فیلم Hope and Glory 1987

این فیلم یکی از خنده‌دارترین صحنه‌های دوران جنگ را دارد که تا به حال دیده‌ام... ماجرای آن ماهی واقعاً بامزه است! داستان حول پسر جوانی به نام بیل (سباستین رایس-ادواردز) می‌چرخد که همراه مادرش گریس (سارا مایلز) و خواهر بزرگ‌ترش سوزی (جرالدین مویر) در آغاز جنگ جهانی دوم در لندن گرفتار می‌شوند. پدرشان (دیوید هیمن) خیلی زود به جبهه می‌رود و مادر از جدا شدن...

این فیلم یکی از خنده‌دارترین صحنه‌های دوران جنگ را دارد که تا به حال دیده‌ام... ماجرای آن ماهی واقعاً بامزه است! داستان حول پسر جوانی به نام بیل (سباستین رایس-ادواردز) می‌چرخد که همراه مادرش گریس (سارا مایلز) و خواهر بزرگ‌ترش سوزی (جرالدین مویر) در آغاز جنگ جهانی دوم در لندن گرفتار می‌شوند. پدرشان (دیوید هیمن) خیلی زود به جبهه می‌رود و مادر از جدا شدن از فرزندانش امتناع می‌کند، بنابراین آن‌ها می‌مانند و بین بمباران‌ها، هرج‌ومرج، مرگ و ویرانی سرگردانند — اما از منظر این کودک بی‌باک، حتی در میان آوار هم فرصتی برای بازیگوشی و شادی وجود دارد. این وجهه بی‌گناهانه کودکان مخصوصاً وقتی برجسته می‌شود که مدرسهٔ رئیسِ خشک و تا حدودی «دیکِنزی»شان (جرالد جیمز) کاملاً ویران می‌گردد. با کمی بزرگ‌تر شدن آن دو، هورمون‌ها نیز وارد ماجرا می‌شوند؛ لذت‌های روابط پنهانی (یا شاید عشق واقعی؟) برای خواهر و حیرت همراه با کمی دروغ‌گویی برای برادر، تماشایشان را دل‌نشین می‌کند. سپس به خانهٔ پدربزرگشان جورج می‌روند — با بازی درخشان ایان بنن که توجه‌ها را به خود جلب می‌کند — مردی که خانهٔ بزرگی دارد و هرچند از ظاهر کمی سخت‌گیر به نظر می‌رسد، در باطن برای خانواده و تماشاگران نوعی تسکین دل‌پذیر است. روایت از زشتی‌های جنگ طفره نمی‌رود، اما با بهره‌گیری از معصومیت کودکان، آن را در بستری جذاب قرار می‌دهد تا نشان دهد حتی میان آوار هم می‌توان شادمانی یافت؛ گویی صحنه‌هایی از یک داستان انید بلیتون بیرون آمده‌اند. سارا مایلز در نقش مادر که تلاش می‌کند فرزندانش را در میان این خون‌وخونریزی بزرگ کند، نقش قدرتمندی ایفا می‌کند. فیلم گاهی واقعاً خنده‌دار است — همان حادثهٔ «مابه‌ازای الهی» و آن ماهی را خواهید دید — و شخصیت‌ها حتی در گروه‌هایی امتیازبندی می‌کنند بر اساس کلماتی که بلدند فحش بدهند، طوری که آن کلمهٔ معروف با حرف F حکم زنگ خطر اضطراری را دارد. اجرای درخشان و دل‌نشین رایس-ادواردز تا حدی یادآور بازی کریستین بیل در «امپراتوری خورشید» (۱۹۸۷) است که آن هم جنگ را از منظر یک کودک نشان می‌داد. این نوع فیلم‌ها از نمونه‌هایی هستند که بریتانیایی‌ها در ساختنشان مهارت دارند — همان روحیهٔ مصمم، طنز و استقامت شخصیتی که همیشه آشکار نیست — و جان بورمن هم با مهارت و همدلی فیلم‌نامه را نوشته و کارگردانی کرده است. اگر فرصت داشتید، دیدن آن روی پردهٔ سینما توصیه می‌شود؛ فیلم‌برداری به‌خوبی به‌صورت ظریف و یکسان ویرانی و مناظر روستایی را منتقل می‌کند و شخصاً از دیدن آن لذت بردم.