فیلم The Hobbit: The Battle of the Five Armies 2014

چون از پایان فیلم قبلی چیز زیادی برای گفتن نمانده بود، این فیلم بیش از دو ساعت مبارزه‌ی مداوم است. تا حدی بی‌هدف به نظر می‌رسد، اما اگر دنبال اکشن بودید ممکن است از آن لذت ببرید. ارباب حلقه‌ها هنوز سه جایگاه اول فهرست ده‌تایی فیلم‌های محبوب من را اشغال کرده‌اند. نیازی به گفتن نیست که من طرفدار تالکینی و داستان‌های فانتزی سرزمین میانه‌ام. هرگز حس...

چون از پایان فیلم قبلی چیز زیادی برای گفتن نمانده بود، این فیلم بیش از دو ساعت مبارزه‌ی مداوم است. تا حدی بی‌هدف به نظر می‌رسد، اما اگر دنبال اکشن بودید ممکن است از آن لذت ببرید. ارباب حلقه‌ها هنوز سه جایگاه اول فهرست ده‌تایی فیلم‌های محبوب من را اشغال کرده‌اند. نیازی به گفتن نیست که من طرفدار تالکینی و داستان‌های فانتزی سرزمین میانه‌ام. هرگز حس نکردم سری هابیت بتواند به تریلوژی اصلی برسد، چون بخش زیادی از داستان‌ سری هابیت در واقع ساختهٔ فیلمنامه‌نویسان هالیوود است تا داستان را آن‌قدر گسترش دهند که سه فیلم پر شود. این تلاش، هرچند هالیوودی است، لزوماً بد نیست، اما واقعاً به اوج ارباب حلقه‌ها نمی‌رسد. با این حال من این فیلم‌ها را دوست داشتم. فیلم‌های ماجراجویی، فانتزی و جلوه‌های ویژهٔ خوبی‌اند. بنابراین برایم ناراحت‌کننده بود که وقتی به IMDb رفتم شاهد دیدگاه‌های یک ستاره و فحاشی‌های زیادی شدم — واقعاً بی‌معنی است. این سومین فیلم است و تفاوت عظیمی با دو فیلم قبل ندارد. اگر از فیلم‌های اول اینقدر بدتان آمده چرا سراغ این یکی رفتید؟ بحث دربارهٔ وفادار نبودن به کتاب در این مرحله دیگر بی‌معنی است؛ وقتی اعلام شد سه فیلم ساخته می‌شود معلوم بود قرار نیست تطابق دقیق با کتاب باشد. به نظر من نمرات یک ستاره بیشتر شبیه تحریک و تَرلینگ است. به خود فیلم برگردیم. قطعاً این فیلم را بیشتر از دومی دوست داشتم؛ برای من با اولی در یک سطح است. چیزهای بی‌مورد و «پرکننده» کمتر بود و جلوه‌های ویژه عموماً خوب بودند. داستان و اجرا، همان‌طور که گفتم، کمتر مملو از پرکننده‌ها نسبت به فیلم قبلی است، حداقل از دید من. با این حال داستان به هیچ وجه به استاندارد آثار اصلی تالکین نمی‌رسد — آشکار است که این محصول هالیوودی، جلوه و کمیت را به عمق و کیفیت ترجیح داده. نبرد پایانی حماسی بود اما در عین حال تا حدی نامعقول که مردم این‌طرف و آن‌طرف می‌دویدند و بی‌درنگ به هم حمله می‌کردند. با این حال از صحنهٔ حملهٔ تِرول با رمپ خوشم آمد. راستش از آلفریدِ موذی خوشم نیامد. معلوم بود قرار است از او دل خوش نداشته باشیم اما خیلی زود خسته‌کننده شد. به نظر من پس از پرت شدن به آب می‌شد حذفش کرد؛ بعد از آن هر بار که ظاهر می‌شد عصبی می‌شدم و خصوصاً از اعتمادی که حتی گاندالف هم به او نشان می‌داد ناراحت می‌شدم. تا آخر امیدوار بودم سرنوشت شومی در انتظارش باشد. در مجموع از این فیلم خوشم آمد. فضایی شبیه آثار تالکین داشت، بازی‌ها و داستان قابل قبولی داشت و پر از جلوه‌های ویژه بود. هرچند به بلندای ارباب حلقه‌ها نمی‌رسد، اما برای عاشقان فانتزی و جلوه‌های ویژه سرگرمی خوبی است. مقایسهٔ مجموعهٔ ارباب حلقه‌ها و مجموعهٔ هابیت پیش از این هم مقایسهٔ سیب و پرتقال معمولی بود، اما هیچ‌کدام به سطح متوسطِ «نبرد پنج ارتش» هم نمی‌رسند. بد برداشت نکنید، من خودم عاشق صحنه‌های نبردم و حتی مشکلی با فیلمی که نود و پنج درصدش مبارزه باشد ندارم، اما این فیلم در این زمینه کار نمی‌کند. «نبرد پنج ارتش» فیلمی است که انگار هیچ‌گاه از پیش‌تولید خارج نشده، چه برسد