فیلم The Salvation 2014

فیلم The Salvation به کارگردانی کریستیان لِورینگ و با فیلمنامه‌ای مشترک از او و اندرس توماس جنسن، یک وسترن تاریک اروپایی است که بازیگران شناخته‌شده‌ای چون مادس میکلسن، اوا گرین، جفری دین مورگان، اریک کانتونا، میکائل پرس برانت، جاناتان پرایس و داگلاس هِنشال را در خود دارد. موسیقی اثر از کاسپر ویندینگ و فیلم‌برداری از ینس شلوسِر است. داستان در سال 1871 می‌گذرد؛ جان جنسن (میکلسن)،...

فیلم The Salvation به کارگردانی کریستیان لِورینگ و با فیلمنامه‌ای مشترک از او و اندرس توماس جنسن، یک وسترن تاریک اروپایی است که بازیگران شناخته‌شده‌ای چون مادس میکلسن، اوا گرین، جفری دین مورگان، اریک کانتونا، میکائل پرس برانت، جاناتان پرایس و داگلاس هِنشال را در خود دارد. موسیقی اثر از کاسپر ویندینگ و فیلم‌برداری از ینس شلوسِر است. داستان در سال 1871 می‌گذرد؛ جان جنسن (میکلسن)، سرباز دانمارکیِ سابق، پس از هفت سال ساختن بنای زندگی، همسر و پسرش را به آمریکا می‌آورد تا زندگی تازه‌ای آغاز کنند. اما سفر با ارابه به خانه‌ی جدید هرگز به مقصد نمی‌رسد و ماجرا بدل به روایتی از انتقام و رستگاری می‌شود. فیلم حال و هوایی سنگین، خونین و اندوهناک دارد و لبخند در آن کمیاب است. لِورینگ با موفقیت سنت‌های وسترن آمریکایی را با مزه‌ی «اسپاگتی وسترن» اروپایی آمیخته و اثری خلق کرده که طرفداران ژانر را راضی می‌کند: قصه‌ای کلاسیکِ انتقام که در عین ساده‌نمایی، کنایه‌ها و جنبه‌های جذابی نیز دارد. یکی از وجوه قابل‌تأمل، نگاه به مهاجران اروپایی در غرب وحشی است و تقابل جالب دو سرباز از دو قاره و دو جنگ متفاوت — جنسن که در اروپا مقابل آلمانی‌ها جنگیده و ضدقهرمان، هنری دلارُو (مورگان)، که در جنگ‌های هند شرکت داشته — تصویری گویا و متضاد ایجاد می‌کند. فضای شهری تحت سیطره یک فرمانروای ظالم و نیز امیال زمینی نسبت به همسر برادر، به داستان گرمای خاصی می‌بخشد. فیلم‌برداری در لوکیشن‌های خاکی آفریقای جنوبی انجام شده و در کنار خشونتِ روایت، منظره‌های زیبایی هم عرضه می‌شود؛ بلک کریک شهری چوبی و کم‌تجمل است که عمدی به نظر می‌رسد و به اصالت فضای غرب وحشی کمک می‌کند. طراحی لباس چشمگیر است (جفری دین مورگان با کلاه سیاه و مانتوی قرمز جلوه دارد) و ریش‌ و سبیل‌ها هم در تقویت حسِ گل‌آلود و خشن وسترن مؤثرند. کارگردان به قاب‌بندی‌های زیبا علاقه‌مند است — ماهِ کامل یا برخی نماهای آهسته نمونه‌های جذاب‌اند. در عین حال کاستی‌هایی هم وجود دارد: شخصیتِ اوا گرین به‌طور کلی سطحی کشیده شده و چون نقش او بی‌صداست (زبانش را قبلاً بریده‌اند)، فرصتِ زیادی برای توسعه ندارد. موسیقیِ ویندینگ گاهی برای سکانس‌های کلیدیِ تیراندازی بیش از حد مدرن به‌نظر می‌رسد. برخی از تماشاگران نقص‌های جزئیِ جلوه‌های ویژه و نورپردازی در اوایل فیلم را هم یادآور شده‌اند. بازی‌ها در مجموع قابل قبول‌اند؛ میکلسن نقش مرکزی را خوب ایفا می‌کند، گرین با وجود محدودیت نقش تأثیرگذار است و مورگان به‌خوبی نقشِ آدم‌بد را بازی می‌کند، هرچند بعضی معتقدند هیچ‌کدام کاملاً در اوج نیستند. سخن‌محور بودن بخش‌هایی به زبان دانمارکی در آغاز برای برخی تماشاگران جاذبه‌ای ویژه داشته است. The Salvation از لحاظ ساختاری گاهی فرمی و قابل‌پیش‌بینی است و اگرچه ممکن است پایان برای برخی کمی کم‌رنگ یا «نه چندان تاثیرگذار» به‌نظر برسد، اما از نخستین سکانس‌های محزون و سنگین تا پایانی خونین و صحنه‌پردازی‌شده، فیلم نشان می‌دهد که وسترن هنوز زنده است. برای علاقمندان به وسترن‌های کلاسیک و اسپاگتی و کسانی که دنبال نود دقیقه تماشای جذاب و محکم هستند، اثری قابل‌تأمل و دیدنی است.