فیلم Romeo and Juliet 2013

همه پایان رومئو و ژولیت را می‌دانند، اما پس از این نسخه از داستان دیگر واقعاً نمی‌توان مطمئن بود که آغاز چگونه خواهد بود. روایت با آن بیت مشهور آغاز می‌شود: «دو خاندان، هر دو در شان یکسان، در ورونای خوش‌نما که ما آنجا صحنه‌مان را می‌گذاریم؛ از کینه‌ای کهن شورش تازه برمی‌خیزد، جایی که خون شهروندان دست‌های شهروندان را ناپاک می‌کند.» اما ناگهان و...

همه پایان رومئو و ژولیت را می‌دانند، اما پس از این نسخه از داستان دیگر واقعاً نمی‌توان مطمئن بود که آغاز چگونه خواهد بود. روایت با آن بیت مشهور آغاز می‌شود: «دو خاندان، هر دو در شان یکسان، در ورونای خوش‌نما که ما آنجا صحنه‌مان را می‌گذاریم؛ از کینه‌ای کهن شورش تازه برمی‌خیزد، جایی که خون شهروندان دست‌های شهروندان را ناپاک می‌کند.» اما ناگهان و بی‌ربط، راوی اضافه می‌کند: «پس شاهزاده یک تورنمنت [یعنی جوست] اعلام کرده تا درگیری‌ها را از خیابان‌های شهر دور نگه دارد.» اگر فکر می‌کنید در رومئو و ژولیت چیزی به‌نام جوست نیست، کاملاً درست می‌گویید — و عجیب‌تر اینکه در این فیلم هم خبری از جوست نیست. شوالیه‌هایی را در زره می‌بینیم که نیزه به دست و سوار بر اسب‌اند، اما کارگردان کارلو کارلئی و فیلمنامه‌نویس جولیان فلووز این نوآوری را تقریباً همین‌که معرفی می‌کنند، فراموش می‌کنند. آیا رومئو و تیبالت سرنوشت ژولیت را مانند ویلفرد ایوانهو و برایان دو بوا-گیلبرت که سرنوشت ربکا را رقم می‌زنند تعیین می‌کنند؟ اصلاً؛ همان‌طور که قبلاً اشاره کردم، پایان داستان تا حد زیادی تغییر نکرده است (با شکسپیر، البته همیشه ممکن است از اجراها لذت برد؛ حتی اگر «آهنگ»، به‌عبارت دیگر، همان باشد) — متأسفانه اینجا چنین نیست: داگلاس بوت و هایلی استاینفلد نه لئو دی‌کاپریو و کلر دینز‌اند و نه حتی لئونارد وایتینگ و اولیویا هاسی. می‌توانم تا حدی درک کنم که بخواهند برای رهایی از حس تکرار در محبوب‌ترین داستان عاشقانه جهان اندکی تغییر ایجاد کنند، اما کارلئی و فلووز حتی نظم لازم برای پایبندی به این افزودهٔ نامعقول را هم ندارند؛ افزوده‌ای که فقط باعث می‌شود شاهزاده اسکالوس ورونا (استلان اسکارشگورد) احمق‌وار به نظر برسد، چون «تورنمنت» او نه تنها مانع دعوای کاپولت‌ها و مونتگیوها در خیابان‌ها نمی‌شود، بلکه اساساً نباید هم تلاش کند — زیرا همین درگیری‌های علنی بخش مرکزی قصه‌اند. از معدود چیزهایی که کارلئی درست انجام می‌دهد، حفظ فضای سنتی ورونای رنسانسی است؛ اما از سوی دیگر رومئو را بی‌دلیل تبدیل به مجسمه‌تراشی آماتور کرده تا تماشاگران زن تأثرپذیر با دیدن سینهٔ برهنه و عرق‌کرده‌اش که هنگام تراشیدن مرمر برهنه می‌شود، مبهوت شوند.