فیلم Hell or High Water 2016

سحرخیز برنده است. کارگردان بریتانیاییِ فیلم «Starred Up» این اثر تا حدودی تداعی‌کنندهٔ «The Place Beyond the Pines» است. حس یک وسترن مدرن را دارد، عمدتاً به‌خاطر محل وقوع داستان — تگزاس. خبری از دنیای دیجیتال مثل موبایل و کامپیوتر نیست؛ قصه‌گویی به‌صورت قدیمی و کلاسیک انجام شده. داستان دربارهٔ دو برادر و سلسله سرقت‌های بانکی آن‌ها است؛ آن‌ها به دلایلی دست به این کار می‌زنند...

سحرخیز برنده است. کارگردان بریتانیاییِ فیلم «Starred Up» این اثر تا حدودی تداعی‌کنندهٔ «The Place Beyond the Pines» است. حس یک وسترن مدرن را دارد، عمدتاً به‌خاطر محل وقوع داستان — تگزاس. خبری از دنیای دیجیتال مثل موبایل و کامپیوتر نیست؛ قصه‌گویی به‌صورت قدیمی و کلاسیک انجام شده. داستان دربارهٔ دو برادر و سلسله سرقت‌های بانکی آن‌ها است؛ آن‌ها به دلایلی دست به این کار می‌زنند و در سوی دیگر، دو مأمور تلاش می‌کنند هویت‌شان را کشف کرده و آن‌ها را هنگام ارتکاب جرم دستگیر کنند. وقتی مسیرشان به هم می‌رسد، قصه به بخش نهایی‌اش می‌رسد. فیلم شروعی قوی دارد، سپس کمی کند می‌شود. درواقع مانند یک فیلم جنایی کلاسیک ساخته شده و خبری از فناوری‌های پیشرفته نیست. هستهٔ داستان ساده است، اما رویدادهای پیرامون آن توسعه یافته‌اند؛ فیلمنامه ساده اما مؤثر روی پرده ارائه شده است. داستان با همین فیلم خاتمه می‌یابد، اما احساس می‌شود که جا برای پرداخت بیشتر وجود داشت. احتمال دنباله کم است، ولی فکرش در ذهن می‌ماند. تماشاگران این فیلم را بیش از همه برای بازی بن فاستر و کریس پاین به یاد خواهند سپرد؛ یکی از بهترین جفت‌های روی پرده‌اند. بی‌تردید از آثار شاخص سال است، هرچند ژانرش متفاوت است. دیدن آن الزاماً ضروری نیست، اما اگر آن را از دست بدهید یا تماشایش را به تعویق بیندازید ممکن است فرصت تجربهٔ یک فیلم خوب را از دست بدهید. پیشنهاد می‌کنم تماشای آن را به تأخیر نیندازید. امتیاز: ۸/۱۰ یک نئو-وسترن قدرتمند که همه‌چیز را درست انجام می‌دهد: ریتم مناسب، فیلمنامه‌ای ساده اما موثر، فیلم‌برداری عالی، طنزی زیرپوستی و بازیگری محکم. امتیاز: ۸/۱۰ ده دقیقهٔ اول فیلم چندان مرا تحت تأثیر قرار نداد. کریس پاین («توبی») و برادرش هاوارد (بن فاستر) چند بانک در شهرهای کوچک را می‌زنند و توجه رنجر تگزاس، هامیلتون — با بازی عبوس و در شرف بازنشستگیِ جف بریجز — را جلب می‌کنند. اما با پیشرفت داستان، فیلم بسیار بهتر از آنچه انتظار داشتم از آب درآمد: پرداخته شدن به شخصیت‌ها قوی است؛ ریتم و نگارش فیلم آن را جذاب نگه می‌دارد و گرچه داستان دارای سوراخ‌ها و ناسازگاری‌هایی است، کلیت فیلم روان پیش می‌رود و رنجر کم‌کم به شکار بی‌پروا و خطرناکشان نزدیک می‌شود. شخصیت بریجز تا حدی شبیه نقشش در «True Grit» (۲۰۱۰) است، اما گیل بیرمینگام در نقش آلبرتو هم‌نقشِ مکمل خوبی دارد و این چهار نفر تعقیب و گریزی پُرجنب‌وجوش و لذت‌بخش خلق می‌کنند که تا نزدیک پایان نمی‌دانستم طرفِ چه کسی هستم. فیلم تا حد زیادی از عاشقانه‌های اغراق‌شده دور است و تا حدودی حال‌وهوای رابین‌هودی هم دارد.