فیلم Splendor in the Grass 1961

«باد» (وارن بیتی) کاپیتان خوش‌تیپ تیم فوتبال مدرسه است و از زمانی که کسی به یاد دارد، نامزد «دینی» (ناتالی وود) بوده. تا کنون کارشان بیشتر به بوسیدن محدود شده، اما امیدوارند که با گذر زمان رابطه‌شان جدی‌تر شود. پدر باد (پت هایگل)، که خود ساخته و صنعت نفت دارد، مصمم است پسرش هدفی بالاتر از این داشته باشد—حتی تحصیل در ییل—چه باد موافق باشد...

«باد» (وارن بیتی) کاپیتان خوش‌تیپ تیم فوتبال مدرسه است و از زمانی که کسی به یاد دارد، نامزد «دینی» (ناتالی وود) بوده. تا کنون کارشان بیشتر به بوسیدن محدود شده، اما امیدوارند که با گذر زمان رابطه‌شان جدی‌تر شود. پدر باد (پت هایگل)، که خود ساخته و صنعت نفت دارد، مصمم است پسرش هدفی بالاتر از این داشته باشد—حتی تحصیل در ییل—چه باد موافق باشد چه نه. دینی اما از خانواده‌ای معمولی‌تر است و مادرش (اادری کریستی) هیچ آرزویی جز فراهم کردن یک ازدواج مصلحتی برای دخترش ندارد؛ از نظر او باد گزینهٔ مناسبی است. پدر خانواده چنان به پسرش می‌بالد که بیشترین سرمایهٔ عاطفی‌اش را روی او گذاشته؛ در نتیجه خواهرش «جینی» (باربارا لادن) برای جلب توجه راه دیگری پیدا کرده و شهرتی دارد که دینی مصمم است از آن دوری کند، هرچند واضح است برای باد حاضر است هرکاری بکند. پس از آن، جینی در یک مهمانی دچار حمله‌ای هولناک می‌شود که رابطهٔ میان اعضای خانواده را متزلزل می‌کند؛ سقوط بورس وال‌استریت در ۱۹۲۹ ضربه‌ای سخت به پدر وارد می‌آورد و کمی بعد دینی خود را در یک مؤسسه می‌یابد، جایی که با دانشجویی به نام «جانی» (چارلز رابینسون) روبه‌رو می‌شود که ممکن است به نوعی نجات روانی برای او باشد. باد که در دانشگاه با نارضایتی و سردرگمی دست‌وپنجه نرم می‌کند، آیا شانس آشتی آن دو وجود دارد یا جریان زندگی خیلی جلو افتاده است؟ فیلم از بازی گروهی قوی بهره می‌برد و وارن بیتی در این اثر عملکرد قابل‌قبولی دارد، اما برای من پت هایگل و ناتالی وود نمایش را می‌دزدند. هایگل نیاز تقریباً ملموس پدر را برای موفقیت آکادمیک پسرش ـ به‌منظور مشروعیت‌بخشیدن به ثروت خانواده ـ به خوبی بروز می‌دهد و ناتالی وود شاید در این نقش بهترین بازی دوران خود را ارائه کند. نقش او بین خونسردی شاد و ناامیدی عمیق نوسان می‌کند و با صداقت احساسی تأثیرگذاری همراه است؛ او کاملاً حس رو به اضمحلال امید یک زن جوان را که از عشق و خانواده محروم شده به تصویر می‌کشد، و در عین حال عزم شخصیتش برای بیرون آمدن از این باتلاق و ادامهٔ زندگی با قوت و استقلال را نشان می‌دهد. این یک داستان عاشقانه است، اما نه عاشقانه‌ای که مسیرش مستقیم و هموار باشد، و فیلمنامه نشان می‌دهد چگونه می‌توان قصه‌ای پرشخصیت و پرهیجان احساسی را بدون حتی یک ناسزا روایت کرد. فیلم همچنین نقدی دارد بر گرایش به بستری‌سازی به‌جای تشخیص و درمان اختلالات روانی، و باید گفت کاری که الیا کازان ساخته گاهی تماشای آسانی نیست، اما ارزش دو ساعت وقت را دارد.