فیلم Fast X 2023

Fast X به طرز قابل‌توجهی دوباره مرا به این مجموعه کشاند، مجموعه‌ای که تقریباً از آن دل‌کنده بودم. جیسون موموآ بی‌شک با اختلاف بهترین بازیگر فیلم است؛ او یک شرور ساده‌انگارانه را به انفجاری خنده‌دار از جذابیت و ژانرِ اغراق‌آمیز تبدیل می‌کند. هماهنگی بازیگران همچنان چشم‌گیر است، هرچند دانیلا ملکیور و پرتغال (منظور بازیگر/نقش است) شایسته زمان نمایش بیشتری بودند. با توجه به قسمت‌های قبلی، اکشن...

Fast X به طرز قابل‌توجهی دوباره مرا به این مجموعه کشاند، مجموعه‌ای که تقریباً از آن دل‌کنده بودم. جیسون موموآ بی‌شک با اختلاف بهترین بازیگر فیلم است؛ او یک شرور ساده‌انگارانه را به انفجاری خنده‌دار از جذابیت و ژانرِ اغراق‌آمیز تبدیل می‌کند. هماهنگی بازیگران همچنان چشم‌گیر است، هرچند دانیلا ملکیور و پرتغال (منظور بازیگر/نقش است) شایسته زمان نمایش بیشتری بودند. با توجه به قسمت‌های قبلی، اکشن پرانرژی این فیلم در مقایسه با دیوانگی‌های نامعقول معمول مجموعه تا حدودی قابل‌تحمل‌تر است — چیزی که برای تماشاگرانی با صبر کمتر نسبت به پوچی خوش خواهد آمد. با وجود استفادهٔ بیش‌ازحد از پس‌زمینه‌های جعلی و تدوین بسیار آشفته، سطح سرگرمی در محدودهٔ قابل قبول قرار دارد. واضح است که این فیلم آغازِ سه‌گانهٔ پایانی است. این جملهٔ آخر را هر طور می‌خواهید تفسیر کنید. امتیاز: B- یک پات‌بويلر اکشن تهی و پست که دقیقاً همان کاری را می‌کند که باید: سرگرم کند. Fast X فیلمی پرهیاهو است که حد و مرزهای صحنه‌های اکشن خلاقانه را جابه‌جا می‌کند، اما این بار نسبت به تجربهٔ فضایی قسمت قبل کمی زمین‌گیرتر مانده است. به‌عنوان یک فرنچایز، Fast & Furious همیشه آگاه بوده به چیزی که می‌خواهد ارائه دهد: هیجانِ اغراق‌آمیز، آدرنالین‌زا و صحنه‌های اکشنی که تا کنون دیده نشده‌اند، و Fast X در این زمینه دوباره به‌خوبی عمل می‌کند. مقیاس بالا و هزینهٔ تولیدی که صرف شده، این فیلم را تبدیل به اثری دیوانه‌وار کرده است. هرچند سرگرمی‌زایی فیلم بیشتر به‌خاطر اکشن است، اما داشتن یک ایدهٔ جذاب و گیرنده همیشه نقطه‌ضعف این مجموعه بوده. داستان بار دیگر سطحی و شبیه به یک ملودرام تکراری است که هیچ‌کس واقعاً نمی‌میرد و مدام بازمی‌گردد. تعداد بازیگران با هر قسمت بیشتر شده است. بهترین کار سازندگان این بار آوردن جیسون موموآ در نقش دانته بوده؛ او دیوانه‌وار و روانی است و احتمالاً تا کنون بهترین شرور فرنچایز است. او شوخ‌طبعی موردنیاز را به فیلم می‌آورد. آلن ریچسون هم به جمع اضافه شده و عالی است. باقی بازیگران همان ترکیب همیشگی‌اند و شیمی‌شان عنصر طنز را تقویت می‌کند، هرچند ورود بری لارسون چندان منطقی به‌نظر نمی‌رسد — امیدوارم در فیلم‌های بعدی سورپرایزی داشته باشد. فیلم با یک کلیف‌هنگر پایان می‌یابد و وعدهٔ جنون بیشتر در ادامه را می‌دهد. هرچقدر هم احمقانه باشد، این فرنچایز به‌عنوان مجموعه‌ای که قوانین فیزیک را به واقع‌گرایانه‌ترین شکل ممکن نقض می‌کند، به‌یادماندنی خواهد ماند. اگر طرفدار Fast & Furious هستید، چیزی شما را بازنمی‌دارد؛ اما اگر نیستید، دارید از یکی از خشن‌ترین فرنچایزهایی که به پایان می‌رسند غافل می‌شوید. توصیه‌ام: مغزتان را در خانه بگذارید و از تماشا لذت ببرید. فیلم عالی با نوستالژی شروع می‌کند؛ این