فیلم Impractical Jokers: The Movie 2020

بعضی اسکیت‌ها/چالش‌ها فقط با یک خط داستانی نازک به هم وصل شده‌اند — پسرها می‌رن میامی تا با پائولا عبدال که سال ۱۹۹۹ باهاشون برخوردی داشتن، وقت بگذرونن. بخش‌های نوشته‌شده قابل قبول بودند، با اینکه استعدادشون بیشتر برای همین نوع اجراها ساخته شده و این اسکیت‌ها واقعاً منو به خنده انداختند، هرچند من طرفدارشونم. با این حال، از کل ۹۰ دقیقه فیلم، فکر می‌کنم حدود...

بعضی اسکیت‌ها/چالش‌ها فقط با یک خط داستانی نازک به هم وصل شده‌اند — پسرها می‌رن میامی تا با پائولا عبدال که سال ۱۹۹۹ باهاشون برخوردی داشتن، وقت بگذرونن. بخش‌های نوشته‌شده قابل قبول بودند، با اینکه استعدادشون بیشتر برای همین نوع اجراها ساخته شده و این اسکیت‌ها واقعاً منو به خنده انداختند، هرچند من طرفدارشونم. با این حال، از کل ۹۰ دقیقه فیلم، فکر می‌کنم حدود نیمی از زمان صرف چالش‌ها می‌شود. اگر طرفدار برنامه‌اید، دیدنش یک‌بار قابل قبول است، اما خودم ترجیح می‌دهم به قسمت‌های سریال بچسبم. امتیاز: ۳.۰/۵ فقط یک نکته جانبی: نسخه بلوری هیچ محتوای اضافی‌ای مثل صحنه‌های حذف‌شده یا پشت‌صحنه ندارد. من «Impractical Jokers: The Movie» را بدون هیچ‌گونه آشنایی با مفهوم یا این گروه چهار نفره کمدین‌ها — که برنامه‌ای محبوب به همین نام در truTV دارند — دیدم. از سینما بیرون اومدم و از شدت خنده اشک تو چشم‌هام جمع شده بود. این فیلم را می‌توان به‌نوعی ترکیبی از اپیزودهای کلاسیک «Candid Camera» و نسخه‌ای نه‌چندان زننده از «Jackass» دانست. شیوه‌شان این است که چهار دوست قدیمی (جو گاتو، جیمز مورای، برایان کوئین و سال ولکانو، معروف به گروه تندرلوینز) در مجموعه‌ای از جسارت‌های خلاف‌قانون و عجیب با هم رقابت می‌کنند تا در نهایت یکدیگر را تحقیر کنند. با کمک دوربین‌ها و میکروفون‌های مخفی، هر کدام دیگری را به انجام یا گفتن کاری وادار می‌کند و اگر امتناع کند، بازنده است. اگر این ایده برایتان خنده‌دار است، یا به سایت Funny or Die سر می‌زنید، احتمالاً از این فیلم هم لذت خواهید برد. فیلم این ایده را در چارچوب یک روایت بسیار آزاد قرار می‌دهد: داستان یک اتفاق تحقیرآمیز در دبیرستان اوایل دهه ۹۰ که گروه جوکرها را به یک سفر جاده‌ای حماسی از نیویورک تا میامی می‌فرستد و در طول مسیر با چالش‌های دوربین مخفی روبه‌رو می‌شوند. تقریباً هر شوخی جواب می‌دهد و خیلی اثرگذار است، و مدت‌ها بود که در سینما این‌قدر نخندیده بودم. چند ضرب‌المثل یا تکه‌کلام واضح هست که فقط طرفداران برنامه متوجه‌شان می‌شوند (مثل شوخی‌های مکرر درباره فصل پنجم؛ لابد خیلی بد بوده!)، اما برای من که هیچ پیش‌زمینه‌ای نداشتم، به‌سرعت با این گروه چهل‌ساله بامزه ارتباط برقرار کردم. دیدن مردان بالغی که بی‌پروا مسخره‌بازی درمی‌آورند، هم رضایت‌بخش و هم سرگرم‌کننده است؛ واقعاً از گذراندن وقت با آن‌ها لذت بردم.