فیلم Mud 2012

دوست داشتن یا نداشتن در آرکانزاس در امتداد رود می‌سی‌سی‌پی "Mud" (منتشرشده در ۲۰۱۲–۲۰۱۳)، نوشته و کارگردانیِ جف نیکولز، یک درام جنایی گاتیک جنوبی است که در آرکانزاس و در امتداد رود می‌سی‌سی‌پی می‌گذرد. دو پسر نوجوان در جزیره‌ای با فراری‌ای به‌نام ماد (مَتیو مک‌کانهی) آشنا می‌شوند و تصمیم می‌گیرند به او کمک کنند تا از دست مأموران و آدم‌های خودسر فرار کند، به این امید...

دوست داشتن یا نداشتن در آرکانزاس در امتداد رود می‌سی‌سی‌پی "Mud" (منتشرشده در ۲۰۱۲–۲۰۱۳)، نوشته و کارگردانیِ جف نیکولز، یک درام جنایی گاتیک جنوبی است که در آرکانزاس و در امتداد رود می‌سی‌سی‌پی می‌گذرد. دو پسر نوجوان در جزیره‌ای با فراری‌ای به‌نام ماد (مَتیو مک‌کانهی) آشنا می‌شوند و تصمیم می‌گیرند به او کمک کنند تا از دست مأموران و آدم‌های خودسر فرار کند، به این امید که او را دوباره به معشوقه‌اش جونایپر (ریز ویترسپون) برسانند. فیلم دربارهٔ آدم‌های اصیل جنوب و قِراردادی است که بر زندگی‌شان حاکم است. شهری‌ها اغلب آن‌ها را «ردنِک» می‌خوانند؛ گرچه بعضی از آن‌ها ممکن است در اصطلاح «وایت‌ترش» باشند، اما اکثریت‌شان این‌گونه نیستند. آن‌ها مستقل از دولت، سخت‌کوش و محترم‌اند و ریشه در اخلاق مسیحی دارند، گرچه الزاماً مسیحی نیستند. فیلم به هوش بیننده احترام می‌گذارد و اجازه می‌دهد بین سطور بخواند. تا حدی شبیه فیلم "Joe" است (که یک سال بعد منتشر شد)، اما نه به شکلِ تند و بدبینانهٔ آن و به‌طور کلی بهتر است. از نظر لحن به "Undertow" (۲۰۰۴) و "Snow Angels" (۲۰۰۷) نزدیک است؛ اگر آن‌ها را دوست داشته‌اید، احتمالاً از "Mud" هم لذت می‌برید. در فیلم نکات جالب زیادی وجود دارد: الیس (تای شریدان) به‌عنوان یک نوجوان تصویری آینه‌وار از ماد است؛ آیا او هم همان اشتباهاتی را تکرار خواهد کرد که ماد را به این وضعیت رسانده؟ فیلم در اصل تأملی است بر پتانسیلِ خوب و بد در هر دو سوی مردانگی و زنانگی، اما تمرکز بیشتری بر سمی بودنِ برخی زنان دارد که درخور توجه است، چرا که هالیوود غالباً مردان را یا مظهر شر یا کاملاً ناتوان نشان می‌دهد در حالی که زنان را معمولاً نمونه‌های برجستهٔ نجابت به تصویر می‌کشد. فیلم همچنین ایده‌آلیزه کردنِ عشق و اینکه «عشق کور است» را نشان می‌دهد: صرف اینکه شما کسی را عاشقانه دوست دارید، به‌معنای آن نیست که او برای شما خوب است یا باید با او رابطه‌ای حفظ کنید. نقش ریز ویترسپون به‌مثابه معشوقه‌ای که ظاهراً معصوم اما سمی است، خوب از آب درآمده—من قبلاً طرفدار خاصی از ویترسپون نبودم اما او در این نقش قبول است. بانی استِردیوانت در نقش مِی پرل (همردِف نوجوانِ جونایپر) نیز بسیار خوب است و کاش قدر بیشتری به او داده می‌شد. در بخشی دیگر فیلم، حال و هوایی تقریباً دیكنسی دارد: دو بچه که مرتب با قایق‌شان در رود می‌زیند و در یکی از توقف‌ها قایقی گیر افتاده در شاخهٔ درخت می‌یابند که تازه ساکنی داشته—آن‌جا با «ماد» آشنا می‌شوند. الیس بیشتر از دوستش نکبون با این غریبه درگیر می‌شود و موافقت می‌کند برایش غذا بیاورد و کمک کند قایق را تعمیر کند، به شرط اینکه بعداً قایق مال آن‌ها باشد. با پیشرفت تدریجی رابطه، متوجه می‌شویم بار مشکلات در زندگیِ نوجوانان—والدین‌شان از هم جدا می‌شوند و قرار است خانهٔ قایقی‌شان را از دست بدهند—و بارِ گذشتهٔ ماد که داستان عشقش با جونایپر و خشونت را دارد، کم نیست. با بالا گرفتن تنش و نزدیک شدن تعقیب ماد به پسرها، اوضاع خطرناک می‌شود و شخصیت‌ها مجبور می‌شوند با اعمال گذشته و حال روبه‌رو شوند، اعمالی که آینده‌شان را رقم خواهند زد. مک‌کانهی در این فیلم بسیار طبیعی است؛ جذبه‌اش بار زیادی از فیلم را بر دوش می‌کشد، اما واقعاً تای شریدان است که نمایش را می‌رباید، چرا که شخصیت کنجکاو و درستکار او از معصومیت به بلوغ و آگاهی می‌رسد و—به‌واسطهٔ می پرل—همزمان دستخوش هیجانات و هورمون‌های نوجوانی هم می‌شود. فضاسازی فیلم خوب عمل می‌کند و تصویری از جامعه‌ای ارائه می‌دهد که قواعد و روش‌های خاص خود را دارد؛ دیالوگ‌های سنجیده هم اجازه می‌دهند داستان به‌طور مؤثر و با ریتمی طبیعی پیش رود و پیوندی بین دو شخصیت نامحتمل شکل بگیرد که به‌طرزی غیرمنتظره و پرخطر پدید می‌آید. فیلم از آنچه در نگاه اول می‌نماید اندکی پیچیده‌تر است و ارزش صرف چند ساعت را دارد. مدت زمان: ۲ ساعت و ۱۰ دقیقه. فیلمبرداری در آرکانزاس (Crocketts Bluff, Eudora, Dumas و Stuttgart) انجام شده است. بازیگران مکمل: سم شپرد، مایکل شانون، پل اسپارکس و جو دان بیکِر. نمره: B / B+