فیلم One Life 2023

«وان لایف» داستان مهم دیگری از جنگ جهانی دوم است که شایسته دیدن روی پرده بزرگ سینماست. فیلم روایتی جذب‌کننده و پر از لحظات تلخ و شیرین را پیش می‌گذارد؛ از ضعف و فقر و وحشت تا جلوه‌های زیبای ایثار، فداکاری انسانی و امید، که در پایانِ تأثیرگذار و رهایی‌بخش، ادای احترامی درخور به سر نیکلاس وینتون را رقم می‌زند. فیلم ماجرای نیکلاس وینتون را بازمی‌گوید؛...

«وان لایف» داستان مهم دیگری از جنگ جهانی دوم است که شایسته دیدن روی پرده بزرگ سینماست. فیلم روایتی جذب‌کننده و پر از لحظات تلخ و شیرین را پیش می‌گذارد؛ از ضعف و فقر و وحشت تا جلوه‌های زیبای ایثار، فداکاری انسانی و امید، که در پایانِ تأثیرگذار و رهایی‌بخش، ادای احترامی درخور به سر نیکلاس وینتون را رقم می‌زند. فیلم ماجرای نیکلاس وینتون را بازمی‌گوید؛ یک کارگزار جوان انگلیسی که در سال ۱۹۳۸، هم‌زمان با اشغال سودتن‌لند توسط نازی‌ها، از وضعیت کودکان در پراگ بهت‌زده می‌شود و مصمم می‌گردد به همراه همکارانش در کمیته بریتانیایی پناهندگان از چکسلواکی روند بازگرداندن و نجات آنان را تسریع کند. با تلاش‌های تبلیغاتی و جمع‌آوری کمک عمومی، هشت قطار بیش از ۶۶۹ کودک را به انگلستان رساندند، مشروط بر اینکه خانواده‌های موقت یا جایگزین برای آن‌ها تضمین شوند و مبلغی به‌عنوان ضمانت پرداخت شود. در فیلم، روایت با فلاش‌بک‌هایی از وینتون دوران معاصر (با بازی آنتونی هاپکینز) که سال‌ها با آرامش در برکشایر زندگی می‌کند، همراه است. او آلبومی را مرور می‌کند که عکس‌ها و اطلاعات زیادی از آن کودکان را در خود نگه داشته است؛ حضور او در یک برنامه تلویزیونی که باعث می‌شود بسیاری از بازماندگان با او دیدار و قدردانی کنند، بخش احساسی و تأثیرگذار داستان را پدید می‌آورد. آنتونی هاپکینز اجرای متین و قابل‌لمسی دارد؛ مردی خانواده‌دوست که از هیاهوی شهرت پرهیز می‌کند و کار درست را صرفاً وظیفه‌ای ساده می‌داند. جانی فلین در نقش وینتون جوان خوب عمل می‌کند و هلنا بونهام کارتر در نقش مادر مصمم او، بابته، که در مقابله با بوروکراسی بریتانیا بی‌پروا عمل می‌کند، حضور مؤثری دارد هرچند کمی کم‌استفاده شده است. جاناتان پرایس نیز در نقش دوست قدیمی وینتون حضور کوتاه اما چشم‌گیری دارد. فیلم با هوشمندی از نمایش خشونتِ صریح پرهیز می‌کند، اما از طریق نشان‌دادن تنگدستی و یأسِ موجود، فقر و سلب امید را به‌خوبی منتقل می‌کند. تدوینِ حساب‌شده، موسیقی مؤثر و سکانس‌های اشک‌برانگیز، به خصوص پایانِ رهایی‌بخش، بار احساسیِ قوی‌ای به فیلم می‌بخشد. از نظر تصویری و طراحی دوره زمانی نیز فیلم قابل‌قبول است و بازی‌ها کمک می‌کنند احساساتِ بازماندگان و فداکاری‌های انجام‌شده واقعی‌تر جلوه کند. نقدی که می‌توان به اثر داشت، ریتم کند و دیالوگ‌محورِ نیمهٔ نخست فیلم است که گاهی کش‌دار و پرحرف به‌نظر می‌رسد؛ با این حال نیمهٔ دوم فیلم تا حد زیادی این کاستی را جبران می‌کند و سکانس‌های پایانی احساسات واقعی و سزاوارانه‌ای ایجاد می‌کنند. در مجموع «وان لایف» فیلمی تاثیرگذار و انسانی است که پیامِ بخشندگی و انجام کار درست را با زبانی نه چندان پرزرق‌وبرق اما مؤثر منتقل می‌کند و دیدن آن برای آشنایی با گوشه‌ای از تاریخ نجات کودکانِ جنگی توصیه‌پذیر است.