ماجراجویی پُرسرعت نشان می‌دهد که چگونه دوم (وین دیزل) و همراهانش هدف دانته (جیسون موموآ) می‌شوند. سرقت غیرمحتمل از یک ایستگاه پلیس و سپس تعقیب غیرقابل‌باور در خیابان‌های ریو که صندوقچه‌ای ده‌تنی را پشت ماشین‌ها می‌کشند—اول فکر کردم این حتماً افتضاح خواهد بود، اما واقعاً چنین نیست. هرچند نسبتاً تکراری است و داستان به‌شکل اپیزودیک پیش می‌رود، اما به‌اندازهٔ کافی داستان دارد تا مجموعه‌ای از تعقیب‌های زنده و پرهیجان ماشین‌سواری را پایه‌ریزی کند که تقریباً هر شهری را به هم می‌زند — به‌ویژه رم. موموآ با اجرای نمایشی و خطرناک انگار از نقش لذت می‌برد و هرچند حس «خانواده» در فیلم بعد از مدتی آزاردهنده می‌شود، تولید از استاندارد بالایی برخوردار است، ریتم بی‌وقفه است و جلوه‌های بصری در بیشتر بخش‌ها خوب کار شده‌اند. بقیهٔ بازیگران هم عملکردی درخور ارائه می‌دهند — من دوست داشتم «سایفر» (چارلیز ترون) بیشتر باشد و کمی کمتر از دوگانهٔ «تج» (لاوداکریس) و «رومن» (تایریز گیبسون) ببینم که بعد از مدتی کمی اعصابم را خرد کردند. از نظر داستانی، این فیلم حکم معرفی را دارد — صحنه را برای قسمت(های) بعدی آماده می‌کند که بدون شک پایانی باشکوه و اندوهناک خواهند داشت. خلاصه: سرگرمی بی‌آسیب است؛ قرار نیست ذهنتان را به چالش بکشد، بازی و فیلمنامه عمدتاً فراموش‌شدنی‌اند و به‌راحتی در آرشیو این فرنچایز جای می‌گیرد. اگر تا الان نمی‌دانید از این سری چه انتظاری دارید، بهتر است اصلاً سراغش نروید. شاید تعریف دقیقِ حماقت باشد. پرصدا، آزاردهنده، کاراکترهای کلیشه‌ای و آب‌کی، داستان‌سرایی احمقانه و آن‌قدر زرق‌وبرق که آدم را می‌ترساند. تنها کیفیت تا حدی قابل قبول، صیقلی‌بودن و پول خرج‌شده روی صحنه‌های اغراق‌آمیز و گاه نوآورانهٔ اکشن است، ولی در مقیاس کلی افتضاحی که فیلم ارائه می‌دهد، این هم چیز زیادی به‌حساب نمی‌آید. نمی‌دانم مخاطب این اثر کیست؛ فکر می‌کردم مردم به‌عنوان یک گونه پیشرفته‌تر شده‌اند، اما خب... خلاصه اینکه: فقط احمقانه است، همین کافی است. من همیشه می‌توانم روی این فرنچایز حساب کنم که آنچه ازش می‌خواهم را به من بدهد. Fast X اوقات خوبی فراهم می‌کند. من از اولین قسمت این مجموعه تا امروز از آن لذت برده‌ام؛ هرچند از سال‌های ابتدایی 2001 تغییرات زیادی کرده، اما علاقه و لذت من از این فیلم‌ها دست‌نخورده مانده — سرگرمیِ کیفی! بازیگران اصلی را دوست دارم، به‌ویژه کسانی که از ابتدا همراه بودند: وین دیزل و میشل رودریگز تا تایریز گیبسون و لاوداکریس (اگر بشنوید، یونیورسال! برای این دو اسپین‌آف می‌خواهم!) تا سانگ کانگ و جوردانا بروستر (دوست دارم از شخصیت اخیر بیشتر ببینم، گرچه نبودن پول واکر کار را سخت کرده؛ که همچنان دلتنگ او هستم). هرگز از دیدن آن‌ها در کنار هم خسته نخواهم شد. علاوه بر آن‌ها، بازگشت‌هایی از چهره‌هایی مثل چارلیز ترون، جان سینا و ناتالی امانوئل خوشایند است و اضافه‌شدن بری لارسون و جیسون موموآ هم بسیار خوشایند بود. مطمئن نبودم موموآ در بعضی بخش‌ها بیش‌ازحد اغراق‌آمیز نباشد، اما در مجموع او یک ضدقهرمان به‌یادماندنی است — کاملاً در نقش فرو رفته! اکشن‌ها همچنان دیوانه‌وار و من کاملاً همراهشان هستم. ظاهر فیلم، صداگذاری… همه‌چیز را دوست دارم. پرصداست، اما دقیقاً همان چیزی است که از