فیلم Richard III 1955

اگرچه لارنس الیویه از سوی بسیاری به‌عنوان برجسته‌ترین مبدع آثار شکسپیر شناخته شده است، در این اقتباس با بازیگرانی قدرتمند — که احتمالاً یکی از آثار تاریخی موردعلاقه‌ام است — آشکار می‌شود که رالف ریچاردسون و جان گیلگاد دست‌کمی از او نداشتند. به این گروه برجسته، سر سدریک هاردویک (با آن صدای فوراً قابل‌شناسایی)، اجرای درخشان مری کریج در نقش ملکه الیزابت وودویل و جمعی...

اگرچه لارنس الیویه از سوی بسیاری به‌عنوان برجسته‌ترین مبدع آثار شکسپیر شناخته شده است، در این اقتباس با بازیگرانی قدرتمند — که احتمالاً یکی از آثار تاریخی موردعلاقه‌ام است — آشکار می‌شود که رالف ریچاردسون و جان گیلگاد دست‌کمی از او نداشتند. به این گروه برجسته، سر سدریک هاردویک (با آن صدای فوراً قابل‌شناسایی)، اجرای درخشان مری کریج در نقش ملکه الیزابت وودویل و جمعی از بازیگران توانای صحنهٔ بریتانیا افزوده شده است؛ نتیجه تصویری پرهیجان و دلپذیر از خیانت، شهوت و قدرت است. اثر در برخی لحظات کمی اغراق‌آمیز و بیش از حد تئاتری به نظر می‌رسد و ماهیت غالباً صحنه‌محورِ تولید گاهی محدودیت‌هایی ایجاد می‌کند، اما الیویه خود و دیگران را چنان کارگردانی می‌کند که به گمانم خودِ شکسپیر نیز احتمالاً می‌پسندید. دیالوگ‌ها با تمرکز و تأثیرگذاری اجرا می‌شوند و تا حد زیادی از شیوهٔ «متد» فاصله گرفته شده؛ این حماسهٔ خیانت و نیرنگ هرچه پیش می‌رود، طبیعت درونی و رقابت‌های مخرب شخصیت‌ها را برجسته‌تر نشان می‌دهد. تماشای اثر نیاز به کمی تمرکز دارد، اما من وقتی آن را روی پردهٔ بزرگ دیدم، زمان به‌سرعت گذشت و از ابتدا مجذوبش شدم. به نظرم این یکی از بهترین تفسیرهای آثار ویلیام شکسپیر است و دیدنش قطعاً ارزش دارد.