فیلم A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child 1989

بچه‌ها... همیشه مایۀ ناامیدی‌اند. ***این نقد در پاراگراف آخر اسپویلر ضمنی دارد*** تا زمان قسمت پنجم «کابوس در خیابان الم» فرِدی کروگر مدت‌ها بود که دیگر موجودی ترسناک نبود. او حالا تبدیل به چهره‌ای طنزآمیز شده بود، کسی که با جک‌های یک‌خطی ظاهر می‌شود، و سازندگان دست‌وپا می‌زدند تا ایده‌های جدیدی برای حفظ حضور آن قاتل با چهرهٔ بدقواره پیدا کنند تا فیلم‌های بیشتری از او بسازند... اینجا...

بچه‌ها... همیشه مایۀ ناامیدی‌اند. ***این نقد در پاراگراف آخر اسپویلر ضمنی دارد*** تا زمان قسمت پنجم «کابوس در خیابان الم» فرِدی کروگر مدت‌ها بود که دیگر موجودی ترسناک نبود. او حالا تبدیل به چهره‌ای طنزآمیز شده بود، کسی که با جک‌های یک‌خطی ظاهر می‌شود، و سازندگان دست‌وپا می‌زدند تا ایده‌های جدیدی برای حفظ حضور آن قاتل با چهرهٔ بدقواره پیدا کنند تا فیلم‌های بیشتری از او بسازند... اینجا ایدهٔ اینکه یک جنین می‌تواند خواب ببیند به ما فروخته می‌شود، پس علاوه بر استفاده از یکی از کلیشه‌های ژانر وحشت — رابطهٔ جنسی بد است — این فرصت را می‌دهد که فرِدی (رابرت انگلوند) دوباره وارد ماجرا شود — در این قسمت هم فیلمنامه‌ای درهم و برهم داریم. دوستانِ آلیس جانسونِ باردار (لیزا ویلکاکس) یکی‌یکی توسط آن قاتلِ سبز و قرمزِ بدبو تعقیب و از میان برده می‌شوند. همه‌چیز بسیار شتاب‌زده و کارتونی است و ترس را خون‌ریزی جایگزین کرده. در برخی صحنه‌های قتل خلاقیتی دیده می‌شود، مثل بخشی شبیه کتاب کمیک که ایدهٔ خوبی دارد، اما وقتی پایان خنده‌دار می‌رسد — چون عشق همه‌چیز را حل می‌کند — احتمالاً دلتان می‌خواهد قسمت‌های ۱ و ۳ را دوباره ببینید تا به‌یاد بیاورید این مجموعه سال‌ها پیش چقدر خوب بود. ۵/۱۰ این یکی فقط معمولی بود. به‌دلیلی بچه‌ای که در فیلم بود اذیتم می‌کرد. بله، ظاهرش ترسناک بود اما بازیگر بدی بود. خودِ فیلم با بازیگر دیگری بهتر می‌شد یا بهتر بود او کلاً حذف می‌شد.