یک فیلم Fast & Furious می‌خواهم. فیلمی که ارزش بلیت را دارد، مثل همیشه. منتظر Fast XI یا هر اسمی که بگذارند هستم. ظاهراً پس از آن هم یکی دیگر خواهد آمد، که من شخصاً امیدوارم برای آن هم دنباله‌ای ساخته شود، و همین‌طور تا جایی که بتوانم ببینمش — می‌خواهم در صد و چندسالگی هم در سینما یکی دیگر از این‌ها را ببینم. حتی برای یک فیلم Fast and Furious هم، این یک اثر تماماً افتضاح است. بعد از دیدنش از خودتان متنفر خواهید شد. نوشتن نقد برای دنباله‌ای مثل Fast X احساسی بی‌فایده دارد. این از آن بلاک‌باسترهای پُرآدرنالینی است که طرفداران متعصب با اشتیاق پول می‌دهند و دوستش خواهند داشت، در حالی که منتقدان نخ‌نمای مغرور با دید منفی تماشا می‌کنند. من خودم طرفدار بزرگ این سری هستم، حتی وقتی از ماشین‌های سریع فاصله گرفت و به سمت اکشنِ شبه‌ابرقهرمانی رفت. بیشتر مخاطبان انتظار دارند Fast X فیلمی پُرِ از شادیِ بلند، احمقانه و بزرگ باشد. فیلم بزرگ و بلند است (و قطعاً احمقانه)، ولی صادقانه بگویم کمی کمبودِ لذت دارد. داستان احمقانه است، اما بر پایهٔ بهترین فیلم فرنچایز، Fast Five، شکل گرفته. اگر فیلم را یاد ندارید نگران نباشید: پانزده دقیقهٔ اول همه‌چیز را بازگو می‌کند و حتی تازه‌واردها هم سریع به جریان می‌پیوندند. محوریت فیلم دانته (جیسون موموآ) است، دشمنی قدرتمند که به‌خاطر انتقام سوخته و آمادهٔ خونریزی است؛ دومینیک تورتو (وین دیزل) و «خانواده»اش در تیررس او قرار دارند. این قسمت گروه را از رم به ریو و جاهای دیگر می‌برد، با انفجارها، تعقیب‌های ماشینی، درگیری‌های تن‌به‌تن و چهره‌های زیادی از گذشته. در هر حال بیشتر مردم برای داستان نیامده‌اند، و ریتم زیر وزنی از غر زدن‌های دیزل دربارهٔ «خانواده» و «ایمان» کند می‌شود. شوخی‌ها زیاد خنده‌دار نیستند و کارگردانی لوئی لتریه هم کمبودهایی دارد. فیلمنامه سطحی است و جلوه‌های CGI گاهی کار ناشیانه‌ای به‌نظر می‌رسند. موقعیت‌هایی که قهرمانان در آن قرار می‌گیرند آن‌قدر دور از واقعیت و مضحک است که سفر تج و رومن به فضا در F9 را بی‌اهمیت جلوه می‌دهد. به‌عبارت دیگر، چیزهای زیادی هست که از این فیلم خوشتان نیاید — ولی در عین حال چیزهای زیادی هم هست که ازشان لذت ببرید. نمایش‌های بدلکاری کاملاً تماشایی‌اند و بیشتر سکانس‌های اکشن هیجان‌انگیزند. در برابر هر لغزشی، یک تعقیب نفس‌گیر هست (مثل بمبی که از میان خیابان‌های رم می‌گذرد). بازیگران عمدتاً بهتر از انتظار ظاهر شده‌اند. ستارهٔ حقیقی موموآست که دانته را به‌عنوان یک شرور حقیقی و ترسناک خلق می‌کند؛ قطعاً از نقش لذت برده و کاملاً فیلم را از آن خود کرده است. او فوق‌العاده است. فیلم پر از شخصیت‌های محبوب طرفداران و چند تازه‌وارد برای تکمیل کار است (هرچند بری لارسون در نقش مأمور CIA و لئو ابلو پری در نقش پسر دوم چندان تأثیرگذار نیستند). طرفداران دل‌خوش خواهند شد از دیدن لتی (میشل رودریگز)، میا (جوردانا بروستر)، رمزی (ناتالی امانوئل)، جیکوب (جان سینا)، هان (سانگ کانگ)، کوئینی (هلن میرِن) و شرورهایی مثل شاو (جیسون استاتهام) و سایفر (چارلیز ترون). با اینکه از همه‌چیز «Fast and Furious» خوشم می‌آید، روزبه‌روز سخت‌تر می‌توانم از کنار این واقعیت بگذرم که هر فیلم بیشتر به ابلهیّت اغراق‌شده وابسته می‌شود. Fast