فیلم My Friend Dahmer 2017

لحن بی‌نقص، اما روایت ضعیف «کشتن فقط وسیله‌ای بود برای رسیدن به هدف. این ناخوشایندترین قسمت کار بود. من از این کار لذت نمی‌بردم. به‌همین‌خاطر تلاش کردم با اسید اوریک و مته زامبی‌های زنده بسازم، اما هیچ‌وقت موفق نشدم. نه، خودِ کشتن هدف نبود. من فقط می‌خواستم آن شخص کاملاً تحت کنترل من باشد و هر کاری دلم خواست با او بکنم. گفتن این حرف آسان...

لحن بی‌نقص، اما روایت ضعیف «کشتن فقط وسیله‌ای بود برای رسیدن به هدف. این ناخوشایندترین قسمت کار بود. من از این کار لذت نمی‌بردم. به‌همین‌خاطر تلاش کردم با اسید اوریک و مته زامبی‌های زنده بسازم، اما هیچ‌وقت موفق نشدم. نه، خودِ کشتن هدف نبود. من فقط می‌خواستم آن شخص کاملاً تحت کنترل من باشد و هر کاری دلم خواست با او بکنم. گفتن این حرف آسان نیست، ولی همین انگیزه بود.» — جفری دمر؛ در گفت‌وگو با استون فیلیپس؛ Dateline NBC (۸ مارس ۱۹۹۴) My Friend Dahmer (دوست من دمر) که وقایع سال آخر دبیرستان جفری دمر را دنبال می‌کند و به دیدار سرنوشت‌ساز بین دمر (با بازی راس لینچ) و استیون هیکس (با بازی دیو سوربورو) می‌رسد، برگرفته از رمانی گرافیکی به قلم درف بَکدِرف (که در فیلم با بازی الکس ولف حضور دارد) است؛ کسی که در همان مدرسهٔ دمر تحصیل می‌کرد و نوعی دوستیِ سطحی با او شکل داد. از نظر فضای کلی فیلم تیزهوشانه است و مثلِ یک نسخهٔ دههٔ هشتادی از The Breakfast Club به‌کارگردانی دیوید فینچر جلوه می‌کند؛ حال‌وهوای سطحی و زرق‌وبرق دههٔ ۸۰ را کاملاً ثبت می‌کند. اما از لحاظ روایی فیلم کند و کشدار است و به‌راحتی می‌شد بیست دقیقه از آن را کوتاه‌تر کرد. همچنین سخت است بفهمیم مایرز دنبال چه بوده؛ جز در چند لحظهٔ کوتاه، هیچ دسترسی واقعی به درونِ دمر به ما داده نمی‌شود و او در تمام مدت معما باقی می‌ماند، همیشه در فاصله‌ای امن (که شاید خودِ منظور کارگردان بوده). اما آیا مایرز می‌خواهد ما نسبت به دمر همدلی کنیم چون نوجوانی سختی داشته، از یک خانوادهٔ نابسامان آمده و در مدرسه نتوانسته دوست پیدا کند؟ یا صرفاً یک مطالعهٔ شخصیتی است (اگر نمی‌دانستیم موضوع دربارهٔ دمر است، می‌توانست هر بررسی دیگری از ناآرامی‌های دوران دبیرستان باشد)؟ ابهام در موضوع فیلم با صحنه‌هایی که انگار دمر قرار است کسی را بکشد اما در آخرین لحظه دست از کار می‌کشد، تشدید می‌شود. این شیوهٔ ایجاد تنش به‌ویژه عجیب است چون ما از قبل می‌دانیم اولین قتل او هیکس بوده است. همچنین اگر فیلم واقعاً می‌خواهد نکته‌ای اجتماعی دربارهٔ قاتلان سریالی، جوانان بی‌هدف، یا مسألهٔ سرشت در برابر پرورش بیان کند، جذب مخاطب با وعدهٔ وقوع قتل احتمالاً روش درستی نیست. فیلم همچنین به‌درستی وارد مسائل مربوط به گرایش جنسی دمر و سردرگمی و سرخوردگی او نسبت به همجنس‌گرایی نمی‌شود. تماشای فیلم خالی از نکته نیست و اجرای راس لینچ قابل‌توجه است، اما اگر با داستانِ دمر از پیش آشنا باشید، این فیلم بینشِ جدید چندانی عرضه نمی‌کند.