فیلم A Nightmare on Elm Street 1984

حملهٔ کابوس بچه‌های الم استریت انگار یک کابوس مشترک را تجربه می‌کنند؛ کابوسی که در آن موجودی زخم‌دار با ژاکت راه‌راه و چنگال‌های تیغ‌مانند روی انگشتانش آن‌ها را تعقیب می‌کند. وقتی این کابوس برای یکی از بچه‌ها به واقعیت تبدیل می‌شود و بدترین اتفاق می‌افتد، نانسی تامپسون همه‌چیز را به خطر می‌اندازد تا این موجود را به‌روی صحنه بیاورد. فیلمی وحشتناک و فوق‌العاده که حتی سیل دنباله‌ها،...

حملهٔ کابوس بچه‌های الم استریت انگار یک کابوس مشترک را تجربه می‌کنند؛ کابوسی که در آن موجودی زخم‌دار با ژاکت راه‌راه و چنگال‌های تیغ‌مانند روی انگشتانش آن‌ها را تعقیب می‌کند. وقتی این کابوس برای یکی از بچه‌ها به واقعیت تبدیل می‌شود و بدترین اتفاق می‌افتد، نانسی تامپسون همه‌چیز را به خطر می‌اندازد تا این موجود را به‌روی صحنه بیاورد. فیلمی وحشتناک و فوق‌العاده که حتی سیل دنباله‌ها، اسپین‌آف‌ها و کارتون‌ها هم نتوانست جلوهٔ اصلی‌اش را کم کند. وس کرِیون فیلمی تمام‌عیار از وحشت می‌سازد و یکی از معروف‌ترین هیولاهای ژانر را به تماشاگران معرفی می‌کند؛ رابرت انگلند در نقش زشتی به نام فِردی کروگر از برش‌زدن و تهمت کلامی لذت می‌برد. چند سکانس به‌شدت به‌یادماندنی‌اند و کم‌کم به افسانه‌های سینمای وحشت تبدیل شده‌اند. بازیگران جوان نقش‌های منطقی و قابل‌باوری دارند (فیلمنامهٔ کرِیون از داستان واقعی پناهندگان کامبوجی که بر اثر کابوس جان‌باخته بودند الهام گرفته است) — این بچه‌ها احمق نیستند، فقط آسیب‌پذیرند؛ اما به رهبری نانسی (هدر لنگنکمپ) شاید امیدی برای بازماندگان باشد. مرز مبهم بین خواب و واقعیت در اینجا دگرگونی خونینی پیدا می‌کند و صحنه‌هایی خلق می‌شود که در ذهن می‌ماند. خلاصه، فیلمی ضروری برای دوستداران ژانر وحشت. امتیاز: ۹/۱۰ ***** ۵ ستاره — اسلشر مورد علاقهٔ شخصی من که با لباس هالووینم کاملاً جور درمی‌آید؛ لباسی که خود مکمل این گنج ترسناکِ دههٔ ۱۹۸۰ است!!! کابوسی که همه‌چیز را شروع کرد. باعث شد همه‌مان از خوابیدن بترسیم. مجموعهٔ مورد علاقه‌ام بعد از «جمعهٔ سیزدهم». عاشق این فیلمم. این اوجِ اسلشر-وحشت است؛ فیلمی که گاهی واقعاً ترسناک است ولی در عین حال خیلی خودش را جدی نمی‌گیرد. رابرت انگلند در نقش افسانه‌ای «فِردی کروگر» فوق‌العاده است؛ او با دستِ تیغه‌دار خود وارد خواب نوجوانانی می‌شود که والدین‌شان سال‌ها پیش مسئول مرگ هولناک او بوده‌اند. وقتی نانسی (هدر لنگنکمپ) تکه‌های پازل را کنار هم می‌گذارد، همراه دوست‌پسرش گلن (اولین حضور جانی دپ) برای به‌دام انداختن او وارد عمل می‌شود — و این یعنی نوشیدن مقدار زیادی قهوه و بیدار ماندن! رونی بلاکی تقلیدی درخور از فی دِناوی ارائه می‌دهد — در نقش مادر تقریباً دائماً مست دختر که هرچه فیلم جلو می‌رود مشکلاتش بیشتر می‌شود. فیلم ریتمی تقریباً دیوانه‌وار دارد و شوخ‌طبعی‌ای که لبخند می‌آورد را همراه خود دارد. جلوه‌ها محدود اما سرگرم‌کننده‌اند و در کل بیشتر لبخند برمی‌انگیزد تا مو بر تن سیخ کند، اما حتی پس از ۳۵ سال همچنان تماشای آن لذت‌بخش است.