فیلم Alfie 2004

بر پایهٔ فیلم هم‌نام ۱۹۶۶ (و برگرفته از نمایش‌نامهٔ ۱۹۶۳)، آلِفی ۲۰۰۴ با بازی جود لا داستان یک پسر بازی‌دوست بریتانیایی را در منهتن روایت می‌کند. مانند نسخهٔ اصلی، آلِفی خود را در میان زنان زیبا می‌یابد و شب‌به‌شب با زنانی متفاوت وارد رابطه می‌شود. او هم با زنان و هم با دوستانش بدرفتاری می‌کند و هر بار با تکیه بر جذابیتش به سراغ نفر...

بر پایهٔ فیلم هم‌نام ۱۹۶۶ (و برگرفته از نمایش‌نامهٔ ۱۹۶۳)، آلِفی ۲۰۰۴ با بازی جود لا داستان یک پسر بازی‌دوست بریتانیایی را در منهتن روایت می‌کند. مانند نسخهٔ اصلی، آلِفی خود را در میان زنان زیبا می‌یابد و شب‌به‌شب با زنانی متفاوت وارد رابطه می‌شود. او هم با زنان و هم با دوستانش بدرفتاری می‌کند و هر بار با تکیه بر جذابیتش به سراغ نفر بعدی می‌رود. در تلاش برای به‌روز کردن قصه برای مخاطب معاصر، مکان داستان از لندن به نیویورک منتقل شده و جود لا تا حدی یادآور جذابیت کاکنیِ مایکل کین است. با این حال انگلیسی‌ماندنِ آلِفی در نیویورک باعث می‌شود او بیش از پیش برجسته و فاصله‌گرفته از جمع به‌نظر برسد؛ وقتی شخصیت اصلی قرار است غیرقابل‌محبوب باشد، متمایز شدنش از دیگران فقط به بیگانگی او می‌افزاید. تاکید مکرر بر مد و ظاهر نیز او را برای اغلب مخاطبان به دوستِ «پسرِ خوش‌تیپ» سابقْ قابل‌همذات‌پنداری نمی‌کند و بیشتر متکبر و مغرور نشان می‌دهد. بسیاری از عناصر نسخهٔ اصلی حفظ شده‌اند، اما بسیاری از پیوندهای ظریف میان روابط آلِفی حذف شده و او بی‌پرده‌تر و زبرظهورتر جلوه می‌کند. عادت سیگارکشیدنِ آلِفی هم در این نسخه حفظ شده که در فیلمی معاصر نامتناسب است و دلیل وجودش در مقایسه با نسخهٔ اصلی توضیح داده نشده است. در مجموع، آلِفی گامی اشتباه است که با ظهور جنبش #MeToo ناراحت‌کننده‌تر نیز شده است. برخی فیلم‌ها نیازی به «به‌روزرسانی» ندارند و آلِفی قطعاً یکی از آن‌هاست. جود لا تا حدی آن نوع جذابیتِ غیرقابل‌توصیفی را که مایکل کین در نقش داشت بازمی‌تاباند، اما توان بازتولید کاملِ آن را ندارد. استراتژی همیشگی‌اش—رابطه‌های کوتاه و رهاکردن—با ناتوانی ناگهانی او در برقراری رابطه جنسی مختل می‌شود و این شکست پیامدهای متفاوتی برای زندگی سطحی او دارد (در این نسخه به نیویورک منتقل شده). سیِنا میلر و سوزان ساردون هم نتوانسته‌اند این فیلم خوش‌قیافه اما از نظر فکری کم‌مایه را نجات دهند، و لا—هرچند آراسته و چشم‌نواز—از جذابیت و آن زورِ ناخوشایندِ مایکل کین بی‌بهره است. موسیقی متن قابل‌قبول است، اما بدون حضور سیلا بلک همان اثرگذاری نسخهٔ اصلی را ندارد.