فیلم In Old Oklahoma 1943

جنگ کلمه‌ای اغراق‌آمیز است؛ بیشتر شبیه زد و خوردِ گربه‌های وحشی. جان وین و آلبرت دکر برای حقوق نفتی در زمین‌های سرخ‌پوستان و برای جلب توجه مارتا اسکات رقابت می‌کنند. این وسترنِ جمهوری پیکچرز که در یوتا فیلم‌برداری شده، به خاطر شخصیت‌ها و فضای نسبتاً مدرنش اثری جالب است؛ وین و دکر نقشِ جناح‌های کهنه و نوِ غرب را بازی می‌کنند. فیلم بر پایهٔ داستانی...

جنگ کلمه‌ای اغراق‌آمیز است؛ بیشتر شبیه زد و خوردِ گربه‌های وحشی. جان وین و آلبرت دکر برای حقوق نفتی در زمین‌های سرخ‌پوستان و برای جلب توجه مارتا اسکات رقابت می‌کنند. این وسترنِ جمهوری پیکچرز که در یوتا فیلم‌برداری شده، به خاطر شخصیت‌ها و فضای نسبتاً مدرنش اثری جالب است؛ وین و دکر نقشِ جناح‌های کهنه و نوِ غرب را بازی می‌کنند. فیلم بر پایهٔ داستانی از تامسون برتیس ساخته شده و او همراه الینور گریفین و اتل هیل فیلمنامه را نوشته است. آلبرت روگل کارگردانی را به‌صورت حرفه‌ای و معمولی انجام می‌دهد. قصه تا حد زیادی متوسط است اما در یک سوم پایانی نجات پیدا می‌کند؛ خوشبختانه در این بخش اکشن بالا می‌گیرد و ضربان فیلم محسوس می‌شود. رویکرد سبک به رشتهٔ عاشقانه چندان مناسب نیست و مشت‌زنی باشکوه بین دو قهرمان با بی‌تدبیریِ کارگردان در پنهان‌کردن بدلکاران خراب می‌شود—با این حال بدلکاران هم مستحق لحظهٔ درخشش‌اند. پشتیبانی قوی از جورج «گبی» هیز می‌آید و وین طبق معمول کاریزماتیک است، مخصوصاً وقتی اسلحه‌اش را می‌کوبد. با وجود بودجه بهتر از معمول جمهوری پیکچرز، فیلم بیشتر برای علاقه‌مندان وینِ دههٔ ۱۹۴۰ جذاب است. ۴/۱۰ یک وسترن سرگرم‌کننده از سال ۱۹۴۳. «جنگ گربه‌های وحشی» از ابتدا تا انتها حواس مرا نگه داشت؛ واقعاً لذت بردم از اینکه طرح حول نفت چگونه پیش رفت. اجراهای خوبی از جان وین (دنیل)، مارتا اسکات (کاترین) و آلبرت دکر (جیم) وجود دارد و سکانس‌های اکشن هم خوب کار شده‌اند. برخی عناصر داستان به‌ویژه شخصیت کاترین قدیمی و نه چندان خوش‌نگاشته‌اند؛ مگر در همان ابتدای فیلم. با این حال داستان نسبتاً خوشایندی دربارهٔ سرخ‌پوستان دارد که در این فیلم‌های قدیمی همیشه نمی‌بینیم. در مجموع ۱۰۲ دقیقه تماشا برایم لذت‌بخش و با ریتم و بازی خوب بود. این بدون شک یکی از آثار متمایزترِ جان وین است: او نقش دن سامرز را بازی می‌کند، یک کابوی در آستانهٔ قرن بیستم که تصمیم می‌گیرد با جست‌وجوی نفت پول دربیاورد. نقشه‌اش همکاری با سرخ‌پوستان محلی در اوکلاهما برای بهره‌برداری از زمین‌هایشان است، اما رقابت شدیدی از سوی نفت‌کار محلی جیم گاردنر (آلبرت دکر) دارد که خودش به این زمین‌ها طمع دارد—با شرایطی بسیار نامطلوب‌تر برای مالکان. با کمی شانس و کمک دوستی در مقامات، دن فرصت پیدا می‌کند؛ اما آیا می‌تواند نفت را کشف کند و به موقع به بازار برساند؟ بازی وین در این فیلم پرجذبه است؛ او در این نقش شخصیت بیشتری نسبت به بسیاری از نقش‌های قبلی‌اش دارد، دیالوگ‌ها شخصی‌ترند و کاریزمایش بیش از پیش می‌درخشد. همیشه فکر می‌کنم وین و ارول فلین در یک چیز مشترک بودند: هر دو زمانی شکوفا می‌شدند که توسط جمعی از بازیگران ثابت و قابل‌اطمینان همراهی می‌شدند. اینجا حضور پرانرژی گبی هیز به فیلم شتاب می‌دهد و هرچند نقش مارتا اسکات (کتی) عمق زیادی ندارد، بازهم به این نسخهٔ نفتی از داستان داوود و جالوت رنگ و بو می‌بخشد—به‌ویژه اینکه هر دو مرد علاقه‌مند به او هستند. قطعاً این را در میان ده فیلم برتر او می‌دانم.