فیلم Halloween 5: The Revenge of Michael Myers 1989

باید کمکم کنی، جیمی. باید کمکم کنی پیداش کنم. هر دو می‌دانیم که او زنده است. هالووین ۵: بازگشت/انتقام مایکل مایرز از همان جایی شروع می‌کند که قسمت چهارم تمام شده بود — البته مایکل مرده نیست! او به هادونفیلد برگشته تا بالاخره خواهرزاده‌اش جیمی (دانیل هریس) را بکشد؛ جیمی بر اثر تروما توان صحبت را از دست داده و اکنون پیوندی روانی با عموی دیوانه‌اش...

باید کمکم کنی، جیمی. باید کمکم کنی پیداش کنم. هر دو می‌دانیم که او زنده است. هالووین ۵: بازگشت/انتقام مایکل مایرز از همان جایی شروع می‌کند که قسمت چهارم تمام شده بود — البته مایکل مرده نیست! او به هادونفیلد برگشته تا بالاخره خواهرزاده‌اش جیمی (دانیل هریس) را بکشد؛ جیمی بر اثر تروما توان صحبت را از دست داده و اکنون پیوندی روانی با عموی دیوانه‌اش دارد. دکتر لومیس (دونالد پلسنس) دوباره حضور دارد تا با رفتارهای عصبی و هشدارهای تهدیدآمیزش نقش‌آفرینی کند و بقیه کسانی که سر راه مایرز قرار می‌گیرند محکوم به فنا هستند. فیلم در آغاز نویدبخش است و ردپایی از فرانکنشتاین (1931) به چشم می‌خورد، که امید می‌بخشد شاید با دنباله‌ای صرفاً پول‌ساز مواجه نباشیم. اما این نوید به‌سراب می‌ماند؛ نشانه‌ای است از کمبود ایده در میان نویسندگان: فیلم ترس‌آفرینی چندانی ندارد و فاقد جرقه‌ای روایی است که بتواند سکانس‌های تعلیقی را روشن کند. دانیل هریس بار دیگر درخشان است و پلسنس مثل همیشه با بازی اغراق‌شده‌اش به خوش‌گذرانی بدل می‌شود؛ علاوه بر این یک سکانس طولانی در یک طویله طرفداران سری را راضی نگه می‌دارد. برای هواداران اسلشر، فیلم تا حدودی سرگرم‌کننده است، اما در نهایت بی‌خلاق است و یکی از نقاط پایین فرنچایز هالووین به‌شمار می‌رود. امتیاز: ۵/۱۰ همیشه جالب است وقتی یک فیلم اسلشر قهرمان قسمت قبلی را بیش از یک سکانس افتتاحیه حفظ کند — شاید چون این اتفاق زیاد رخ نمی‌دهد. هالووین ۵ این امتیاز را دارد، و تا حدودی همان کلیشه «مرد شکست‌ناپذیر که برای سرگرمی‌تان عده‌ای را خنجر می‌زند» را هم داراست، که این‌ها نکات مثبتی‌اند، اما فراتر از این‌ها چیز زیادی دربارهٔ «انتقام مایکل مایرز» خوب نیست. نکتهٔ عجیبی هم بود: فیلم چیزهای بسیار نادرستی دربارهٔ حرف þ به من آموخت، پس... از این بابت هم تجربه‌ای خاص بود. رتبه نهایی: ★★½ — خیلی چیزها به دلم نشست، اما در کلیت کار نکرد. مایکل مایرز در شب هالووین به بچه‌هایی که برای گرفتن شیرینی سراغ خانه‌ها می‌روند حمله می‌کند. مایکل از سقوط به چاهی که در فیلم قبلی داشت جان سالم به در می‌برد و یک سال را نزد یک گوشه‌نشین می‌گذراند، سپس به شهر زادگاهش در ایالت ایلینوی بازمی‌گردد تا در شب هالووین به خواهرزاده‌اش حمله کند و هر بچهٔ سر راه را نیز از پا درآورد. همان‌طور که همیشه است، دکتر لومیس (دونالد پلسنس) در پی‌اش است. «هالووین ۵: انتقام مایکل مایرز» (۱۹۸۹) تا آن زمان بهترین حال‌وهوای هالووین را در مجموعهٔ مایکل مایرز دارد؛ قسمت قابل‌توجهی از مدت زمان فیلم به بازیگوشی‌ها و شرارت‌های سرگرم‌کنندهٔ بچه‌هایی اختصاص دارد که برای گرفتن شیرینی می‌گردند. اگرچه فیلم به‌خوبی قسمت قبلی نیست، اما از نظر من در سطح فیلم اصلی ۱۹۷۸ قرار می‌گیرد و حتی ترجیحش می‌دهم، هرچند کمتر کلاسیک یا هنری و بیشتر بی‌پرده است. یادتان هست سکانس معروف کمد در نسخهٔ اصلی؟ اینجا هم سکانسی مؤثر وجود دارد که حول محور یک مسیر لباس‌ریز (clothes chute) و جیمی لوید می‌چرخد. الی کورنِل از فیلم قبلی بازمی‌گردد در نقش ریچل و ظاهراً بهتر دیده می‌شود، اما وندی فاکس‌ورث با موی سیاه کاریزماتیک نقش تینا را به‌عنوان شخصیت اصلی (به‌جز جیمی) ایفا می‌کند و تامارا گلین در نقش سامانتا حمایتش را می‌کند. همچنین یک شخصیت شبیه فونزی و دوستش هم حضور دارند. این نخستین فیلم از سری است که کمی طعنه، شوخ‌طبعیِ کمپ و حال‌وهوای کمیک‌بوکی وارد می‌کند، مشابه کاری که «جمعهٔ سیزدهم: قسمت ۳» و دنباله‌هایش انجام دادند. شوخ‌طبعی با دو معاون مسخره و فضای کمیک‌بوکی با مرد مرموز سیاه‌پوش و پیچشی در پایان مرتبط است که قرار بوده به «هالووین ۶: نفرین مایکل مایرز» (۱۹۹۵) پیوند بخورد. مثل «جمعهٔ سیزدهم: قسمت ۳»، سکانس طولانی‌ای هم هست که در یک طویلهٔ شبیه به هم می‌گذرد. مانند «هالووین ۴»، فیلم در اطراف سالت‌لیک‌سیتی، یوتا فیلم‌برداری شده است. نمره: B