فیلم Ace Ventura: Pet Detective 1994

یکی از خنده‌دارترین فیلم‌های تاریخ. تا امروز هر بار که آن را تماشا می‌کنم، بی‌اختیار می‌خندم. از فیلم‌های موردعلاقه‌ام است. جیم کری خودِ فیلم است. او یکی از بزرگ‌ترین بازیگران کمدی دههٔ ۹۰ است و این فیلم از جمله آثاری بود که درِ ستاره‌شدن را برایش گشود. کری پیش‌تر هم در کمدی فعالیت داشت، هم به‌عنوان بازیگر و هم در استندآپ، و از این پیش‌زمینه برای...

یکی از خنده‌دارترین فیلم‌های تاریخ. تا امروز هر بار که آن را تماشا می‌کنم، بی‌اختیار می‌خندم. از فیلم‌های موردعلاقه‌ام است. جیم کری خودِ فیلم است. او یکی از بزرگ‌ترین بازیگران کمدی دههٔ ۹۰ است و این فیلم از جمله آثاری بود که درِ ستاره‌شدن را برایش گشود. کری پیش‌تر هم در کمدی فعالیت داشت، هم به‌عنوان بازیگر و هم در استندآپ، و از این پیش‌زمینه برای ساختِ «اسِیس» — کارآگاهی حیوان‌شناس با عادات و رفتارهای عجیب — بهره گرفت. در همکاری‌اش با کارگردان تام شدیاک (نمی‌دانم آیا این اولین همکاری‌شان بود یا نه، اما در طول دوران کاری‌شان چند همکاری با هم داشتند)، بازی کری واقعاً الهام‌بخش است و تمام قدرت و اصالت فیلم را می‌سازد. تصور این فیلم بدون کری محال است. البته اغراق زیاد است و بازی بقیهٔ عوامل هم تحت‌تأثیر قرار می‌گیرد تا بتوانند با عجیب‌بودن شخصیت اصلی هم‌پا شوند، اما به نظرم این مسئله مشکلی جزئی است. فیلم از نظر تصویربرداری هم خوب است و از لوکیشن‌ها و فضاهای انتخاب‌شده به‌خوبی استفاده می‌کند. ریتم فیلم نسبتاً تند است و این حس باقی می‌ماند که اگر فیلم طولانی‌تر بود شاید بخش‌هایی از آن که روی میز تدوین حذف شده، بیشتر جا می‌گرفتند. نقطه‌ضعف بزرگ فیلم اما فیلمنامه است: دربارهٔ ناپدید شدن ناگهانی نمادِ یک باشگاه بیسبال — یک دلفین — روایت می‌شود. قدرت بازیگر نقش اصلی و اصالت شخصیت او در نهایت کل داستان را به جزئی کم‌قدرت تبدیل می‌کند؛ صرفاً بهانه‌ای برای نمایش توانایی‌های جیم کری.