به نسخه‌ای صیقل‌خورده و کامل. در کاملِ ماراتن سرزمین میانه شاید تا حدی قابل‌تحمل باشد، اما بیشتر وقت‌ها مرا وادار می‌کند چشم‌غُره بروم و شکایت کنم. امتیاز نهایی: ★★½ — چیزهای زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما به‌عنوان یک کل خوب کار نکرد. دقیقاً همان چیزی که انتظارش را دارید — و تا حدی بیش از حد. من از فیلم خوشم می‌آید، اما در پایان «هابیت: نبرد پنج ارتش» شروع می‌کند به کش‌دادن بیش از حد؛ تأثیر وقایعی که در نهایت رخ می‌دهد، به‌راستی آن‌چنان که می‌توانست یا باید باشد، احساس نشد. اکشن خالص خوب است، اما چیز زیادی در خاطر نمی‌ماند. هیچ‌یک از شخصیت‌ها، به جز ریچارد آرمیتاژ (ثورین) و لوک ایوانز (بارد)، واقعاً در میان این موج بی‌پایان نبرد برجسته نمی‌شوند. مارتین فریمن (بیلبو)، ایان مک‌کلن (گاندالف) و دیگران نقش چندان برجسته‌ای ندارند که افسوس‌برانگیز است. سری «هابیت» متأسفانه هر چه جلوتر می‌رود کیفیتش پایین می‌آید. فیلم اول را دوست داشتم، دومی را پسندیدم، اما این قسمت سوم — هرچند قابل‌قبول — مرا با احساسِ کمبود چیزی رها می‌کند. با این حال از دیدنشان خوشحالم و باز هم پیشنهادشان می‌کنم. با وجود شروع نسبتاً کند سری و علی‌رغم اینکه هنوز نتوانسته‌ام کاملاً با نقش مارتین فریمن ارتباط برقرار کنم، فکر می‌کنم این بهترین قسمت سه‌گانه است؛ جلوه‌های بصری فوق‌العاده‌ای دارد و از همان ابتدا داستانی محکم و شخصیت‌پردازی‌شده را ارائه می‌دهد. با دمیدن آتشِ «اسمَگ» در شهر، «بارد» (لوک ایوانز) وظیفهٔ نجات را برعهده می‌گیرد. در همین حال «بیلبو» (فریمن) باید با پادشاهِ کوتوله‌ها «ثورین» (ریچارد آرمیتاژ) سر کند که دچار نوعی «کرَفت طلا» شده و وفاداری دوستان و متحدانش را آزمایش می‌کند و این می‌تواند منجر به درگیری با ارتش خشمگینِ الف‌ها زیر فرمان «تراندویل» (لی پیس) شود. با کشیده شدن خطوط نبرد و احتمال محاصره، وقتی کوتوله‌ها و الف‌ها در تضادند تنها یک برندهٔ شوم و بدخواه در پس پرده منتظر است. این داستان ما را به سمت قلمروهای ارباب حلقه‌ها نزدیک‌تر می‌کند و روایت‌های همپوشان کمک می‌کنند به برخی شخصیت‌ها گوشت و جان بیشتری داده شود — امتیازی که از ترتیبِ سینماییِ روایت‌ها حاصل شده. هنوز هم نمی‌توان انکار کرد که برخی بازی‌ها در بهترین حالت متوسط‌اند و گاهی بازی‌هایی مثل آیدن ترنر و خودِ فریمن، آرمیتاژ و ایوانز باعث می‌شوند حتی ارلاندو بلوم هم به چشم یک نامزد احتمالی جایزه برسد! خوشبختانه صدا و حضور پرهیبتِ ایان مک‌کلن، کیت بلانشت و کریستوفر لی کمی سنگینی و وقار به عکاسی و جلوه‌های خیره‌کننده می‌افزایند که با آتش‌نفَسِ اژدها، شمشیرزنی‌ها و حس رو به رشدِ بدخواهی و بی‌اعتمادی و البته صحنه‌های نبرد گسترده همراهی می‌کنند. احتمالاً تنها قسمت مجموعه است که از ابتدا قدرتمند شروع می‌کند و طول مدت طولانی‌اش را بدون زحمت حفظ می‌کند؛ اگر بتوانید آن را روی صفحهٔ بزرگ و با کیفیت ببینید که حقِ تصویر و موسیقی‌هاوارد شِر را ادا کند، ارزش دیدن را دارد. 83/100 رویدادها اکنون به جنگی میان کوتوله‌ها، انسان‌ها، الف‌ها و دو ارتش اُرک‌ها منتهی شده‌اند. این فیلم بسیار هیجان‌انگیز است اما نسخهٔ سینمایی از لحاظ پیوستگی و شتابزدگی ضعیف عمل می‌کند — انگار عجله داشته‌اند هرچه سریع‌تر کار را تمام کنند. سکانس‌های کامل نبرد برای رعایت درجه‌بندی و طول فیلم حذف شده‌اند. من شخصاً نسخهٔ سینمایی را دوست ندارم اما نسخهٔ بلندش واقعاً جذاب است، حتی اگر بعضی جلوه‌های اکشن غیرواقع‌گرایانه به نظر برسند؛ یک لذت پاپ‌کُرنی.