فیلم The Innocent 1976

شکی نیست که لوچینو ویسکونتی در خلق فیلم‌هایی با کلاس، سبک و زیبایی تبحر داشت و این فیلم نیز از این قاعده مستثنی نیست. موسیقی باشکوهی از فرانکو ماننینو (با کمک‌های زیادی از موسیقی کلاسیک) و تصویربرداری فوق‌العاده‌ای از پاسکوالیونو د سانتیس به این اثر زندگی و روح بخشیده است، اما این جذابیت‌ها نتوانسته‌اند نقص‌های داستانی خالی و نسبتاً ضعیف را جبران کنند که در...

شکی نیست که لوچینو ویسکونتی در خلق فیلم‌هایی با کلاس، سبک و زیبایی تبحر داشت و این فیلم نیز از این قاعده مستثنی نیست. موسیقی باشکوهی از فرانکو ماننینو (با کمک‌های زیادی از موسیقی کلاسیک) و تصویربرداری فوق‌العاده‌ای از پاسکوالیونو د سانتیس به این اثر زندگی و روح بخشیده است، اما این جذابیت‌ها نتوانسته‌اند نقص‌های داستانی خالی و نسبتاً ضعیف را جبران کنند که در آن سه بازی بسیار ناامیدکننده وجود دارد. تولیو هرمیل با بازی «جیانکارلو» مردی سطحی و خودخواه است که با لورا آنتونلی در نقش «جولیانا» ازدواج کرده و در کاخ باشکوه خود زندگی می‌کند، در حالی که همواره معشوقه جذابش، جنیفر او'نیل در نقش «ترزا» را به نمایش می‌گذارد. اما زمانی که او شروع به شک کردن می‌کند که همسرش به دنبال خواسته‌های خود رفته، حسادت او به سراغش می‌آید و مانند بسیاری دیگر در این وضعیت، آرزوی آنچه را که دیگر نمی‌تواند داشته باشد، می‌کند. پایان داستان به طور حتمی قابل پیش‌بینی است و اگرچه مسیر رسیدن به این نتیجه با زیبایی و شیک بودن آمیخته شده، آنتونلی به طور مداوم من را به یاد آن بنکرافت می‌اندازد، بدون اینکه متأسفانه از ظرافت و جذابیت او برخوردار باشد و او'نیل، هرچند زیبا، تقریباً به اندازه معشوقش سطحی به نظر می‌رسد.