فیلم Johnny English Strikes Again 2018

فرنچایز «جانی اینگلیش» با هر فیلمی که عرضه می‌کند بدتر می‌شود، و طبیعتاً «Strikes Again» به‌عنوان جدیدترین قسمت ضعیف‌ترین تا کنون است. با این حال یک سکانس خاص با قوطی قرص‌ها واقعاً برایم لذت‌بخش بود. اما یافتن پنج دقیقه قابل‌قبول در میان یک ساعت و نیم فیلم تجربه‌ی چندان خوبی نیست. امتیاز نهایی: یک و نیم ستاره — خسته‌کننده و ناامیدکننده. در صورت امکان از تماشا...

فرنچایز «جانی اینگلیش» با هر فیلمی که عرضه می‌کند بدتر می‌شود، و طبیعتاً «Strikes Again» به‌عنوان جدیدترین قسمت ضعیف‌ترین تا کنون است. با این حال یک سکانس خاص با قوطی قرص‌ها واقعاً برایم لذت‌بخش بود. اما یافتن پنج دقیقه قابل‌قبول در میان یک ساعت و نیم فیلم تجربه‌ی چندان خوبی نیست. امتیاز نهایی: یک و نیم ستاره — خسته‌کننده و ناامیدکننده. در صورت امکان از تماشا خودداری کنید. --- نسبت به «Johnny English Reborn» پیشرفت دارد، اما هنوز تا فاصلهٔ قابل‌توجهی با نسخهٔ سرگرم‌کنندهٔ اول فاصله دارد. «Johnny English Strikes Again» بیش‌تر شبیه فیلم اول به‌نظر می‌رسد، برخلاف دنبالهٔ ۲۰۱۱؛ این موضوع هم قوت است و هم ضعف — فضای کلی فیلم از نکات مثبت است، اما چند سکانس حس تکرار از نسخهٔ اول را دارند. روآن اتکینسون (جانی) همچنان بهترین عنصر مجموعه است و بازگشت بن میلر (باخ) که در نسخهٔ قبلی غایب بود هم خوشایند است. اولگا کوریلنکو (اوفلیا) وضعیت قابل‌قبولی دارد و دیدن اما تامپسون در نقش نخست‌وزیر دلپذیر است. مشکل اصلی این قسمت ضدقهرمان است؛ شخصیتی بسیار معمولی که نه تهدیدکننده است، نه مرموز و نه به‌خصوص بامزه. دلیل جذابیت فیلم اول برای من تا حد زیادی اجرای کم‌نقص جان مالکوویچ در نقش شرور بود که هم‌سطح اتکینسون ظاهر می‌شد؛ در دنباله‌ها تقریبا همه‌چیز و توجه روی اتکینسون افتاده است — کاش پاسکال سوواژ بازمی‌گشت. طنز فیلم قابل قبول است اما هیچ‌چیز واقعا خنده‌داری ندارد. چند سکانس خوب وجود دارد که بُروزترینِ آن برای من صحنهٔ واقعیت مجازی است. پایان‌بندی تقریباً قابل‌قبول است؛ نزدیک به بد بودن اما نه کاملاً بد. در مجموع، مواردی پیدا کردم که از آن‌ها لذت بردم، اما فیلم به‌هیچ‌وجه چشمگیر نیست.