فیلم Little Big Man 1970

فیلم Little Big Man به کارگردانی آرتور پن و نویسندگی کالدر ویلهامینگ است و با بازی داستین هافمن، فی داناوی، مارتین بالسام، چیف دن جورج و ریچارد مالیگان عرضه شده است. این اثر که در برچسب‌ها معمولاً به‌عنوان یک وسترن بازنگرانه یا ضدوسترن شناخته می‌شود، به‌خاطر طعنه‌آمیز بودن و ظرافت‌های کمیکش محبوب است. در سال 1970، زمانی که جنگ ویتنام در کانون توجه بود، چنین فیلم‌های...

فیلم Little Big Man به کارگردانی آرتور پن و نویسندگی کالدر ویلهامینگ است و با بازی داستین هافمن، فی داناوی، مارتین بالسام، چیف دن جورج و ریچارد مالیگان عرضه شده است. این اثر که در برچسب‌ها معمولاً به‌عنوان یک وسترن بازنگرانه یا ضدوسترن شناخته می‌شود، به‌خاطر طعنه‌آمیز بودن و ظرافت‌های کمیکش محبوب است. در سال 1970، زمانی که جنگ ویتنام در کانون توجه بود، چنین فیلم‌های تمثیلی کمتر رایج بودند و همین باعث می‌شد این پروژه جاه‌طلبانه و تحریک‌آمیز به‌نظر برسد. پن با لذت اسطوره‌های غرب وحشی را به تمسخر می‌کشد و از طریق مجموعه‌ای از شخصیت‌های تند و تیز که جک کرَاب (با بازی هافمن) در طول عمرش با آن‌ها روبه‌رو می‌شود، این کار را انجام می‌دهد. پرسشی که در تمام فیلم معلق است این است که آیا جک کراب واقعاً تنها سفیدپوست بازمانده از آخرین ایستادگی کاستر در لیتل بیگ هورن است؟ تجسّم بومیان—اینجا قبیله شایِن (Cheyenne)—بی‌نهایت موفق است؛ آن‌ها به‌عنوان قومی معنوی و معقول تصویر شده‌اند، در حالی که سفیدپوستان در مقایسه از نظر عاطفی فاسد به‌نظر می‌رسند. گاهی فیلم کمی شرح‌ورمانتیک و دست‌وپاگیر می‌شود و می‌شد نیم ساعت از زمان نمایش کاسته شود بدون آنکه اثر کلی ضعیف شود. با این حال اجراها درخشان‌اند و طنطنم‌های داستانی و ویژگی‌های عجیب فیلم باعث شده‌اند که این اثر فیلم‌سازیِ قابل‌توجهی باشد. امتیاز: 7/10 روایت فیلم مجموعه‌ای از ماجراهای سرگرم‌کننده است که از طریق یک مصاحبه بازگشتی با «کراب» ظاهراً ۱۲۱ ساله (داستین هافمن) — آخرین بازمانده نبرد بدسرانجام جورج کاستر در لیتل بیگ هورن — گفته می‌شود. مصاحبه‌گر چندان قانع نیست و از کراب درباره زندگی پُرجوش و پرماجرایش می‌پرسد. ما همراه او به دوره‌هایی از زندگی‌اش می‌رویم؛ زمانی که مرد سفیدی بود که به قبیلهٔ سرخ‌پوستان پیوست و بعد دوباره «نجات» یافت، و باز هم بین این دو وضعیت نوسان داشت — همه این‌ها در بستر فرهنگ مهاجران پیشتاز که به قلمروهای کهن بومیان چشم دوخته‌اند و خصومت‌هایی که به کارزار فاجعه‌بار کاستر علیه ساکس (Sioux) انجامید، رخ می‌دهد. در مسیر با شخصیت‌های جالبی روبه‌رو می‌شویم: «ویلد بیل هیکوک» (جِف کوری)، نیروی طبیعتِ خانم پندریک (فی داناوی) و ژنرالی آراسته و کمی خودنمایی‌پوش (ریچارد مالیگان). اما در نهایت این رئیس پیر (چیف دن جورج) است که با ایستادگی آرام در برابر پیشروی زمانهٔ مدرن، هم جذاب و هم تأثیرگذار می‌شود و نمادی از شیوهٔ زندگی در حال ناپدید شدن و در عین حال در حال ظهور می‌گردد. جا برای صحنه‌های عاشقانه، خبرهای تلخ و چند ماجرای عجیب وجود دارد و تا پایان فیلم گاهی حس می‌کنی ممکن است هرچند بسیاری از ماجراها بعید به‌نظر برسند، اما چه کسی می‌داند؛ شاید او همان کسی باشد که ادعا می‌کند. فیلم کمی طولانی است، اما اغلب ویژگی‌های عجیب روایت و ریتم آن را به‌خوبی پیش می‌برند و هافمن تا حد زیادی این ترکیب را نگه می‌دارد، هرچند پرداختن او به نقش یک تفنگ‌دار شاید کمی افراطی باشد. فیلم اندکی تاریخ‌گذشته شده و شخصاً دوست داشتم شخصیت‌های فرعی بیشتری پرداخته می‌شدند — حضور بازیگرانی مثل استرثر مارتین، جک ایلم و والتر برنان هم می‌توانست بر غنای اثر بیفزاید — با این حال همچنان ارزش تماشا دارد.