فیلم 12 Mighty Orphans 2021

لوک ویلسون در نقش مربی فوتبال، رَستی، نقش‌آفرینی مؤثری دارد؛ او همراه همسرش خوانیتا که معلم است و دخترشان، به یتیم‌خانه‌ای فرسوده می‌رسند که خانهٔ حدود ۱۵۰ کودک رهاشده در دوران رکود بزرگ است. خیلی زود درمی‌یابند که ساکنان آنجا بیشتر مانند زندانیان رفتار می‌شوند و مسئولان در بهترین حالت بی‌تفاوت و در بدترین حالت با خشونت و بهره‌کشی از آنها برخورد می‌کنند. رَستی تلاش...

لوک ویلسون در نقش مربی فوتبال، رَستی، نقش‌آفرینی مؤثری دارد؛ او همراه همسرش خوانیتا که معلم است و دخترشان، به یتیم‌خانه‌ای فرسوده می‌رسند که خانهٔ حدود ۱۵۰ کودک رهاشده در دوران رکود بزرگ است. خیلی زود درمی‌یابند که ساکنان آنجا بیشتر مانند زندانیان رفتار می‌شوند و مسئولان در بهترین حالت بی‌تفاوت و در بدترین حالت با خشونت و بهره‌کشی از آنها برخورد می‌کنند. رَستی تلاش می‌کند نوجوانان پراکنده را به یک واحد منسجم تبدیل کند. در ابتدا پسران گرفته، بی‌انگیزه‌اند و ترجیح می‌دهند با هم دعوا کنند تا اینکه بازی کنند و کار تقریباً ناممکن به‌نظر می‌رسد، اما او از کمک دکتر مدرسه «هال» (مارتین شین)، مردی دنیادیده و الکلی مزمن که دانش کاملی از فوتبال آمریکایی و طبیعت انسانی دارد، بهره‌مند می‌شود. بازیگران جوان عمدتاً شناخته‌شده نیستند، اما مانند تیمی که می‌خواهند بسازند، میانشان پیوند خوبی شکل می‌گیرد — به‌ویژه جیکوب لافلند در نقش نحیف «سناگز»، اسلید مونرو در نقش کوارتربک چاق‌تر «ویتی»، و یک تلاش صمیمانه و قوی از جیک آستین واکر در نقش هاردی براون، نوجوانی سرسخت. مربی برای اولین بار به این پسران چیزی غیر از ناامیدی داد — امید، حس هدفمندی و تعلق خانوادگی. وِین نایت هم در نقش معلم منزجرکنندهٔ فرانک وین که از نوجوانان به‌عنوان نیروی کار ارزان استفاده می‌کند و با پاره‌کوبی خشن با آنان رفتار می‌کند، نقش خوبی ایفا می‌کند. کارگردان تای رابرتس خوب توانسته حس رهاشدگی را که نوجوانان و تا حدی مدیریت مدرسه احساس می‌کنند نشان دهد، و از طریق حضورهای ملایم تریت ویلیامز تأثیر چشمگیر این پسران بر مردم عادی آمریکا را به ما منتقل کند — مردمی که پس از سال‌ها فقر و اندوه تشنهٔ چیزی مثبت برای پشتیبانی بودند. یک نکتهٔ کنجکاوانه اینکه خط زمانی فیلم از اواسط دههٔ ۱۹۲۰ به اواخر دههٔ ۱۹۳۰ منتقل شده که معنای روشنی برای من ندارد؛ در پایان نیز مینی‌بیوگرافی‌های کوتاهی از پسران نمایش داده می‌شود که چندان با داستان هماهنگی ندارد مگر اینکه آن‌ها در نوجوانی خلبان‌های بمب‌افکن جنگ جهانی دوم شده باشند. در مجموع، فیلم ساختار خوبی دارد، به‌اندازهٔ کافی مبتنی بر واقعیت است تا باورپذیر بماند و در عین حال به‌اندازهٔ لازم تخیل دارد تا با مردان و تلاش‌هایشان همدل شوی — در نهایت من از دیدنش لذت بردم.