فیلم Romeo and Juliet 2013

همه می‌دانند که چگونه داستان رومئو و ژولیت به پایان می‌رسد، اما بعد از این نسخه از داستان، واقعاً نمی‌توان فهمید که چگونه آغاز می‌شود. روایت با جمله معروف “دو خانواده، هر دو در شرافت برابر، در ورونای زیبا، جایی که داستان ما را روایت می‌کنیم، از کینه‌ای قدیمی به شورشی جدید می‌رسیم، جایی که خون شهروندان دست‌های شهروندان را ناپاک می‌کند” آغاز می‌شود. اما...

همه می‌دانند که چگونه داستان رومئو و ژولیت به پایان می‌رسد، اما بعد از این نسخه از داستان، واقعاً نمی‌توان فهمید که چگونه آغاز می‌شود. روایت با جمله معروف “دو خانواده، هر دو در شرافت برابر، در ورونای زیبا، جایی که داستان ما را روایت می‌کنیم، از کینه‌ای قدیمی به شورشی جدید می‌رسیم، جایی که خون شهروندان دست‌های شهروندان را ناپاک می‌کند” آغاز می‌شود. اما سپس، ناگهان، راوی اضافه می‌کند: “و بنابراین، شاهزاده یک مسابقه [مانند مسابقات سوارکاری] برگزار کرده تا نبرد را از خیابان‌های شهر دور نگه دارد.” اگر فکر می‌کنید که در رومئو و ژولیت سوارکاری وجود ندارد، کاملاً درست می‌گویید. با این حال، عجیب‌ترین موضوع این است که در این فیلم نیز سوارکاری وجود ندارد. ما شوالیه‌هایی را در زره می‌بینیم که نیزه در دست دارند و بر روی اسب سوار هستند، اما کارگردان کارلو کارلی و نویسنده فیلمنامه، جولیان فلوئلز، به طرز عجیبی پس از معرفی این نوآوری به سرعت از آن غافل می‌شوند. آیا رومئو و تیبلت سرنوشت ژولیت را مانند ویلفرد از ایوانهو و برایان دو بوا-گیلبرت برای ربه‌کا یهودی تعیین می‌کنند؟ به هیچ وجه؛ همانطور که اشاره کردم، پایان داستان عمدتاً تغییر نمی‌کند (با شکسپیر، البته همیشه این امکان وجود دارد که از اجراها لذت ببرید، حتی اگر آهنگ، به اصطلاح، همان باشد؛ متأسفانه در اینجا این‌طور نیست – داگلاس بوث و هیلن استنفیلد هیچ‌گاه به پای لئوناردو دی‌کاپریو و کلر دنیس نمی‌رسند، چه برسد به لئونارد وایتینگ و الیویا هاسsey). من فکر می‌کنم می‌توانم نیاز به تنوع را برای جلوگیری از احساس اجتناب‌ناپذیر دِژا وو که به محبوب‌ترین داستان عاشقانه جهان مرتبط است، درک کنم، اما کارلی و فلوئلز حتی از انضباط لازم برای پایبندی به این افزودن نامناسب برخوردار نیستند، که تنها باعث می‌شود شاهزاده اسکلوس ورونا (استلان اسکارسگارد) احمق به نظر برسد، زیرا “مسابقه” او نه تنها نمی‌تواند مانع از دعواهای کاپولت‌ها و مونتاگ‌ها در خیابان‌ها شود، بلکه نباید حتی سعی کند، با توجه به اینکه این دعواهای عمومی مرکزی برای داستان هستند. در بین چند موردی که کارلی درست انجام می‌دهد، حفظ محیط سنتی ورونای رنسانس است؛ از طرف دیگر، او رومئو را به یک مجسمه‌ساز آماتور تبدیل می‌کند، نه به دلیل خاصی، بلکه به این خاطر که تماشاگران مؤنث تحت تأثیر قرار بگیرند، وقتی که او سینه عرق کرده و برهنه‌اش را هنگام حکاکی بر روی مرمر نمایان می‌کند.