فیلم Young Adult 2011

نقد اول: Young Adult داستان میویس گری، زنی ۳۷ ساله است — دختری در بدن زنی بالغ که از نظر روانی ناراضی، نابالغ و خودمحور است. وقتی از تولد فرزند پسرعلیه‌اش خبر می‌شنود، تصمیم می‌گیرد که آن‌ها هنوز برای هم ساخته شده‌اند و این که او حالا با «زن کامل» خوشبختانه ازدواج کرده، تنها جزئیاتی کم‌اهمیت در راه رسیدن‌شان به شادی ابدی است. خلاصه‌اش اینکه میویس...

نقد اول: Young Adult داستان میویس گری، زنی ۳۷ ساله است — دختری در بدن زنی بالغ که از نظر روانی ناراضی، نابالغ و خودمحور است. وقتی از تولد فرزند پسرعلیه‌اش خبر می‌شنود، تصمیم می‌گیرد که آن‌ها هنوز برای هم ساخته شده‌اند و این که او حالا با «زن کامل» خوشبختانه ازدواج کرده، تنها جزئیاتی کم‌اهمیت در راه رسیدن‌شان به شادی ابدی است. خلاصه‌اش اینکه میویس کاملاً دیوانه است. وقتی به تماشای فیلم می‌نشینید، ممکن است فکر کنید یک کمدی خنده‌دار و پُر از لحظات بامزه خواهد دید؛ اما فیلم اصلاً آن چیزی نیست که انتظار می‌رود. دیدن سبک زندگی این «بزرگ‌سال» — تا ظهر خوابیدن، زندگی در نامنظمی آشکار، فراموش کردن نگهداری از سگ و بازی کردن بازی‌های ویدیویی کودکانه — بسیار غم‌انگیز و در واقع تأسف‌آور است. او نویسنده کتاب‌های Young Adult است و عملاً زندگی شخصیت اصلی‌اش — دختری دبیرستانی — را از راه دور زندگی می‌کند؛ این سطح عاطفی همان جایی است که میویس گیر کرده است. خبر بچه‌ی پسرعلیه‌اش حس وسواس ناخوشایندی در او برمی‌انگیزد. چمدان می‌بندد و به شهر کوچک زادگاهش در مینه‌سوتا برمی‌گردد، کاملاً قانع که او و بادی برای هم ساخته شده‌اند. در شهر معلوم می‌شود آدم‌هایی که او را می‌شناسند بهتر از خودش او را می‌شناسند؛ در اصل همه او را می‌شناسند و همه از او متنفرند. و انصافاً چه کسی می‌تواند آن‌ها را سرزنش کند؟ میویس به‌طور ساده‌ترین تعریف، خودخواه‌ترین، کودکانه‌ترین و بی‌ملاحظه‌ترین زنی است که تا به حال دیده‌ام. خوشبختانه حداقل یک آشنا از گذشته هست که فراتر از این ویژگی‌ها را می‌بیند: مت، مردی که به‌خاطر مورد نفرت‌انگیزی که گذشته برایش پیش آمده با عصا راه می‌رود و تنها کسی است که به حرف‌های او گوش می‌دهد. نکته‌ای که درباره این داستان دوست دارم این است که اگرچه از نظر آغاز در قالب کمدی قرار می‌گیرد، به‌تدریج به درامی ظریف و تراشیده درباره‌ی شخصیت‌ها تبدیل می‌شود. میویس در نگاه اول شخصیتی مضحک است، اما با کمی دقت مشخص می‌شود که مشکلات عمیق‌تری دارد، هرچند تلاش می‌کند آن‌ها را پنهان کند. ایفای نقش میویس توسط شارلیز ترون فوق‌العاده است؛ او یکی از خنده‌دارترین و در عین حال کم‌تکلف‌ترین اجراهایش را ارائه می‌دهد. او می‌توانست خیلی اغراق کند، اما به‌نوعی توانسته این زن نامحبوب را انسانی کند. در واقع می‌گویم حدود ۸۰٪ موفقیت Young Adult به خاطر اجرای اوست. او در دو صحنه بسیار شدید نمایش‌هایی از بهترین کارهایش را دارد، جایی که خودخواهی بلندپروازانه میویس فرو می‌پاشد و او را در برابر تماشاگر بسیار آسیب‌پذیر و برهنه نشان می‌دهد؛ بازی واقعاً درخشانی از سمت اوست. مت با بازی دلپذیر پاتون اسوالت ارائه شده، کسی که به نظر تنها فرد شهر با هوش هیجانی است. اگرچه این شخصیت تا حدودی کلیشه‌ای است (بازنده دانا و همدل با نقص فیزیکی و گذشته‌ای آسیب‌زا)، اما کار می‌کند. بازی اسوالت تنوع‌طلبی‌اش را نشان می‌دهد و به‌نظر من با موفقیت از پس آن برآمده است. فیلمنامه را دیابلو کدی (نویسنده Juno) نوشته و پر است از شخصیت‌پردازی تند و دیالوگ‌های تیز و در عین حال بسیار ظریف و انسانی. از لحاظ قصه، شاید چیز زیادی برای عرضه نداشته باشد، اما تماشایش لذت‌بخش است چون به خوبی «قابلیت همذات‌پنداری انسانی» را منتقل می‌کند. واقع‌بینانه بگویم نقص عمده‌ای به ذهنم نمی‌رسد: موسیقی متن مناسب، بازیگران خوب گزینش شده و کارگردانی به‌خوبی به دستان توانمند جیسون رایتمن سپرده شده است. این فیلمی کوچک است درباره رفتارهای ساده و غیرآرایشی انسان‌ها و دختری بزرگ که شاید هنوز بتواند خوشبختی را پیدا کند، اگر به اندازه کافی بخواهد. قویاً توصیه می‌شود. نقد دوم: مضمونی که فیلم با آن شروع می‌کند این است که شارلیز ترون در نقش میویس گری، نویسنده‌ای که زمانی موفق بود اما حالا طلاق‌گرفته، تا حدی الکلی مرزی و از زندگی خسته است. او به شهر زادگاهش در مینه‌سوتا برمی‌گردد تا با والدینش دیدار کند و مهم‌تر از آن، به خاطر وصل شدن دوباره به پسرعلیه‌اش که حالا متأهل است و صاحب بچه شده، به آن‌جا می‌آید. وقتی می‌رسد، ابتدا با پسری ملاقات می‌کند که همه در مدرسه فکر می‌کردند همجنسگراست و قبلاً به‌طرز وحشتناکی مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود؛ او او را از هدفش — بادی اسلید (با بازی پاتریک ویلسون، خوش‌ظاهر اما احساس‌برانگیز به‌صورت مصنوعی) — منصرف می‌کند. صادقانه بگویم، تماشای این فیلم برایم دشوار بود — ترون آن‌قدر باوجدان ناپسندی نقش را بازی می‌کند که دلم می‌خواست او را خفه کنم. به اضافه‌ی طبیعت آزاردهنده بخشنده و بخشایشگر مردم شهر که زندگی‌شان را می‌دید او آماده است خراب کند، این موضوع عصبانیت مرا بیشتر کرد! مطمئن نیستم این فیلم برای چه کسانی ساخته شده، اما قطعاً برای من نبود... اثری سطحی.