فیلم Slapface 2021

عنوان Slapface تداعی‌کنندهٔ یک فیلم ترسناک سطحی مثل Slender Man یا The Bye Bye Man است؛ خوشبختانه حقیقت کاملاً متفاوت است. این فیلم جذاب و دارای فضاسازی قوی، نوشته و کارگردانی جرمایا کیپ، کاملاً برخلاف «فیلم نوجوانان کشته‌شده» است؛ هرچند محور داستان حول عنصری فراطبیعی می‌چرخد، ترس واقعی و زیربنایی آن متأسفانه روزمره است. کیپ فراتر از یک فیلم ترسناک عمل کرده و یک افسانهٔ مدرن...

عنوان Slapface تداعی‌کنندهٔ یک فیلم ترسناک سطحی مثل Slender Man یا The Bye Bye Man است؛ خوشبختانه حقیقت کاملاً متفاوت است. این فیلم جذاب و دارای فضاسازی قوی، نوشته و کارگردانی جرمایا کیپ، کاملاً برخلاف «فیلم نوجوانان کشته‌شده» است؛ هرچند محور داستان حول عنصری فراطبیعی می‌چرخد، ترس واقعی و زیربنایی آن متأسفانه روزمره است. کیپ فراتر از یک فیلم ترسناک عمل کرده و یک افسانهٔ مدرن ساخته است؛ رویکرد تمثیلی او چیزی که می‌توانست به موعظه‌ای سنگین و فرصت‌طلبانه تبدیل شود را به پیامی غیرمستقیم و ظریف بدل می‌کند (دست‌کم تا زمان تیتراژ پایان). در مرکز همه‌چیز بازی آگوست ماتورو قرار دارد که فراتر از سن ۱۴ سالگی‌اش نشان می‌دهد. او لوکاس است، پسری یتیم که در کلبه‌ای در حاشیهٔ شهری کوچک همراه با برادر بزرگ‌تر و «قیم» ظاهری‌اش تام (مایک منینگ)، که در عمل الکلی عملکردی است، زندگی می‌کند. تام سوءاستفادهٔ جسمی‌اش از لوکاس را زیر پوشش «بازی» پنهان می‌کند. لوکاس همچنین از سوی «دوقلوها» (بیانکا دآمبروزیو و کیارا دآمبروزیو) به‌طور فیزیکی آزار می‌بیند و از سوی دوست‌شان موریا (میرابل لی) از نظر عاطفی تحت فشار یا شکنجه قرار می‌گیرد؛ کسی که یا قربانی فشار گروهی است یا دختری سادیستی و بی‌رحم. این داستان کاملاً شخصیت‌محور است و در لوکیشن‌هایی فیلم‌برداری شده که هم واقعی و هم اثیری‌اند (جنگل‌های پاییزی وهم‌آلود نیوبرگ، نیویورک خود به‌نوعی نقش یک شخصیت را دارند). حتی «هیولا» که نقش آن را لوکاس هاسل با آرایش پروتزی ایفا می‌کند، به‌صورت دیجیتال ساخته نشده و از تبدیل شدن به یک موجود صرفاً CGI مصون مانده است. تبدیل کردن قلدری به یک هیولای مجسم—اگر این واقعاً نیت کیپ بوده باشد—ممکن است انتخابی بیش از حد شفاف به‌نظر برسد (و زیرنویس پایانی تا حدی هدف ساختن یک کنایه را خنثی می‌کند)، اما قضیه به آن سادگی نیست. هیولای Slapface یک موجود تک‌بعدی مانند آنچه در A Quiet Place می‌بینیم نیست؛ حتی می‌توان گفت شباهت‌های قابل توجهی با مخلوق فرانکنشتاین دارد و ابهام آن به‌طرزی هوشمندانه با نحوهٔ رفتار موریا نسبت به لوکاس قرینه است. پایان فیلم کاملاً خوشبینانه نیست، اما دست‌کم صحنهٔ کلیشه‌ای‌ای که نشان دهد شر همچنان ادامه خواهد داشت در آن دیده نمی‌شود.