فیلم Stuart Little 1999

فیلمی خوب برای کودکان که به‌سبب شیرینی‌اش ممکن است بزرگسالان را کمی کنار گذاشته یا غیردرخورد نشان دهد. تماشای این فیلم مثل شنیدن یک قصه یا افسانه‌ای معاصر است؛ توصیفی که بهترین وجه برای آن می‌دانم. قصه دربارهٔ خانواده‌ای است که پس از دیدار از یتیم‌خانه تصمیم می‌گیرند یک موش سفید یتیم را به فرزندخواندگی بپذیرند و با مخالفت و خصومت گربهٔ خانه روبه‌رو می‌شوند. این فیلم...

فیلمی خوب برای کودکان که به‌سبب شیرینی‌اش ممکن است بزرگسالان را کمی کنار گذاشته یا غیردرخورد نشان دهد. تماشای این فیلم مثل شنیدن یک قصه یا افسانه‌ای معاصر است؛ توصیفی که بهترین وجه برای آن می‌دانم. قصه دربارهٔ خانواده‌ای است که پس از دیدار از یتیم‌خانه تصمیم می‌گیرند یک موش سفید یتیم را به فرزندخواندگی بپذیرند و با مخالفت و خصومت گربهٔ خانه روبه‌رو می‌شوند. این فیلم را در کودکی‌ در سینما دیدم و از آن لذت بردم. حالا، بیش از بیست سال بعد، آن را دوباره به‌عنوان یک بزرگسال دیدم و احساس متفاوت‌تری پیدا کردم. فیلم بسیار ساده است و کارگردانی راب مینکف توانسته لطافت و تاثیر سادهٔ داستان را درک کند، اما در تعدیل همان شیرینی موفق نبوده است. در چند جای فیلم احساس می‌شود شیرینی کار اغراق‌آمیز است و این مسئله باعث می‌شود بزرگسالان کمی احساس بیگانگی کنند؛ مشکلی که بیش‌تر کودکان به‌راحتی از کنارش خواهند گذشت. اگر استیوِرت کوچک شخصیت بسیار دوست‌داشتنی‌ای است، در مورد خانوادهٔ پذیرا چنین اجماعی وجود ندارد. شخصیت‌ها به‌اندازه‌ای که می‌توانستند پرداخته نشده‌اند، حتی با در نظر گرفتن این‌که فیلم مخاطب کودک و نوجوان دارد. جینا دیویس و هیو لوری در نقش والدین عملکرد بسیار خوبی دارند و جاناتان لیپنیکی نیز با بازی‌اش اصالت خوشایندی به شخصیت می‌بخشد. کار صداپیشگان هم بسیار خوب است؛ مایکل جی. فاکس و نیتان لین در این بخش شایستهٔ توجه کامل‌اند. از نظر فنی باید به‌ویژه انیمیشن CGI مربوط به حیوانات و رفتارهایشان را تحسین کرد. جلوه‌ها نیز خوب اجرا شده و پیداست که سرمایهٔ قابل‌توجهی در فیلم صرف شده است. البته پذیرش وجود یک خانهٔ خیلی کوچک و مثل اسباب‌بازی در وسط سنترال پارک — یکی از گران‌ترین زمین‌ها — قدری دشوار است، اما این فقط یک جزئیات است. دکور و لباس‌های آشنا با حال‌وهوایی کمی از دههٔ ۵۰ نیز افزودهٔ خوشایندی‌اند و موسیقی متن به‌خوبی عمل می‌کند.