فیلم Magnum Force 1973

هری، او هنوز قانون است. «مگنوم فورس» را تد پوست کارگردانی کرده و فیلمنامه‌اش به‌صورت جمعی توسط هری و ریتا فینک، جان میلیوس و مایکل چی‌مینو نوشته شده است. در این فیلم کلینت ایستوود، هال هالبروک، میچل رایان، دیوید سول، فلِتون پری، تیم متیسون و رابرت یوریچ بازی می‌کنند. موسیقی اثر از لالو شیفرین و فیلم‌برداری از فرانک استنلی است. در دومین فیلم از مجموعه «دیرتی هری»،...

هری، او هنوز قانون است. «مگنوم فورس» را تد پوست کارگردانی کرده و فیلمنامه‌اش به‌صورت جمعی توسط هری و ریتا فینک، جان میلیوس و مایکل چی‌مینو نوشته شده است. در این فیلم کلینت ایستوود، هال هالبروک، میچل رایان، دیوید سول، فلِتون پری، تیم متیسون و رابرت یوریچ بازی می‌کنند. موسیقی اثر از لالو شیفرین و فیلم‌برداری از فرانک استنلی است. در دومین فیلم از مجموعه «دیرتی هری»، بازرس کالاهان در تعقیب گروهی از آدم‌خواران مردمی است که خلافکاران سان‌فرانسیسکو را از میان برمی‌دارند. دنبال کردن راه «دیرتی هری» کار آسانی نبود؛ فیلم دون سیگل برای مخاطبان سینما نوعی پلیس متفاوت معرفی کرد. سازندگان «مگنوم فورس» ایده خوبی به کار برده‌اند: هری با گروهی از vigilanteها (عدالت‌جویان خودسر) روبه‌رو می‌شود که به‌نوعی از اخلاق کشتنِ او پیروی می‌کنند، اما آن را تا انتها پیش می‌برند. این آغاز ردی از خون برای هری است که او را به جایی می‌برد که تماشاگران تا حد زیادی حدس می‌زدند. تد پوست به‌پای دون سیگل نمی‌رسد؛ هرچند اکشن و آن حس مردانهٔ مشخص در فیلم‌های «دیرتی هری» هنوز هیجان‌انگیز و محسوس است، اما در جاهایی فیلم دِنگ و وار می‌شود. بخش‌هایی که پیچیدگی بیشتری به شخصیت هری می‌افزایند قابل قبول‌اند، اما به‌جز بازی بانشاط هالبروک، کارگردان نتوانسته از بقیه بازیگران بهرهٔ چشمگیری بگیرد، که حیف است چون در میان بازیگران، استعدادهای در حال رشد و چهره‌های باتجربه‌ای حضور دارند. با این وجود، حتی با مشکلات جزئی، این ادامهٔ زنده و سرگرم‌کننده‌ای از مجموعه است (در واقع از بهترین‌های آن)؛ فیلم ابایی ندارد از اینکه بعضی دکمه‌ها را فشار دهد و منتقدانی را که از فیلم اول ناراضی بودند تحریک کند. اما پایان‌بندی ناامیدکننده است؛ با این حال مسیر کلی فیلم پرمغز و مردانه است. ۷.۵ از ۱۰ دومین فیلم سری «دیرتی هری» از نسخهٔ اول بهتر است. شخصیت هری کمی تکامل می‌یابد و اندکی از پشتِ آن اسلحه، انسان و زندگی خصوصی او را می‌بینیم. کارگردانی خوب است، ایستوود اجرای قابل‌قبولی دارد و فیلمنامه و دیالوگ‌ها کمی بهتر از قسمت اول‌اند. موسیقی متن این فیلم هم قابل توجه است. دنباله‌ای قوی برای «دیرتی هری». من این فیلم را به همان اندازه که از نسخهٔ اصلی ۱۹۷۱ دوست دارم، مثبت می‌دانم. شاید فیلم تحول عظیمی ایجاد نکند، اما بی‌تردید سرگرم‌کننده است و حال و هوای محکمی دارد. کلینت ایستوود فوق‌العاده است و بازیگران نقش‌های فرعی—اگرچه به سطح او نمی‌رسند—ثابت و محکم‌اند. داستان خوب و با ریتم مناسب است؛ من از آن خوشم می‌آید. خلاصه‌اش این است که هری پاک‌ساز شده و دارد با عدالت‌جویان خودسر مقابله می‌کند… با رفتاری شبیه خودِ آنها. صادقانه بگویم، فیلم‌های «دیرتی هری» دستِ پُر هستند و ضعفی هم دارند، اما این یکی بیش از بقیه به تناقض دچار است و این مسئله چندان خوشایند نیست. از «The Dead Pool» بهتر است، اما واقعاً با شخصیت هری همخوانی ندارد. چند سال پس از اخطار معروف «امروز روز تو نیست، پَانک»، کالاهان (کلینت ایستوود) همچنان به‌شکلی بی‌رحمانه و بی‌همتا در سان‌فرانسیسکو پلیس می‌کند. او نتیجه می‌گیرد، اما معمولاً به‌ناراحتی سرگرد بریگز (هال هالبروک) که باید خراب‌کاری‌ها را جمع‌وجور کند و هزینه‌ها را بپردازد. پروندهٔ جدید او معماگونه است: افرادی که اغلب مردم خوشحال از مرگشان می‌شوند—مجرمان، دلالان مواد، روسپیان—یکی پس از دیگری به قتل می‌رسند. کالاهان شریک جدیدی پیدا می‌کند (فلِتون پری) و زود متوجه می‌شود که در صحنهٔ هر یک از این جنایت‌ها شاهدی نیست، اما اغلب یک پلیس محلی به‌طور خوشایندی در نزدیکی حضور دارد. فکر نمی‌کنم خیلی کندباش باشید اگر نفهمید چه کسی دارد چه کار می‌کند، و حتی بفهمید چه کسی نخ‌ها را می‌کشد؛ از این نظر فیلم خیلی ذهن را به‌کار نمی‌گیرد. اما فیلم تهدید را به خیابان‌های شهر بازمی‌گرداند: تیراندازی‌های دقیق، تعقیب و گریزهای ماشینی، مبلمان شکسته و چند شوخی تند و کوتاه از سوی بازرسی که مأموریتش شخصی‌تر شده است. پری نقشِ معارض او را خوب بازی می‌کند و مجموعه‌ای از چهره‌های آشنا در نقش‌های فرعی ظاهر می‌شوند تا زیرپوست شهری را که با یک پاک‌سازی مرگبار روبه‌رو است، پر کنند. کارگردانی محکم است و با بازگشت لالو شیفرین برای حفظ حرکت موسیقایی، ایستوود کاملاً راحت در نقشی است که از بهترین‌های ژانر به‌شمار می‌آید. کمی از قسمت اول ضعیف‌تر است، اما تفاوت چندانی ندارد.