فیلم Honkytonk Man 1982

فیلم تا حدود سه‌چهارمِ زمانش کمی سرگردان اما قابل‌قبول پیش می‌رود، اما راستش سی دقیقه‌ی پایانی آن فوق‌العاده است. «Honkytonk Man» حداقل برای من در حدود یک ساعت اول جذاب‌ترین یا لذت‌بخش‌ترین اثر نیست؛ صحنه‌های زیادی رضایت‌بخش اما کم‌اثرند و حتی یک سکانس عجیب با یک کودک وجود دارد، اما به تعجبم لحظات پایانی این ساختهٔ ۱۹۸۲ واقعاً تأثیرگذارند — پایانش را خیلی دوست دارم. کلینت ایستوود...

فیلم تا حدود سه‌چهارمِ زمانش کمی سرگردان اما قابل‌قبول پیش می‌رود، اما راستش سی دقیقه‌ی پایانی آن فوق‌العاده است. «Honkytonk Man» حداقل برای من در حدود یک ساعت اول جذاب‌ترین یا لذت‌بخش‌ترین اثر نیست؛ صحنه‌های زیادی رضایت‌بخش اما کم‌اثرند و حتی یک سکانس عجیب با یک کودک وجود دارد، اما به تعجبم لحظات پایانی این ساختهٔ ۱۹۸۲ واقعاً تأثیرگذارند — پایانش را خیلی دوست دارم. کلینت ایستوود در بیشتر فیلم مثل همیشه محکم بازی می‌کند و در پایان توانایی‌های بازیگری برجسته‌اش را نشان می‌دهد؛ همچنین باید از بخش گریم هم قدردانی کرد که او را آنگونه که شخصیت باید باشد درمی‌آورد و این موجب باورپذیری نقش می‌شود. کایل ایستوود در کنار او چندان قوی نیست، اما به‌عنوان بازیگر کودک معصومیت لازم را به فیلم می‌آورد. تا قبل از پایان به‌سختی نمرهٔ ۷ از ۱۰ برایش قائل بودم؛ اما پایان فیلم امتیاز آن را به‌طور قابل‌توجهی بالا برد.