فیلم On the Rocks 2020

شاید انتظاراتم بیش از حد بالا بودند، اما از چیزی که در نهایت دریافت کردم خیلی بیشتر انتظار داشتم. در حالی که از «On the Rocks» لذت بردم، نمی‌توانم فراتر از این بگویم که فیلم فقط بامزه و دل‌نشین بود — و هرچند کمی بیشتر شیفته‌ی بیل موری شدم، برای رشیدا جونز صرفاً بی‌تفاوتی‌برانگیز بود. — جس فنتون قبل از پرداختن به خود فیلم، باید از کارنامهٔ...

شاید انتظاراتم بیش از حد بالا بودند، اما از چیزی که در نهایت دریافت کردم خیلی بیشتر انتظار داشتم. در حالی که از «On the Rocks» لذت بردم، نمی‌توانم فراتر از این بگویم که فیلم فقط بامزه و دل‌نشین بود — و هرچند کمی بیشتر شیفته‌ی بیل موری شدم، برای رشیدا جونز صرفاً بی‌تفاوتی‌برانگیز بود. — جس فنتون قبل از پرداختن به خود فیلم، باید از کارنامهٔ سوفیا کاپولا تا کنون قدردانی کنم. با پدری کارگردان سرشناس مثل فرانسیس فورد کاپولا، سوفیا توانست مسیری مستقل و متمایز بسازد و از آن مقایسه‌های تحقیرآمیز با موفقیت‌های پدرش دور بماند. او خیلی زود با ارائهٔ یکی از بهترین رمانتیک-کمدی‌های دههٔ ۲۰۰۰، «گمشده در ترجمه»، نشان داد استعداد منحصر‌به‌فردی دارد؛ بنابراین نسبت به فرضیهٔ سادهٔ «On the Rocks» کنجکاو بودم. این اثر تازه در فیلم‌شناسی سوفیا یکی از ویژگی‌های همیشگی او را ادامه می‌دهد: فیلمی سبک که به مسائلی نه‌چندان سبک می‌پردازد. روایت اصلی حول پاسخ به یک پرسش باینری می‌چرخد: آیا شوهر لورا (رشیدا جونز)، دین (مارلون وینز)، خیانت می‌کند؟ دو نتیجهٔ ممکن اجازه نمی‌دهند فیلم در این خط داستانی غافل‌گیرکنندهٔ بزرگی داشته باشد؛ اما سوفیا فیلمنامه‌ای نوشته که پر است از تعاملات شخصیتی جذاب، عمدتاً بین لورا و پدرش، فلیکس (بیل موری). آغاز فیلم روی نمایش زندگی روزمرهٔ لورا تمرکز دارد و این شخصیت را به‌طرز شگفت‌انگیزی روان و نرم معرفی می‌کند. این دقایق اولیه که فلیکس در تصویر حضور ندارد، وضعیت ذهنی لورا را به‌خوبی نشان می‌دهد. احساسات، افکار و تردیدهایش از طریق توضیح‌های شفاف یا بیان‌های ظریف رشیدا جونز با بازیِ دقیق و بسیار غنی منتقل می‌شود. سپس بیل موری وارد می‌شود؛ فلیکس مردی جذاب اما پیچیده است که نمی‌تواند در کنار زنی باشد بدون اینکه دست به تعریف و حرف‌های بی‌پروا نزند. رابطهٔ او با دخترش چنان نزدیک به‌نظر می‌رسد که لورا حتی به نظریه‌های توطئه‌وار و اغراق‌شدهٔ او اعتماد می‌کند. اینجاست که مشکل اصلی من با فیلم پدیدار می‌شود. تا نیمهٔ سوم فیلم، می‌توانستم «On the Rocks» را با یک کلمه توصیف کنم: واقعی. هر صحنه، گفتگو یا کنش طوری نمایش داده می‌شود که یافتن یک سکانس غیرضروری دشوار است. در پایان هر صحنه، بیننده چیز جدیدی می‌آموزد، چه دربارهٔ شخصیتی، چه دربارهٔ رویدادی یا فقط جزئیاتی از زندگی کسی. با این حال، نیم‌ساعت پایانی شخصیت‌های اصلی (پدر و دختر) را به مسیری می‌برد که