فیلم Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows 2016

آن‌ها بازگشته‌اند و بیشتر از قبل انگیزه دارند تا با جرم و جنایت مبارزه کنند. اضافه‌ای خوب به فرنچایز بود و من کاملاً از آن لذت بردم. اول از همه ریتم فیلم خیلی سریع بود؛ از افتتاحیه تا پایان، بی‌وقفه اکشن و کمدی داشت. حیف که نتوانستم آن را در نسخه دیجیتال سه‌بعدی ببینم، وگرنه برای طرفداران لاک‌پشت‌های نینجا فیلمی دلپذیر است. می‌دانم بعضی‌ها آن را...

آن‌ها بازگشته‌اند و بیشتر از قبل انگیزه دارند تا با جرم و جنایت مبارزه کنند. اضافه‌ای خوب به فرنچایز بود و من کاملاً از آن لذت بردم. اول از همه ریتم فیلم خیلی سریع بود؛ از افتتاحیه تا پایان، بی‌وقفه اکشن و کمدی داشت. حیف که نتوانستم آن را در نسخه دیجیتال سه‌بعدی ببینم، وگرنه برای طرفداران لاک‌پشت‌های نینجا فیلمی دلپذیر است. می‌دانم بعضی‌ها آن را پایین می‌دانند، اما به حرفشان اعتماد نکنید؛ این فیلم فیلمِ بدی نیست، هرچند شاید به آن‌شکلی که من تعریف می‌کنم شگفت‌انگیز نباشد؛ اگر برای سرگرمی می‌بینید قطعاً شما را راضی می‌کند. نقص‌هایی دارد، ولی برای من مهم نبود چون این یک مستند یا حتی یک فیلم علمی‌تخیلی جدی نیست؛ صرفاً اکشن-سرگرمی است. همه چیز به خنده و لذت دیدن طراحی شده و در این کار موفق عمل می‌کند. اگر بخواهید از منظر علمی به قضیه نگاه کنید، شاید بی‌معنی به نظر برسد. جلوه‌های ویژه واقعاً چشم‌گیر بود و شخصیت‌های CGI حتی بهتر از قسمت قبلی به نظر می‌رسیدند. آن را با فیلم‌های دی‌سی یا مارول مقایسه نکنید؛ دارد راه خودش را می‌سازد. شخصیت‌های جدید مثل راینو و وارت‌هاگ بیشتر یادآور صفحات کمیک هستند، انگار مستقیماً از طرح‌ها بیرون آمده‌اند. دنباله‌ای عالی و منتظر قسمت بعدی در یکی دو سال آینده هستم. کارگردان (از سازندگان Earth to Echo) و بازیگران کار خوبی کردند. کمی از نقش منفی ناامید شدم؛ انتظار تقابل قوی‌تری بین قهرمانان و دشمنان داشتم که کم‌فروغ بود. با این حال سکانس‌های بدل‌کاری خوب طراحی شده‌اند. کلیشه‌هایی مثل دانشمند دیوانه، هجوم بیگانه و حفره‌ای در آسمان مرا از لذت بردن بازنداشت. مطمئناً دوباره برای سرگرمی آن را خواهم دید—این کار در سرگرم کردن مخاطب خوب عمل می‌کند. ۸/۱۰ نمی‌توانم بگویم امید زیادی به این فیلم داشتم. خریدنش برای مجموعه‌ام ضروری بود چون قسمت اول را داشتم و بچه‌ها هم می‌خواستند ببینند، پس دیروز که بچه‌ها پیشم بودند نشستیم و تماشا کردیم. قطعاً فیلمی برای مخاطب خردسال‌تر است. دو فرزند کوچک من در حین تماشا حسابی خندیدند و یک-دو صحنه هم من را سرگرم کرد. در غیر این صورت فیلم ترکیبی به‌هم‌ریخته از کلی CGI، اکشن، بدل‌کاری، دیالوگ‌های کلیشه‌ای و بازی‌های گاهی مضحک است. نزدیک به کمدی اسلپ‌استیک است. باورپذیری کمی دارد ولی مگان فاکس از معدود بازیگران است که نمایشی جدی‌تر ارائه می‌دهد. لذت فیلم عمدتاً در اکشن CGI، بدل‌کاری‌های نامعقول—عمدتاً از طرف لاک‌پشت‌ها—انفجارها و گجت‌هاست. کامیون زباله لاک‌پشت‌ها مثلاً خیلی جالب بود؛ بچگانه اما مفرح. اگر بزرگسال هستید، آماده باشید مغزتان را برای مدتی کنار بگذارید و سعی کنید از جادوی سینمایی فیلم لذت ببرید؛ شاید کمی از آن را دوست پیدا کنید یا دست‌کم وقتتان هدر نرود. من نسبت به قسمت اول بی‌تفاوت بودم؛ خوب بود اما می‌توانست بهتر یا حتی خیلی بدتر باشد. بنابراین با کمی نگرانی به دنباله رفتم چون معمولاً دنباله‌ها از اصل خود ضعیف‌ترند. خوشبختانه