فیلم Forty Guns 1957

از بدو تولدم اخمو بودم. فیلم Forty Guns را سم فولر نوشته و کارگردانی کرده است. بازیگرانش عبارت‌اند از باربارا استانویک، بری سالیوان، دین جاگر، جان اریکسون، جین بیری، رابرت دیکس، ایو برنت و زیوا رودان. موسیقی اثر از هری ساکمن و فیلمبرداری از جوزف اف. بیرُک است. داستان در آریزونا می‌گذرد و پای برادران بُنِل، مارشال‌های فدرال و جسیکا دراموند — زنی سخت‌گیر و بی‌مُسَمّا که...

از بدو تولدم اخمو بودم. فیلم Forty Guns را سم فولر نوشته و کارگردانی کرده است. بازیگرانش عبارت‌اند از باربارا استانویک، بری سالیوان، دین جاگر، جان اریکسون، جین بیری، رابرت دیکس، ایو برنت و زیوا رودان. موسیقی اثر از هری ساکمن و فیلمبرداری از جوزف اف. بیرُک است. داستان در آریزونا می‌گذرد و پای برادران بُنِل، مارشال‌های فدرال و جسیکا دراموند — زنی سخت‌گیر و بی‌مُسَمّا که قلمرو را در کنترل دارد — را به میان می‌کشد. اگر فکر می‌کنید با یک پیرنگ تکراری وسترنی روبه‌رو هستید — همان نزاع خاندان‌ها مثل دعوای ایرپ/کلانتون که به تیراندازی معروف در O.K. Corral منتهی شد — باید گفت نه، نه کاملاً؛ این سم فولر است که با زبردستی همه‌چیز را پیچ‌درپیچ می‌کند. فولر به این وسترن رنگ و بوی فیلم نوآر می‌بخشد، هم در نما و هم در کنایه‌های دیالوگ‌ها. فیلم پر از سکانس‌های برجسته است؛ چه مرگ‌های شوکه‌کننده، چه رویارویی‌های پرادعا و چه قاب‌بندی‌های شدید نور و سایه برای شخصیت‌های کلیدی؛ هیچ فریمی از نظر بصری یا صوتی هدر نرفته است. از منظر روان‌شناختی، فیلم مثل کندوی زنبور است — مملو از تأملات تلخ و پُرجزو درباره عشق، قدرت و آن نمادِ سینمای آمریکایی؛ وسترن. ساخت صحنه‌های اکشن برق‌آساست؛ فولر یا با تکنیک‌های متنوع دوربین داستان را پرانرژی نگه می‌دارد یا در ثبت حرکات اکشن بسیار پویاترین است. همه‌چیز در فرمت اسکوپ است و بیرُک با جادوی سیاه‌وسفیدش نقش زیادی در تأثیرگذاری بصری دارد. امروز احتمالاً این فیلم از سطح یک وسترن فرقه‌ای فراتر رفته و موقعیت فولر در دهه‌های بعد نیز جایگاهش را تضمین کرده است. با این حال، پایان‌بندی قصه چندان غافلگیرکننده نیست که این با نبض نوآری فیلم ناسازگار است؛ در واقع در انتها کمی احساساتی و شعارگونه می‌شود و همین باعث می‌شود فیلم به آن شاهکاری که برخی آرزو دارند تبدیل نشود. با این وجود، اثر، قطعه‌ای برجسته و پرمحتوا از ژانر است که ارزش بازبینی‌های متعدد را دارد. سپاس از ساموئل. نمره: 8/10 --- فکر نمی‌کنم زنی در وسترن‌ها به اندازه باربارا استانویک احساس راحتی و تسلط کرده باشد؛ حتی اگر جهت‌گیری نهایی داستان را کاملاً نپسندیده باشم، او در اوج توانایی‌هایش ظاهر شده است. «جسیکا» با اسب سفیدی درخشان‌اش از پشت، مالک مزرعه‌ای گسترده در آریزونا است و با کمکِ یک کلانتر نسبتاً رام و نیروی خصوصی‌اش قلمرو را اداره می‌کند. سپس مارشال «گریف» (بری سالیوان) با دو برادرش می‌رسد تا اندکی نظم و قانون برقرار کند و برادر جوان‌تر جسیکا را دستگیر کند. در ابتدا او خوشحال است که این مداخله را می‌خواهد برادر آتشین‌مزاجش «بروکی» (جان اریکسون) حل‌وفصل کند، اما وقتی آن نقشه درست پیش نمی‌رود، نسبت به این مجری قانون که خودش اسلحه به دست نمی‌گیرد اما دو برادرش روی این مسئله چندان حساس نیستند، کنجکاو می‌شود. به نظر می‌رسد این دو کلانتر و صاحب‌زمین محکوم به برخوردند؛ اما در نهایت کدام روش پیروز می‌شود؟ این فیلم شاهکار مطلق نیست، اما ویژگی‌های بارزی دارد — از جمله طوفان تقریباً باورپذیر و دین جاگری که نقش کلانتری با نیروی اراده‌ای لرزان و بی‌ثبات را بازی می‌کند. در طول فیلم اکشن فراوانی هست و فیلمبرداری از مناظر وسیع استفاده می‌کند تا نقش او را به‌عنوان «مالک‌زنی» که بر قلمرو خود تسلط دارد، با عزم و جرات بیشتری نشان دهد. سالیوان؟ به نظرم دلایلی وجود داشته که او هرگز به رده اول نرسید؛ هرچند در این فیلم وظیفه‌اش را انجام می‌دهد، اما جذبهٔ خاصی به شخصیت اضافه نمی‌کند و این باعث می‌شود تردید کنیم چرا «جسیکا» او را به‌عنوان گزینه‌ای مطلوب — چه برای شریک و چه چیز دیگر — ببیند. آهنگ‌های آرامی که جِیج کارول می‌خواند چندان به تندای فیلم کمک نمی‌کنند، اما در کل این یک اثر خوش‌ساخت و شیک است؛ فیلمی که ستاره‌اش از انجام چند بدل‌کاری خود ابایی ندارد و گاه خط‌های جسورانه‌ای در فیلمنامه دارد.