فیلم Fast Five 2011

من از این نوع فیلم‌ها زیاد خوشم نمی‌آید. حتی قسمت‌های اول و دوم را ندیده‌ام. قسمت سوم (Tokyo Drift) را دیدم که به نظرم اتلاف وقت بود. قسمت چهارم را چون همه تماشا می‌کردند دیدم و خوشبختانه از آن خوشم آمد. حتی تعجب کردم که برایان اوکانر (پل واکر) پلیس بود! وقتی سراغ قسمت پنجم رفتم، جاستین خیلی دوست داشت آن را ببیند و چون کاری...

من از این نوع فیلم‌ها زیاد خوشم نمی‌آید. حتی قسمت‌های اول و دوم را ندیده‌ام. قسمت سوم (Tokyo Drift) را دیدم که به نظرم اتلاف وقت بود. قسمت چهارم را چون همه تماشا می‌کردند دیدم و خوشبختانه از آن خوشم آمد. حتی تعجب کردم که برایان اوکانر (پل واکر) پلیس بود! وقتی سراغ قسمت پنجم رفتم، جاستین خیلی دوست داشت آن را ببیند و چون کاری نداشتم همراهش رفتم. او آن هفته مرخصی بود و تازه از پالاون برگشته بود. قبل از فیلم با هم در Jack's Loft شام خوردیم. گفتم اول بلیت بخریم اما چون تنبلی کردیم فراموش شد. یک ساعت مانده به شروع دیدیم تقریباً همهٔ بلیت‌ها فروخته شده؛ کمتر از ده صندلی باقی مانده بود. با این حال ایستادیم و خوشبختانه بلیت گرفتیم، هرچند صندلی‌ها بد بود و جدا از هم نشستیم. از فیلم خوشم آمد، هرچند خیلی غیرواقعی بود. (سلام؟ دولت ریو کجاست؟) از حضور «راک» (دوین جانسون) خوشم آمد؛ او را دوست دارم. از وین دیزل خوشم نمی‌آید؛ حرف‌هایش را درست نمی‌فهمم. جوردانا هنوز زیباست اما در این فیلم خیلی لاغر است. در کل اما از فیلم لذت بردم. Fast Five اکشن، شخصیت‌های محبوب قدیمی، چهره‌های جدید هیجان‌انگیز و کلی سرگرمی را به فرنچایز Fast می‌آورد و ژانر سرقت را تازه می‌کند. قسمت چهار و پنج از بهترین‌های مجموعه‌اند. قسمت چهار با بازگرداندن وین دیزل و اعضای خانوادهٔ داستان، بعد از شکست Tokyo Drift سری را احیا کرد؛ سپس Fast Five با افزودن شخصیت‌های محبوب از سراسر سری — مانند هان (سانگ کانگ)، رومن (تایریز گیبسون)، تیج (لوداکریس)، ژیزل (گال گادوت) و دیگران — تیم را گسترش می‌دهد. خانوادهٔ تورِتو نقشهٔ سرقت بزرگی برای خرید آزادی‌شان می‌کشند، اما هابزِ دوِین جانسون به شتاب‌زدگی آن‌ها پایان می‌دهد؛ رویارویی این دو فوق‌العاده است. اکشن دیوانه‌وار Fast Five کمی واقع‌گراترش از قسمت‌های بعدی است، اما همچنان شگفت‌انگیز و سرگرم‌کننده است. حسش شبیه نسخه‌ای از The Italian Job است با سبک مایکل بی. Fast Five فرنچایز را وارد دهه‌ای جدید از بدل‌کاری‌ها و قصه‌های جنون‌آمیز کرد و با پذیرفتن ظاهر اغراق‌آمیزش، جذاب شد. داستان دقیقاً پس از فیلم قبلی ادامه پیدا می‌کند: دام (وین دیزل) تازه گریخته، دوست سابقش از اف‌بی‌آی اوکانر (پل واکر) و میا (جوردانا بروستر) باید دائماً یک قدم از تعقیب قانون به‌سرپرستی هابز جلوتر بمانند. وقتی در ریو محاصره می‌شوند، باید همهٔ راننده‌های ماهر را گرد هم آورند تا نقشهٔ قاچاقچی مواد مخدر رِیز (خواکیم د آلمیدا) را خنثی کنند. این تلاش قدری از شتاب و سرعت سایر فیلم‌ها کم می‌کند و سعی دارد روی داستانی قوی‌تر با شخصیت‌پردازی بهتر تمرکز کند — که گاهی باعث می‌شود فیلم کمی کند به‌نظر برسد و شاید یک‌جور تأمل بیش از حد از دیزل ببینیم — اما با وجود پایان نسبتاً پیش‌بینی‌شده، به‌نظر من از میان فیلم‌های قبلی سری برجسته است و ما را آمادهٔ قسمت ششم می‌کند. کیفیتش به قسمت اول نزدیک‌تر است و هنوز هم پر از لاستیک‌سوزی و بدل‌کاری‌های پرجنب‌وجوشی است که تماشایش را لذت‌بخش نگه می‌دارند.