فیلم Battlefield Earth 2000

بدترین فیلم علمی‌تخیلی تاریخ؟ هزار سال در آینده، زمین توسط یک نژاد بیگانه بلندقد به نام «سایکلوها» تصرف شده و انسان‌ها را به بردگی گرفته‌اند تا منابع سیاره را استخراج کنند. گروهی از انسان‌ها در طبیعت پنهان شده و زندگی ابتدایی‌ای را می‌گذرانند. اما یک «آدم‌حیوان» (بری پپر) جرقهٔ جنبشی برای آزادسازی زمین را می‌زند. جان تراولتا و فارست ویتاکر نقش فرماندهان ارشد امنیتی سایکلو را...

بدترین فیلم علمی‌تخیلی تاریخ؟ هزار سال در آینده، زمین توسط یک نژاد بیگانه بلندقد به نام «سایکلوها» تصرف شده و انسان‌ها را به بردگی گرفته‌اند تا منابع سیاره را استخراج کنند. گروهی از انسان‌ها در طبیعت پنهان شده و زندگی ابتدایی‌ای را می‌گذرانند. اما یک «آدم‌حیوان» (بری پپر) جرقهٔ جنبشی برای آزادسازی زمین را می‌زند. جان تراولتا و فارست ویتاکر نقش فرماندهان ارشد امنیتی سایکلو را بازی می‌کنند. بر اساس رمان ال. ران هابارد از ۱۹۸۲، Battlefield Earth (۲۰۰۰) یک علمی‌تخیلی آخرالزمانی است که ترکیبی از «سیاره میمون‌ها» و «فرار لوگان» با اندکی «ترمیناتور» و صحنه‌های مبارزهٔ هوایی شبیه «جنگ ستارگان» در بخش پایانی را ارائه می‌دهد. این فیلم به‌عنوان یکی از بدترین آثار سینمایی شناخته شده است، دست‌کم در میان فیلم‌هایی که بودجهٔ قابل‌توجهی داشته‌اند. نقدها آن‌چنان تند بودند که حتی راجر ایبرت به فونت عنوان‌بندی ابتدایی انتقاد کرد — که تا حدی اغراق‌آمیز به‌نظر می‌رسد. در واقع، فیلم تا این اندازه هم بد نیست. برخلاف فیلم مشابه «آیندهٔ گمشده» (فیلمی با بودجهٔ کم از ۲۰۱۰)، ریتم فیلم کمی شتاب‌زده است؛ بدون شک به‌خاطر تلاش فیلمنامه برای فشرده‌سازی نیمهٔ اول رمانی هزار صفحه‌ای در دو ساعت. با این حال، داستان نامفهوم نیست؛ هرچند لازم بود قهرمانان بیش از این پرداخت شوند تا جذاب‌تر شوند. برخی به استفاده از زاویه‌های هلندی انتقاد دارند، اما این استفاده به سختی محسوس است و در عوض حال و هوای خاصی به فیلم می‌بخشد. همچنین ایراد گرفتن به استفادهٔ مکرر از وایپ‌های دوبل برای تغییر سکانس‌ها هم بیش از اندازه است — واقعا چه کسی اهمیت می‌دهد؟ کسی از وایپ‌های «جنگ ستارگان» شکایتی ندارد. طبیعتا تراولتا نقش سایکلوی خود را به‌صورت اغراق‌شده بازی می‌کند و سایر بازیگران سایکلو هم همین رویکرد را دارند، اما این اغراق جزئی از لذت تماشاست؛ فیلم نوعی چشم‌غرهٔ آگاهانه به مخاطب می‌زند. بنابراین کسانی که می‌گویند فیلم «به‌طور غیرعمدی» خنده‌دار است، در اشتباهند. یکی از مشکلات واقعی فیلم، فقدان شخصیت‌های زن قابل‌توجه است. سبین کارسنتی در نقش کریسی حضور دارد اما نقش او کوچک و کم‌استفاده است. کلی پرستون هم یک حضور کوتاه و تک‌جمله‌ای به‌عنوان سایکلوی چیرک دارد و فراتر از آن، شخصیت زن قابل‌توجه دیگری در فیلم دیده نمی‌شود. در مقایسه، بازسازی «سیاره میمون‌ها» سال بعد دارای نقش برجسته‌تری برای بازیگرانی مانند استلا وارن بود و در «آیندهٔ گمشده» نیز بازیگران زن نقش‌های قابل‌توجه‌تری داشتند. به نفع فیلم باید گفت که یک صحنه در بخش پایانی، پیش‌درآمدی است بر صحنه‌ای که نه سال بعد در «استار ترک»ِ آبرامز به‌صورت به‌یادماندنی‌تر اجرا شد. منظورم این نیست که این فیلم عالی است — مشکلاتی دارد — اما حمله‌های افراطی و نقدهای بی‌پایه تا حدی بی‌انصافانه است و یادآور واکنش‌های بیش‌ازحد نسبت به آثاری است که در زمان خود نادرست قضاوت شده‌اند. به‌نظر می‌رسد موج منفی و شایعات پیش از اکران، فضای عمومی را علیه فیلم آماده کرد و همین سبب شد تا پس از پخش خبر بد بودن آن، حملات رسانه‌ای شدت بگیرد. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۵۸ دقیقه است و فیلم‌برداری در مونترآل، سن-ژان-سور-ریشلیو و چند مکان دیگر در کبک و نیز بخش‌هایی در کالیفرنیا انجام شده است. امتیاز: B-/C+