فیلم Lucky Day 2019

نمی‌دونم؛ ذهنم دو نیمه است. از یک سو گاهی فیلم شبیه نسخه ارزان‌تر تارانتینو به‌نظر می‌رسه (معقول هم هست، چون نویسنده و کارگردان راجر آواریه است که با کوئنتین تارانتینو در «Reservoir Dogs» و «Pulp Fiction» همکاری داشت و برای آن‌ها جایزه اسکار گرفت)، اما جاهایی هم طنز تیره و جذابی داره و کریسپین گلور در نقش یک آدم‌کش فرانسوی روانی فوق‌العاده است. با این حال،...

نمی‌دونم؛ ذهنم دو نیمه است. از یک سو گاهی فیلم شبیه نسخه ارزان‌تر تارانتینو به‌نظر می‌رسه (معقول هم هست، چون نویسنده و کارگردان راجر آواریه است که با کوئنتین تارانتینو در «Reservoir Dogs» و «Pulp Fiction» همکاری داشت و برای آن‌ها جایزه اسکار گرفت)، اما جاهایی هم طنز تیره و جذابی داره و کریسپین گلور در نقش یک آدم‌کش فرانسوی روانی فوق‌العاده است. با این حال، دلیل فرانسوی بودن نینا دوبرو را نمی‌فهمم؛ این مورد جز شاید بهانه‌ای برای استفاده آواری از موسیقی فرانسوی هیچ نقشی در داستان ندارد. لوک بریسی عملکرد قابل قبولی ارائه می‌دهد و از کلی بنتِت در نقش کوتاهش خوشم آمد. در کل فیلم واقعاً افتضاح نیست اما هم‌چنان به هدفش نمی‌رسد. بهش 2.75 از 5 می‌دهم. تماشای خوب و قابل تکرار؛ توصیه می‌کنم. کریسپین گلور تمام صحنه‌ها را می‌بلعد در نقش یک آدم‌کش دیوانه و مسلح، و نینا دوبرو و کلیفتون کالینز جونیور هم پشتیبانی خوبی دارند. لوک بریسی در نقش قهرمان فیلم اجرای تا حدودی فراموش‌شدنی‌ای دارد. راستش داستان تا پرده سوم زیاد جذاب نیست، و حتی آن‌جا هم خود داستان به‌تنهایی لذت‌بخش نیست. عمدتاً فیلم حول دیوانه‌گی گلور می‌چرخد، اما پر از مسخره‌بازی و اغراق است، بنابراین هم خنده‌دار و هم خشونت‌آمیز است. دیالوگ‌های فرانسوی زیادی وجود دارد و باید زیرنویس بخوانید، اما واقعاً مطمئن نیستم به همه آن دیالوگ‌ها نیاز باشد. پویایی خانواده زیباست و در ساختن شخصیت‌های خانواده‌ای که برایشان اهمیت قایل می‌شوید نقش مهمی دارد، هرچند برای من طعمی اضافه نمی‌کند. برای من موقعیت «کسی آمده ما را بکشد» برای یک خانواده «عادی» کافی بود، و هر پیچشی که به داستان اضافه شده باعث شده فیلم کمی به‌یادماندنی‌تر و سرگرم‌کننده‌تر شود.