فیلم Fresh 2022

فیلم Fresh آغاز تکان‌دهنده و به‌یادماندنی‌ای برای جشنواره ساندنس است و تمام مشخصات لازم را دارد تا جزو فیلم‌های مورد علاقهٔ تماشاگران شود. میمی کیو در نخستین تجربهٔ کارگردانی‌اش اثری جذاب و جسورانه ارائه می‌دهد که فیلمنامهٔ خشن و اصلی لورین کان را به سطحی بالاتر می‌برد. سباستین استن با گسترهٔ بازیگری چشمگیر و دِیزی ادگار-جونز با اجرای درخشان خود، ستون‌های اصلی فیلم را شکل...

فیلم Fresh آغاز تکان‌دهنده و به‌یادماندنی‌ای برای جشنواره ساندنس است و تمام مشخصات لازم را دارد تا جزو فیلم‌های مورد علاقهٔ تماشاگران شود. میمی کیو در نخستین تجربهٔ کارگردانی‌اش اثری جذاب و جسورانه ارائه می‌دهد که فیلمنامهٔ خشن و اصلی لورین کان را به سطحی بالاتر می‌برد. سباستین استن با گسترهٔ بازیگری چشمگیر و دِیزی ادگار-جونز با اجرای درخشان خود، ستون‌های اصلی فیلم را شکل می‌دهند؛ اجرای دِیزی به‌خصوص از نوع اجراهایی‌ست که می‌تواند شایستهٔ دریافت چند جایزه باشد. فیلم با پردهٔ اولی بسیار درگیرکننده اما نسبتاً سریع آغاز می‌شود؛ داستان عاشقانه‌ای دلنشین آرام آرام به افشاگری‌ای خشن می‌رسد که فیلم را به تونلی از اتفاقات تنش‌آمیز، غافلگیرکننده و (در عین حال) شدید می‌کشاند. بیست دقیقهٔ پایانی دقیقاً تعریفِ جنون است. نقاط قوت فیلم اجرای بازیگران، انتخاب موسیقی و فضاسازی بصری است؛ فیلم‌برداری، نورپردازی و قاب‌بندیِ حساب‌شده فضایی مرموز و تهدیدآمیز ایجاد می‌کنند و موسیقی و طراحی صدا نیز بدون اغراق، به افزایش حس رعب کمک می‌کنند. بعضی تصمیم‌های جسورانهٔ کارگردانی و فیلم‌برداری، از جمله سکانس‌های ابتدایی و تیتراژ، بسیار مؤثر و جذاب‌اند. اما فیلم کامل نیست: تعادل میان طنز و جدیت گاهی نِسبتاً نامحکم است و در سیر روایی بعدی فیلم کمی از تیزی و تازگی‌اش را از دست می‌دهد و به کلیشه‌های ژانر وحشت نزدیک می‌شود. در بعضی لحظات انتخاب‌های شخصیتی نامتناسب به نظر می‌رسند و برخی بازیگران مکمل کمتر پرداخت‌شده‌اند، هرچند بازی‌های اصلی همچنان مخاطب را همراه نگه می‌دارد. در مجموع Fresh فیلمی سرگرم‌کننده و مدرن است که با ترکیبِ وحشتِ بدنی و طنز سیاه، تنش و استایل کافی را برای برجسته شدن فراهم می‌کند؛ شاید همه‌چیز کاملاً بدیع نباشد، اما بخش‌هایی از آن بسیار خوب و به‌جا ساخته شده‌اند.