فیلم The Fastest Gun Alive 1956

شاید فکر کنید که پس از چند فرار شبانه با همسرش «دورا» (جین کرِین)، و با آشکار شدن اینکه او یک هفت‌تیرکش مشهور است، «جورج» (گلن فورد) یاد گرفته باشد زبانش را نگه دارد. متأسفانه الکل همیشه یارش نیست و وقتی دربارهٔ مهارت‌های گذشته‌اش با شش‌تیر صحبت می‌کند، توجه ناخواستهٔ مرد زورگویی به نام «وینی» (برودریک کراوفورد) را جلب می‌کند که مصمم است هیچ‌کس توی...

شاید فکر کنید که پس از چند فرار شبانه با همسرش «دورا» (جین کرِین)، و با آشکار شدن اینکه او یک هفت‌تیرکش مشهور است، «جورج» (گلن فورد) یاد گرفته باشد زبانش را نگه دارد. متأسفانه الکل همیشه یارش نیست و وقتی دربارهٔ مهارت‌های گذشته‌اش با شش‌تیر صحبت می‌کند، توجه ناخواستهٔ مرد زورگویی به نام «وینی» (برودریک کراوفورد) را جلب می‌کند که مصمم است هیچ‌کس توی تیراندازی بهتر از او نیست. او همراه با سه دزد بانک وارد شهر آرام کراس‌کریک می‌شود و کم‌کم انگیزه‌اش برای فرار از دست تعقیب‌کنندگان جای خود را به عزمش برای تحریکِ حالا بی‌سلاحِ جورج به دوئل می‌دهد. با بالا گرفتن تنش، اندکی هم دربارهٔ چیزی که او را قانع کرد زندگی آرام‌تری را با همسری که از گذشته‌اش آگاه است و کاملاً از زندگی جدیدش حمایت می‌کند، انتخاب کند، می‌فهمیم؛ همسری که با دشواری‌های زندگی در شهری پر از شایعه و در مواجهه با دشمنی زیرک و کینه‌توز که دقیقاً می‌داند کدام دکمه‌ها را فشار دهد تا هم شهر و هم این زوج را به‌ستیز اندازد، کاملاً آشناست. اگرچه فورد نقش اصلی را دارد و خوب اجرا می‌کند و کرِین هم نقش پرمایه‌تری برای پرداختن دارد، اما این کراوفورد است که با تصویر تقریباً خودبزرگ‌بینانه‌اش از یک قاتل ذاتاً خطرناک بیشتر جلب توجه می‌کند؛ و در مراحل پایانی فیلم — موقعی که تصاویر راس تمبلین را که با دو بیل می‌رقصد از ذهن دور کرده‌ایم — تنشی عرق‌نموده و درخشان افزایش می‌یابد و به پایانی می‌رسد که اصلاً آن نتیجهٔ مسلمی نیست که در ابتدا انتظارش را داشتید. من همیشه از یک ضدقهرمان خوب در وسترن لذت می‌برم، و کراوفورد اینجا به‌خوبی از عهدهٔ آن برآمده است.