فیلم Amazing Grace 2006

برش‌ها کمی درهم و نامنسجم است و دنبال کردن هر جهش زمانی را دشوار می‌کند. با این حال، فیلمنامه و فیلم‌برداری خوب‌اند و بازیگران نیز عملکرد قابل قبولی ارائه می‌دهند. به‌جز چند صحنهٔ کاریزماتیک از سِر مایکل گامبون در نقش وزیر امور خارجهٔ دانا اما تا حدی حیله‌گر، لرد ادوارد فاکس، باقی فیلم واقعاً در تلاش است تا از کسالت و یکنواختیِ بازیگران نسبتاً بی‌روحش فراتر...

برش‌ها کمی درهم و نامنسجم است و دنبال کردن هر جهش زمانی را دشوار می‌کند. با این حال، فیلمنامه و فیلم‌برداری خوب‌اند و بازیگران نیز عملکرد قابل قبولی ارائه می‌دهند. به‌جز چند صحنهٔ کاریزماتیک از سِر مایکل گامبون در نقش وزیر امور خارجهٔ دانا اما تا حدی حیله‌گر، لرد ادوارد فاکس، باقی فیلم واقعاً در تلاش است تا از کسالت و یکنواختیِ بازیگران نسبتاً بی‌روحش فراتر برود. شاید این که بخش عمدهٔ داستان در انگلستان مرطوب و گرفتهٔ قرن نوزدهم می‌گذرد هم کمکی نکند، اما ایوان گروفود در نقش پیشگام لغو برده‌داری، ویلیام ویلبرفورس، نحیف و بی‌رمق به نظر می‌رسد. همین‌طور می‌توان دربارهٔ بنِدیکت کامبربچ در نقش نخست‌وزیر ویلیام پیت گفت. در بیشتر اوقات فیلم بیشتر شبیه یک درس تاریخِ خطی است تا یک درام که مرا با مسائل جنجالیِ بحثی که تقریباً ده سال طول کشید تا به رأی معناداری در پارلمان برسد، هیجان‌زده کند. آنچه به‌عنوان مناظره نشان داده می‌شود، محتوای چندانی ندارد و باوجود اینکه فیلم موضع خود را پنهان نمی‌کند، استدلال‌ها را با بحث‌های دقیق یا شخصیت‌پردازی کافی باز نمی‌کند تا نشان دهد چرا همه‌چیز این‌قدر طول کشید و چرا مردم نسبت به این فجایع بی‌تفاوت بودند. به نظرم فیلم بیش از حد روی نفرت ذاتی ما از موضوع تکیه کرده و از پرداختن جذاب و برانگیزاننده به موضوعات بازمانده—و وقتی فیلم به مرز دو ساعت می‌رسد، خودم هم با آن دست‌به‌گریبان می‌شوم. بی‌شک یک بیوپیک جدی دربارهٔ این مرد فرنگ‌نگر و فداکار و دربارهٔ دوستان و مخالفانش می‌توانست تماشای جذابی باشد؛ اما متأسفانه این فیلم آن نیست.