X انگار به انتهای راه نزدیک می‌شود، بن‌بستی که شاید راه بازگشتی نداشته باشد. اما اگر دنبال سرگرمی بی‌فکر هستید، این فیلم شروع خوبی برای فصل فیلم‌های تابستانی است. تا حدودی از فرنچایز Fast and the Furious لذت برده‌ام، اما با هر قسمت نویسندگان بیشتر به خامگی پیشین اضافه می‌کنند و روزبه‌روز سخت‌تر است که واقعاً سرگرم شوم یا حتی ذره‌ای به این شخصیت‌ها اهمیت بدهم. باید بگویم جیسون موموآ در نقش شرور بی‌رحم واقعاً خوش‌ آب‌ورنگ است و از او لذت بردم. مثل همیشه، صحنه‌هایی هست که هیچ منطقی ندارند. فکر می‌کنم برخی از سکانس‌های اکشن خوب کارگردانی شده‌اند — حداقل به‌نظر می‌رسد لوئی لتریه (که پس از کناره‌گیری جاستین لین کارگردانی را برعهده گرفت) خوب از پسشان برآمده است. از آنجا که از Fate of the Furious یا F9 خیلی خوشم نیامد، فکر می‌کنم از این فرنچایز بزرگ‌تر شده‌ام و بهتر است آن را به پایان برسانند. امتیاز: 2.5/5 این فیلم، طبیعتاً، کاملاً مضحک و خالی از هرگونه تظاهر به واقع‌گرایی یا هوشمندی در مواجهه با علم و فیزیک پایه‌ای است. با این حال، در عین ابلهانه‌بودن، فیلم نسبتاً سرگرم‌کننده‌ای هم هست. همچنین فیلم از آن کف‌گرایی‌های سیاسیِ افراطی هالیوود خالی است که برای بعضی‌ها نکتهٔ مثبتی است. دست‌کم همیشه تعدادی ترول وجود دارد که برای چنین فیلم‌هایی به‌شکل عصبی امتیاز یک ستاره می‌دهند. خب، شما چه انتظاری داشتید؟ این فیلم دقیقاً در همان سبک قسمت‌های قبلی فرنچایز ساخته شده است. وین دیزل همان وین دیزل است که این موضوع خوب است. فیلم پُر از اکشن‌های غیرواقعی اما سرگرم‌کننده است. واقعاً می‌توانستم بدون شیطنت‌های رومن و تج هم زندگی کنم، اما بقیهٔ شخصیت‌ها را دوست داشتم و دیدن استاتهام هم خوشایند بود. چیزی که واقعاً فیلم را ساخت، بالاخره دیدن یک شرور واقعا فاسد، بزرگ‌منش و کاریزماتیک بود. جیسون موموآ در نقش دانته عالی کار کرده و به‌نظر می‌رسد خودش هم از بازی در نقش لذت برده است. البته چند نکته هست که فیلم را پایین می‌کشد. مثل انفجار یک بمب هسته‌ای ۲۰ کیلوتنی در چندصد متری واتیکان با «تقریباً» هیچ تلفات انسانی که این حتی برای استانداردهای هالیوود هم سطح جدیدی از غیرواقع‌گرایی است. و چه هواپیمای مسافربری‌ای در زیرش درِ بارِ به سبک افتادن بمب دارد؟ حتی اگر سازندگان به کلی اهمیتی به عقل و واقعیت نداده باشند، حدودی هست. این‌ها امتیاز فیلم را برای من پایین می‌آورند. همچنین تصمیم گرفته‌اند این قسمتِ (احتمالاً) پایانی را دو قسمتی کنند و با یک کلیف‌هنگر بزرگ پایان دهند. من از کلیف‌هنگر متنفرم و این به‌طور خودکار امتیاز را کاهش می‌دهد. کاملاً بی‌نیاز بود؛ می‌توانستند دوم و همراهانش را طوری پایان دهند که در غروب آفتاب بروند و نقشهٔ انتقام‌شان را بکشند به‌جای این پایان احمقانه. دست‌کم نکتهٔ خوب این است که، مگر اینکه سازندگان به‌طرز شگفت‌انگیزی احمق‌تر از همیشه شوند، قسمت دوم احتمالاً همه‌چیز دربارهٔ زدن دانته خواهد بود. من Fast 9 را دوست داشتم اما دربارهٔ Fast 10 (همان Fast X) نمی‌توانم همین را بگویم. آیا دلیلش استفادهٔ مجدد از تصاویر بود؟ آیا موموآ (آکوامن) بود؟ چیزی درست نبود که در قسمت 9 درست بود. شادابی؟ Fast باید شور و شوق ایجاد کند. این یکی شور و شوق ایجاد نکرد. متشکرم، Fast X.