از مرز عقل سلیم عبور می‌کند و باعث می‌شود دربارهٔ این شک تردید کنم که آیا بر اساس آنچه تا آن لحظه از شخصیت لورا دیده‌ایم، واقعاً او چنین کاری می‌کرد یا نه. اما مشکل این نیست. مشکل واقعی فاش‌شدنی است که همراه با این پردهٔ پایانی مطرح می‌شود و سوالاتی دربارهٔ رابطهٔ پدر و دختری برمی‌انگیزد. نمی‌توانم وارد اسپویل شوم، ولی سوفیا فلیکس را به‌عنوان مردی خوش‌مشرب و سرگرم‌کننده نشان می‌دهد که نباید خیلی جدی گرفته شود و شوخی‌های زیادی می‌کند که شاید نباید می‌کرد. با این حال، پس از کشف بخشی از زندگی او و اثرش بر خانواده، تا حدی همذات‌پنداری‌ام را از دست دادم. این فاش‌شدن احتمالاً تنها جنبهٔ تا حدی غافل‌گیرکنندهٔ فیلم است؛ نه به این دلیل که شوکه‌کننده باشد (فیلم به‌روشنی به آن جهت اشاره می‌کند)، بلکه به‌خاطر اینکه تمرکز بیننده معطوف به کشف این است که آیا دین به لورا خیانت می‌کند یا خیر. این تحول جدید باعث می‌شود بپرسم چگونه لورا می‌تواند تا این حد به پدرش نزدیک باشد بدون اینکه روی پرده دیده شود چگونه با این وضعیت کنار آمده، مخصوصاً در پایان که موضوع دوباره وارد زندگی او می‌شود. با این حال، از فیلم لذت بردم! نمی‌توانم تاثیر این مشکل منفی را انکار کنم، اما به هیچ وجه فیلم را نابود نمی‌کند. فیلم زیبا ساخته شده و جنبه‌های فنی آن مکمل یکدیگرند. سوفیا کنترل سرعت روایت و لحن فیلم را به‌طرزی بی‌نقص دارد. رشیدا جونز و بیل موری درخشان‌اند. هر دو اجراهایی برجسته ارائه می‌دهند، دیالوگ‌ها را به‌راحتی حمل می‌کنند و کاملاً در نقش‌های خود فرو می‌روند. مارلون وینز هم عملکرد خوبی دارد، هرچند وقت صفحهٔ کمتری دارد. با زمان اجرایی کوتاه، فرضیهٔ داستانی برخلاف انتظارم جذاب‌تر از آنچه فکر می‌کردم می‌شود. من در روند کشف جواب سوال بزرگ کاملاً درگیر شدم و با وجود نیمهٔ سوم تا حدی ناامیدکننده، این خط داستانی به‌خوبی اجرا شده است. در پایان، «On the Rocks» موفقیتی دیگر برای A24 و Apple TV+ است. سوفیا کاپولا کارنامهٔ قابل‌توجه و متمایزش را با فیلمی دیگر ادامه می‌دهد که یکی از ویژگی‌های مشخص او را دارد: پرداختن به موضوعی جدی از منظر سبکتر، تعاملات شخصیتی جذاب و فرضیه‌ای که در نهایت بسیار درگیرکننده‌تر (اگرچه تا حدی قابل‌پیش‌بینی و فرمولی) از آنچه انتظار می‌رفت از آب درمی‌آید. رشیدا جونز و بیل موری واقعاً چشمگیرند و شیمی محسوس میانشان در نهایت کل روایت را بر دوش می‌کشد. تا زمانی که به نیمهٔ سوم نرسیم، فیلم بیشتر شبیه یک داستان واقعی با آدم‌های واقعی است، اما در نیمهٔ سوم یک سکانس اغراق‌آمیز و سخت‌قبول رخ می‌دهد که به فاش‌شدنی منجر می‌شود که رابطهٔ پدر و دختر را زیر سؤال می‌برد و ختم آن اعلامیه نیز شتاب‌زده به‌نظر می‌رسد. با این وجود به‌عنوان گزینه‌ای مناسب برای یک شب آخر هفته با زمان اجرای کوتاه و داستان کلی لذت‌بخش، توصیه‌اش می‌کنم. امتیاز: B-