این دنباله ضعیف‌تر نیست؛ در واقع از قسمت اول بهتر است. هنوز صحنه‌های اکشنِ هضم‌نشده و اغراق‌آمیز دارد، اما این بار تا حدی قلب و موضوع نیز دیده می‌شود. سختی دوران نوجوانی وقتی با مسئولیت نجات شهر و در عین حال پنهان ماندن از جامعه‌ای که از آن محافظت می‌کنند همراه شود، موضوعی است که فیلم دست می‌گذارد رویش. این فیلم به ملموس بودن حس بیگانگی نوجوانان می‌پردازد؛ چیزی که در نسخه‌های قبلی کمتر دیده شده بود. پس فیلم حرفی برای گفتن دارد. هرچند نقص‌هایی هم هست. دیدار شِرِدر و کرنگ و پذیرش آسان پیمان بین آن‌ها منطقی به نظر نمی‌رسد؛ چرا شِرِدر نباید دربارهٔ برنامه‌های یک مغز سخنگو و جنگ‌سالار تبعیدی شک کند؟ متأسفانه مگان فاکس هنوز هم حضور دارد. دوست داشتم کیسی جونز به شخصیت اصلی‌اش وفادارتر می‌بود. اما فیلم در فیلمنامه و به‌ویژه صحنه‌هایی که لاک‌پشت‌ها بدون همراهان انسانی‌شان هستند خوب عمل می‌کند. و بعد راک‌استدی و بی‌باپ هستند. ما بچه‌های دههٔ ۸۰ سال‌ها منتظر آمدن آن‌ها روی پرده بودیم و وقتی بالاخره ظاهر شدند ناامید نمی‌کنند. دینامیکی جالب بین آن‌ها هست: در حالی که لاک‌پشت‌ها خواهان پذیرفته شدن و انسانی‌تر شدن‌اند، راک‌استدی و بی‌باپ که زمانی انسان بودند، از تبدیل‌شدن به هیولا خوشحال‌اند. به‌کل فیلم نسبتاً خوبی از لاک‌پشت‌ها و مفرح است. به‌نسبت قسمت اول کمی بهتر است، گرچه تا پایان در مجموع تفاوت چشمگیری ایجاد نمی‌کند و هر دو را در یک سطح قرار می‌دهد. باز هم کمی معمولی و کم‌جان است. این فیلم چند چیز را ارتقا داده، از جمله موسیقی متن—نه که فوق‌العاده باشد، اما خوشایندتر از تلاش قسمت قبلی است. در کل کمی قابل تماشاتر شده، اما مشکل بزرگ پایان‌بندی نامرتب است—به‌ویژه CGI که شبیه بازی ویدیویی به‌نظر می‌رسد. از نظر بازیگران تقریباً همان ترکیب قبلی است، اگرچه جانی ناکس‌ویل کنار گذاشته شده—تا موقع تیتراژ متوجه نشدم. نمی‌توانم بگویم اجرای هیچ‌کدام از بازیگران در ذهنم می‌ماند، همان‌طور که در تولید ۲۰۱۴ هم چنین بود. خوشبختانه این دنباله کاملاً افتضاح نیست، چیزی که معمولاً برای دنباله‌های ناموفق اتفاق می‌افتد. با این حال فیلم چندان خوب نیست و به‌نوعی باعث شد این فرنچایز پتانسیل ادامهٔ گسترده را از دست بدهد. دو سال پس از جشن CGI لاک‌پشت‌ها، تقریباً همه برای دیدار دوباره با شِرِدر جمع شده‌اند. او هنگام انتقال به زندان فرار می‌کند و دوباره قصد سلطه جهانی دارد. خوشبختانه خبرنگار مصمم، آوریل (مگان فاکس)، خبردار می‌شود اما دیر است و فرار رخ می‌دهد. علاوه بر این، دانشمند زیرک باکستر (تایلر پری) دستگاه انتقالی ساخته که قرار است شِرِدر را قدرتمند کند؛ اما وقتی دستگاه خراب می‌شود او را با کرنگ قدرتمند از بُعدی دیگر آشنا می‌کند و شِرِدر به فناوری شکست‌ناپذیری دست می‌یابد و دو خلافکار دست‌ورزی‌شده—راک‌استدی و بی‌باپ—را نیز به‌دست می‌آورد. در این‌جا دیگر حوصله‌ام سر رفته بود، اما فکر می‌کنم کمی بهتر از نسخهٔ ۲۰۱۴ باشد. داستان بیشتری وجود دارد و قهرمانان باید با دشمن خود روبه‌رو شوند و هم‌زمان با جهش‌یافتگان دست‌وپنجه نرم کنند؛ ضمن آن که مسائل فلسفی دربارهٔ «انسانیت» خودشان مطرح می‌شود. این توسعهٔ داستانی باعث ایجاد تنشی میان دوستان می‌شود و به آن‌ها یادآوری می‌کند که صداقت همیشه بهترین سیاست است. اکشن فراوان است و اگرچه در بسیاری جهات شبیه قسمت قبلی است، تلاش قابل‌قبولی محسوب می‌شود. نه که دوباره آن را ببینم.