فیلم A Nightmare on Elm Street Part 2: Freddy’s Revenge 1985

مالکیت، نُه‌دَهِ قانون است. «کابوس در خیابان الم، قسمت دوم: انتقام فردی» ضعیف‌ترین عضو مجموعهٔ الم استریت است. متأسفانه دنبالهٔ فیلمی نمادین شد؛ فیلمی که یکی از ماندگارترین نمادهای ژانر وحشت را پدید آورد و ایده‌ای هولناک را در هستهٔ خود داشت—ایده‌ای که در فیلم اول به‌خوبی اجرا شده بود. قسمت دوم با جسارت تلاش کرد داستان موجودِ ترسناک را به سطحی دیگر ببرد و موضوع...

مالکیت، نُه‌دَهِ قانون است. «کابوس در خیابان الم، قسمت دوم: انتقام فردی» ضعیف‌ترین عضو مجموعهٔ الم استریت است. متأسفانه دنبالهٔ فیلمی نمادین شد؛ فیلمی که یکی از ماندگارترین نمادهای ژانر وحشت را پدید آورد و ایده‌ای هولناک را در هستهٔ خود داشت—ایده‌ای که در فیلم اول به‌خوبی اجرا شده بود. قسمت دوم با جسارت تلاش کرد داستان موجودِ ترسناک را به سطحی دیگر ببرد و موضوع تسخیر را وارد کند که با نگاهِ واپسین، اشتباه از کار درآمد. مشکل دیگری که فیلم دارد تناقض لحن و نیاتِ نامشخص است. بازیگران جوان چهره‌هایی نسبتاً خام و خنثی دارند و نتوانسته‌اند همذات‌پنداری لازم را برانگیزند، به‌ویژه مارک پَتِن در نقش جسی والش. با این حال، چیزهای زیادی برای دوست داشتن در فیلم هست؛ تصاویر برجسته‌ای توجه را جلب می‌کنند و فیلم بدون چند لحظهٔ ترس‌آورِ واقعی هم نیست. بحث‌ها دربارهٔ استعاره‌هایی که سازندگان دنبال می‌کردند هنوز پا بر جاست و آن هالهٔ همجنس‌گرایانه‌ای که به فیلم نسبت داده می‌شود نیز از بین نخواهد رفت، اما با اینکه این یک الم استریتِ متوسط است، به بدی‌ای که در ابتدا تصور شد هم نیست. 5/10 «انتقام فردی» سزاوار بازنگری مثبت است. اگر انتظار نداشته باشید فیلمی دربارهٔ خودِ فردی باشد، می‌توانید این دنباله را برای همان چیزی که هست بپذیرید، به‌جای آنکه به‌خاطر چیزی که نیست از آن دل‌خور شوید. استدلال برای خوانشی همجنس‌گرایانه—ایده‌ای که فردی نمادِ خواسته‌های سرکوب‌شدهٔ همجنس‌گرایانهٔ قهرمان است—به‌طور کامل قانع‌کننده نیست، اما حتی بدون این خوانش هم فیلم بسیار بهتر از آن چیزی است که بسیاری به آن نسبت می‌دهند. این یک داستان از مجموعهٔ «کابوس در خیابان الم» است که از آن موجود برای کاوش حسِ بزرگ‌شدن استفاده می‌کند. فیلم گیج‌کننده، ترسناک و تحول‌زاست؛ تغییرات لحن و اشتباهات داستانی تنها در خدمت هدف کلی اثر‌اند. کابوسی که همه‌چیز را آغاز کرد. باعث شد همهٔ ما از خوابیدن بترسیم. مجموعهٔ وحشت مورد علاقهٔ من بعد از «جمعهٔ سیزدهم». عاشقِ این فیلمم. کم‌دوست‌داشتنی‌ترین فیلمِ این مجموعه برای من. این یکی را دوست نداشتم چون فردی تا پایان عملاً کسی را نکشته بود؛ او از یک انسان زنده برای کشتن به جای خودش استفاده می‌کرد. بنابراین تا حدی احمقانه به‌نظر می‌رسید.