فیلم Lee 2023

تماشای جالبی است. فیلم «لی» بسیار خوش‌ساخت و با بازی‌هایی حرفه‌ای است. همان‌طور که دیگران اشاره کرده‌اند، جالب است که در کنار فیلم هم‌زمان ۲۰۲۴ «جنگ داخلی» شخصیتی الهام‌گرفته از لی میلر دارد و حالا این فیلم با قصه‌ای مستقیم دربارهٔ آن خبرنگار عکاس شگفت‌انگیز آمده است. کیت وینسلت نقش میلر را برجسته بازی می‌کند؛ در تمام لحظاتِ این تقریباً دو ساعته عالی است. بالاخره وقتش...

تماشای جالبی است. فیلم «لی» بسیار خوش‌ساخت و با بازی‌هایی حرفه‌ای است. همان‌طور که دیگران اشاره کرده‌اند، جالب است که در کنار فیلم هم‌زمان ۲۰۲۴ «جنگ داخلی» شخصیتی الهام‌گرفته از لی میلر دارد و حالا این فیلم با قصه‌ای مستقیم دربارهٔ آن خبرنگار عکاس شگفت‌انگیز آمده است. کیت وینسلت نقش میلر را برجسته بازی می‌کند؛ در تمام لحظاتِ این تقریباً دو ساعته عالی است. بالاخره وقتش رسیده بود که زندگی‌نامهٔ او ساخته شود؛ فیلم گاهی تاریک می‌شود اما قطعاً داستان مهمی برای گفتن دارد. کیت وینسلت در اینجا نقش عکاس نامدار را بازی می‌کند؛ زنی که ابتدا برای همراهی با همسرش، رولاند پنروز (الکساندر اسکارسگارد)، به لندن آمد و در مجلهٔ «ووگ» زیر نظر قدرتمند آدری ویذرز (آندریا رایزبورو) به‌عنوان عکاس مد کار می‌کرد. با گسترش نفوذ نازی‌ها در قارهٔ اروپا، پنروز بیشتر درگیر تلاش‌های جنگی شد و او مصمم‌تر شد که ثابت کند به اندازهٔ مردان هم‌دوره‌اش توانمند است. طبیعتاً درگیر شدن یک زن در مناطق رزمی با مقاومت زیادی روبه‌رو می‌شد، اما با پشتکار خود و همراهی دیوید شرمن (اندی سامبرگ) به‌زودی وارد عرصهٔ عکاسی جنگی شد و در پایانِ مسیر به برخی از وحشتناک‌ترین صحنه‌هایی رفت که تاکنون ساخته شده‌اند؛ او از نزدیک شاهد فجایعی شد که ماشین جنگی شکست‌خورده بر جا گذاشته بود. داستانِ او از خلال گفت‌وگویی در خانهٔ بریتانیایی‌اش در دههٔ ۱۹۶۰ با مردی که ظاهراً خبرنگار است روایت می‌شود؛ در ابتدا عصبانیت و بی‌علاقگی او به این مرد به‌نظر می‌رسد که خاطراتش را کم‌ارزش می‌داند، اما با پیش رفتن روایت درمی‌یابیم رابطهٔ پیچیده‌تری میان او و این جوان (جاش اوکانر) وجود دارد که انتخاب‌های حرفه‌ای و شخصی‌اش را بهتر تبیین می‌کند. از طریق شخصیت‌های سولانژ (ماریون کوتیار) و نُش (نومه مرلان) فیلم تلاش می‌کند تصویری از کسانی که ناچار به «همکاری» با حاکمان جدید شدند نشان دهد؛ برخی داوطلبانه، برخی کمتر و برخی هم اصلاً زنده نماندند تا روایت کنند. طراحی تولید و صحنه‌های نبرد چندان اثربخش نیستند—شاید کمی بیش از حد مرتب و پرداخت‌شده به‌نظر بیایند—فیلمنامه گاهی خشک است و شاید