فیلم Thirteen 2003

این فیلم برای من خاص است و به‌احتمال زیاد همیشه هم چنین خواهد ماند. یکی از اولین تجربه‌هایی بود که به‌عنوان نوجوانی که کم‌کم با بیماری روانی دست‌وپنجه نرم می‌کردم، احساس «دیده‌شدن» در رسانه‌ها را داشتم. فیلم کامل نیست و فکر می‌کنم بعضی صحنه‌ها لازم نبود این‌قدر آشکار و گرافیکی نشان داده شوند، خصوصاً با توجه به اینکه مخاطب آن نوجوانان است. با این حال این...

این فیلم برای من خاص است و به‌احتمال زیاد همیشه هم چنین خواهد ماند. یکی از اولین تجربه‌هایی بود که به‌عنوان نوجوانی که کم‌کم با بیماری روانی دست‌وپنجه نرم می‌کردم، احساس «دیده‌شدن» در رسانه‌ها را داشتم. فیلم کامل نیست و فکر می‌کنم بعضی صحنه‌ها لازم نبود این‌قدر آشکار و گرافیکی نشان داده شوند، خصوصاً با توجه به اینکه مخاطب آن نوجوانان است. با این حال این تجربهٔ واقعی بعضی افراد است و دلیل گنجاندن آن را می‌فهمم. در مجموع، فیلم در نمایشِ چگونگی شکل‌گیری یک بیماری روانی و پویایی‌های خانوادهٔ مشکل‌دار و اینکه چگونه بیماری می‌تواند در چنین فضایی رشد کند، بسیار موفق است. ایوان ریچل وود در نقش تریسی با سنی بسیار کم اجرای فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهد. من اولین‌بار این فیلم را وقتی حدود دوازده یا سیزده ساله بودم دیدم و گرچه اکنون دیگر همان قدر برایم قابل‌همذات‌پنداری نیست که آن زمان بود، نزدیک به ده سال بعد همچنان برایم پا بر جاست. خوشحالم که چنین فیلمی وجود دارد و واقعیتی دردناک را نشان می‌دهد؛ اینکه در آن واقعیت دردناک چیزی برای همذات‌پنداری پیدا کنی و احساس «دیده‌شدن» بکنی می‌تواند کمک‌کننده باشد. وای! «Thirteen» عمیق است! این فیلم را تقریباً بی‌اطلاع انتخاب کردم و ابتدا انتظار یک داستان ساده و کلیشه‌ای نوجوانانه را داشتم. تصویری که از فیلم دیدم در ظاهر دراماتیک بود و فکر می‌کردم واکنش اغراق‌شدهٔ شخصیت به یک جدایی یا موضوعی شبیه آن است، اما چنین نبود. در بخش ابتدایی هنوز منتظر همان کلیشه‌ها بودم، ولی از حوالی میانهٔ فیلم هر لحظه عمق ماجرا بیشتر می‌شود و خیلی زود واقعاً جذب شدم. فیلمی عالی است. احتمالاً به همین دلیل است که نباید از ظاهر قضاوت کرد و اینکه من قبل از دیدن فیلم‌ها دربارهٔ آن‌ها اطلاعات زیادی نمی‌خوانم—از غافلگیر شدن لذت می‌برم! بازی‌ها واقعاً درخشان‌اند، به‌ویژه ایوان ریچل وود که اجرای بی‌نظیری دارد. نیکی رید نیز نمایش قوی‌ای ارائه می‌دهد (هرچند من مدام یاد بازیگری دیگر می‌افتادم)، و هالی هانتر هم نقش قابل‌توجهی دارد. وود و هانتر به‌خصوص در نیمهٔ دوم برجسته می‌شوند؛ سایر بازیگران از جمله جرمی سیستو هم خوب ظاهر می‌شوند و اولین حضور سینمایی ونسا هادگنز هم در فیلم دیده می‌شود. اگر قبل از دیدن متوجه نشده بودم که کارگردان فیلم همان کسی است که «Twilight» را ساخته، باز هم سبکِ مشخصِ کارگردانی را از ابتدا می‌شناختم—سبکی واضح که در آغاز بیشتر به چشم می‌آید و در لحظاتی جزئی قابل بحث است. واضح است که من مخاطب هدف این فیلم‌ها نیستم، با این حال هر دو را پسندیدم. زنده‌باد کاترین هاردویک!