فیلم The Thomas Crown Affair 1968

این فیلم یک اثر سرقتی کم‌نمای و باوقار است که به‌خوبی جذبه و وقار استیو مک‌کوئین را به‌عنوان بازیگر نشان می‌دهد. در نقش اصلی، او میلیاردر توماس کراون است که بیروناً محکمی از مردی دارد که همه‌چیز را دارد، اما در خلوت به‌دقت نقشه یک سرقت از بانک را طراحی و اجرا می‌کند که بیش از دو میلیون دلار نصیبش می‌شود. وقتی شرکت‌های بیمه بهترین...

این فیلم یک اثر سرقتی کم‌نمای و باوقار است که به‌خوبی جذبه و وقار استیو مک‌کوئین را به‌عنوان بازیگر نشان می‌دهد. در نقش اصلی، او میلیاردر توماس کراون است که بیروناً محکمی از مردی دارد که همه‌چیز را دارد، اما در خلوت به‌دقت نقشه یک سرقت از بانک را طراحی و اجرا می‌کند که بیش از دو میلیون دلار نصیبش می‌شود. وقتی شرکت‌های بیمه بهترین کارآگاه خود را می‌آورند — آن زن جذاب و پررو، فی داناوی — او خیلی زود همه‌چیز را می‌فهمد و بازی موش و گربه‌ای زیرکانه شکل می‌گیرد که رد پای رمانتیسیسم سرد و بی‌احساسی هم در آن هست. موسیقی میشل لوگران عالی است؛ دیالوگ‌ها محکم، گهگاه بامزه، و کارگردانی نورمن جویسون لطیف و خوش‌ساخت است که به صحنه‌ای در پایان می‌انجامد که هرگز فراموشش نمی‌کنید. کار بسیار خوبی است. دیگر آن‌طور فیلم نمی‌سازند، و شاید این هم اتفاق خوبی باشد. مک‌کوئین در نقش میلیاردر توماس کراون است که چند نفر شبیه D.B. کوپر را استخدام می‌کند تا بانکی را بزنند و پول را به او برسانند. او با پول نقد به ژنو پرواز می‌کند و حساب مخفی‌ای باز می‌کند که برای پرداخت اقساطی به دار و دسته‌اش از آن استفاده می‌کند. جک وستون نقش اروین، یکی از خلاف‌کارها را بازی می‌کند که می‌دانید بالاخره همه‌چیز را به‌هم می‌زند. پلیس بوستون سردرگم است و تیم کارآگاهان تحتِ هدایت ادی میلون (پل بورک) به بن‌بست رسیده‌اند: هیچ اثر انگشتی نیست، هیچ‌کس توصیف دقیقی از گروگان‌ها نمی‌تواند بدهد، و مأموران درجا می‌زنند. نزدیک سی و شش دقیقه بعد، ویکی اندرسون (فی داناوی) وارد ماجرا می‌شود. ویکی شیک است، تاحدی ساده‌لوح به‌نظر می‌رسد و برای نقش کارآگاه بیمه، عالی به‌نظر می‌رسد. او و میلون در عرض چند دقیقه پی می‌برند که کراون پشت ماجراست. ویکی به‌خاطر پول وارد ماجرا شده؛ ده درصد از بیش از دو میلیون دلار سرقت‌شده را به‌عنوان حق‌الزحمه می‌گیرد. او تا حد آدم‌ربایی فرزند اروین پیش می‌رود تا او را وادار کند مقدار زیادی پول تهیه کند و ثابت شود در سرقت دخیل بوده است. ویکی در اختیار کراون هم قرار می‌گیرد، زیر نظر مردان میلون. کراون و ویکی عاشق هم می‌شوند، یا آیا ویکی دارد این تحقیق را به قلمرویی سؤال‌برانگیز می‌کشاند؟ او همه‌چیز را روی میز می‌گذارد، به کراون می‌گوید که به او پی برده و عملاً به او نزدیک شده است. اغلب بقیه فیلم به این نبرد زرنگی‌ها اختصاص دارد، هرکدام می‌کوشند دیگری را فریب دهند. نهایتاً کراون آزمون نهایی را برای ویکی بی‌تزلزل تدارک می‌بیند: پیشنهاد می‌دهد دوباره بانک را بزند تا ببیند آیا او را لو می‌دهد یا نه. این فیلم در ۱۹۶۸ اکران شد و مبنای بازسازیِ ۱۹۹۹ شد که در همه جهات برتر بود و با بازی پیرس برازنان و رنه روسو ساخته شد. من هم در ۱۹۶۸ به دنیا آمده‌ام و هنگام دیدن مد و دکوراسیون داخلی آن دوران، احساس کهنگی کردم. مک‌کوئین خونسرد و مطمئن است، داناوی خونسرد و مطمئن، اما فیلم سرد و دور از دسترس است. بیننده هیچ دلبستگی‌ای به این شخصیت‌ها پیدا نمی‌کند و فکر می‌کنم کارگردان این را حس کرده است. جویسون از هر ترفند سینمایی ممکن استفاده می‌کند — خدا را شکر که به‌عنوان یک ملت توانستیم شیوه تقسیم صفحه را رد کنیم و آن را آن‌طور که بود احمقانه بشناسیم. سرمایه‌گذاری احساسی روی این دو شخصیت آن‌قدر کم است که من همه حرکاتشان را می‌دانستم. تماشای این مثل تماشای یک قسمت از «کولومبو» است: جرم رخ می‌دهد، ما می‌دانیم چه کسی انجامش داده، و قرار است از فرایند کشف لذت ببریم. در این فیلم، بازی‌های جنسی و تنش باید سرگرم‌کننده می‌شدند که چنین نیستند. صحنه شطرنج کودکانه است، بوسه طولانی آن‌قدرها هم طولانی به‌نظر نمی‌آید و با یکی دیگر از ترفندهای جویسون تمام می‌شود. «آسیاب‌های بادی ذهن تو» یکی از بدترین برندگان اسکار بهترین ترانه است؛ صدایش مثل شعری است که در حمام یک استودیوی ضبط نوشته شده باشد در حالی که خواننده گلویش را صاف می‌کند و ارکستر سازهایش را کوک می‌کند. میشل لوگران نمی‌تواند تصمیم بگیرد که این فیلم رمانس هالیوودیِ بیست سال پیش است یا فیلمی مدرن که آن قراردادهای قدیمی را به چالش می‌کشد — او در همه‌جا سردرگم است. در نهایت انگیزه کراون از همه این کارها احساس کسالت اوست — می‌فهمم چه حسی دارد. وقتی داناوی در پایان بغضش را فرو می‌خورد و تنها لحظه احساسیِ «ماجرای توماس کراون» را نشان می‌دهد، من پاپ‌کورنم را قورت دادم و دکمه توقف روی کنترل را فشار دادم.