کمی طولانی‌ست، اما وینسلت نشان می‌دهد ظرفیت زیادی برای ایفای نقشی دارد که به‌سادگی می‌توانست با غلو همراه شود؛ او به‌جای آن جذابیتی سنجیده و تأثیرگذار به شخصیت زنی می‌بخشد که شجاعت کله‌شقانه‌اش تصویری از جنگ جهانی دوم به‌جای گذاشت که تا امروز پوست شما را مورمور می‌کند. «لی» فیلمی پرهیاهوست که از همان ابتدا به‌نظر می‌رسد برای فصل جوایز ساخته شده و می‌گوید «ببینید کیت وینسلت چقدر فوق‌العاده است!» اما متأسفانه تا سه‌پردهٔ پایانی که فضا سرد و تکان‌دهنده می‌شود، فیلم نتوانسته چنگی به دل بزند؛ در آن بخش است که بازی وینسلت شما را می‌گیرد و رها نمی‌کند. از طرف دیگر اندی سامبرگ نقش بسیار موثری ارائه می‌دهد؛ نوعی اجرای غافلگیرکننده که باعث می‌شود حتی مخاطب فکر کند شاید شانس رقابت برای جوایز را داشته باشد. گاهی بسیاری از ما بی‌آنکه به‌درستی بدانیم چرا، وسوسه می‌شویم راهی را دنبال کنیم که نمی‌توانیم از آن بازگردیم، حتی اگر هزینهٔ شخصی‌اش بالا باشد. چنین سرنوشتی برای الیزابت «لی» میلر (کیت وینسلت) بود؛ آن‌که پس از دوران موفق مدلینگ و پوششِ لباس‌های فاخِر، به‌عنوان عکاس میدانی برای نسخهٔ بریتانیایی «ووگ» در جنگ جهانی دوم فعالیت کرد. او می‌توانست در بازنشستگی زندگی راحتی داشته باشد، اما نیاز عمیقی به انجام کاری با معنا احساس کرد و داوطلبانه خود را در این خطر فرو برد، جایی که بارها جانش در معرض خطر قرار گرفت. در همین راه او برخی از نمادین‌ترین تصاویر جنگ در اروپا را ثبت کرد؛ داستان‌های پشت آن تصاویر در این بیوپیک گیرا از کارگردان الن کوراس بازسازی و روایت می‌شوند. فیلم تصمیمات سخت او را در سطح شخصی و حرفه‌ای، و انگیزهٔ او برای نشان دادن حقیقت تلخِ یک درگیری جهانی که دسترسی به اخبارش آن‌طور که امروز هست فراهم نبود، به نمایش می‌گذارد. اثر گاهی اپیزودیک به‌نظر می‌رسد، اما در عین حال پشت‌صحنه‌های جذابی از دوره‌های مختلف حرفهٔ او ارائه می‌دهد. طراحی صحنهٔ دوره‌ای فیلم تفاوت دو دنیای متفاوتِ زندگی شخصیت اصلی—شکوه دنیای مد و خشونت زمختِ میدان جنگ—را به‌خوبی منتقل می‌کند؛ همهٔ این‌ها با اجرای تحسین‌برانگیز وینسلت (که شانس توجه در فصل جوایز را دارد) و بازی‌های خوب بازیگران مکمل همچون آندریا رایزبورو، ماریون کوتیار، ساموئل بارنت و اندی سامبرگ همراه است. شجاعت در وفاداری به عقاید در زمان جنگ، خصوصاً وقتی هزینه‌اش برای فردی مانند میلر بسیار بالا بود، ستودنی‌ست؛ جهان به‌خاطر تلاش‌های شجاعانهٔ او بهتر شد، چرا که او چیزهایی را نشان داد که شاید در غیر این صورت از دید همگان می‌پنهان می‌ماند و باید شناخته می‌شد.