فیلم Requiem for a Dream 2000

شکافنده‌ی نمایی از وضعیت آسیب‌پذیر انسانی. چه بگویم درباره‌ی «درخواستی برای یک رویا» ساخته‌ی دارن آرونوفسکی که قبلاً گفته نشده است؟ بدون شک این فیلم، با وجود جایگاه بالایش در سایت‌های معتبر فیلم، نظرات مختلفی را جلب می‌کند. داستان این فیلم به سادگی چهار نفر را درگیر اعتیادهایشان دنبال می‌کند تا به پایان ویران‌کننده‌اش برسد، اما این سفر با ارائه‌ی ناامیدکننده‌ای از امید، به تلخی بیشتری...

شکافنده‌ی نمایی از وضعیت آسیب‌پذیر انسانی. چه بگویم درباره‌ی «درخواستی برای یک رویا» ساخته‌ی دارن آرونوفسکی که قبلاً گفته نشده است؟ بدون شک این فیلم، با وجود جایگاه بالایش در سایت‌های معتبر فیلم، نظرات مختلفی را جلب می‌کند. داستان این فیلم به سادگی چهار نفر را درگیر اعتیادهایشان دنبال می‌کند تا به پایان ویران‌کننده‌اش برسد، اما این سفر با ارائه‌ی ناامیدکننده‌ای از امید، به تلخی بیشتری دچار می‌شود. آرزوهای شخصیت‌ها به عنوان اهدافی برای اعتیادکنندگان نمایان می‌شود، تنها برای آنکه روایت با تیغ زنگ‌زده‌اش، خون زندگی را از این امیدواران بی‌چاره بگیرد. آرونوفسکی با استفاده از مهارت‌های فنی فراوانی که دارد، تضاد عاطفی را به نمایش می‌گذارد. استفاده از تصویر تقسیم شده، برش‌های سریع، فریم‌های ایزوله، نمای نزدیک، حرکت‌های طولانی و Snorricam، همه با آهنگسازی تسخیرکننده‌ی کلینت منسل همراه است. در مجموع، این فیلم حمله‌ای به تمام حواس است و ترسناک است، به طوری که آرونوفسکی از بازیگرانش اجراهای فوق‌العاده‌ای می‌گیرد. دوستش داشته باشید یا از آن متنفر باشید، این فیلم به سادگی نمی‌تواند نادیده گرفته شود؛ سینمای بی‌رحم تولید شده توسط کارگردانی بسیار مستعد. 9/10 این تنها دومین باری است که این فیلم را می‌بینم. آخرین بار احتمالاً زمانی بود که بر روی DVD منتشر شد و به زودی آن را دوباره تماشا نخواهم کرد، اما هنوز هم درام فوق‌العاده‌ای است که اجراهای شگفت‌انگیزی دارد، به ویژه الن برستین که ارزش نامزدی اسکارش را داشت. لحظات تاریک و وحشیانه‌ای دارد و تن‌ها به طرز جالبی تغییر می‌کند، به نوعی بیننده را به اوج و فرودهای مصرف هروئین می‌برد. این فیلم به‌طور خاص سرگرم‌کننده نیست، اما به خاطر جلوه‌های بصری و بازیگری‌اش ارزش دیدن را دارد. **4.5/5** هرگز از یخچال اینقدر ترسیده بودم. «درخواستی برای یک رویا» یک فیلم درام روان‌شناختی است که توسط دارن آرونوفسکی ساخته شده و بر اساس کتابی به همین نام از هوبرت سلبی (۱۹۲۸-۲۰۰۴) که در دهه ۷۰ در نیویورک می‌گذرد، ساخته شده است. این کتاب از قبل با فکر به ساخت فیلم نوشته شده و هوبرت فیلمنامه‌ای برای آن دارد و آرونوفسکی را با آن به سراغش برد و دارن فیلمنامه را با کمک نویسنده بازنویسی کرده و کارگردانی فیلم را انجام داد، این دومین فیلم رسمی او بعد از «پی» بود. با یک گروه بازیگری کوچک شامل الن برستین (سارا گلدفارب)، مادر جارد لتو (هری گلدفارب)، جنیفر کانلی به عنوان ماریون سیلور (دوست دختر هری) و مارلون وینز به عنوان تایرون سی. لاو (دوست هری) ساخته شده است. داستان در چهار فصل از سال ۷۰ تا ۸۰ در منطقه کونی آیلند نیویورک می‌گذرد - پسر سارا، هری، دانشجویی یهودی و معتاد به مواد مخدر است که به طور مداوم تلویزیون مادرش را برای خرید انواع مواد مخدر از جمله هروئین، کراک و ماری‌جوانا می‌فروشد و با کمک دوستش مارلون این کار را انجام می‌دهد. او همچنین یک دانشجوی مد مشتاق دارد که معتاد است و مواد مخدرش را با او تقسیم می‌کند. داستان یک تابستان پر از مواد مخدر را دنبال می‌کند، به طوری که هر ماه تأثیرات مواد مخدر را از نظر استفاده، اوج و ترک در فصول مختلف نشان می‌دهد. سارا نیز به عنوان یک بیوه‌ی تنها که تنها به تماشای برنامه‌های تلویزیونی درباره کاهش وزن می‌پردازد و آرزو دارد در یکی از آن‌ها باشد، در این داستان نقش دارد. روزی نامه‌ای دریافت می‌کند که او را برای بازی در یکی از این برنامه‌ها انتخاب کرده‌اند و پس از اینکه در رژیم غذایی‌اش شکست می‌خورد، سعی می‌کند با استفاده از داروهای تجویزی که به اعتیاد منجر می‌شود، وزن خود را کم کند. این درام مانند بیشتر فیلم‌های آرونوفسکی، شیوه‌ای بسیار متفاوت برای نشان دادن گذر زمان و تأثیرات مواد مخدر دارد و به طرز شگفت‌انگیزی و پرشتاب این کار را انجام می‌دهد. من طرفدار آرونوفسکی هستم و حداقل برای من، او در لیست ۱۰ کارگردان/نویسنده‌ی برتر من قرار دارد. بازی‌های جوان لتو و کانلی در آغاز حرفه‌شان فوق‌العاده است و الن برستین به خاطر بازی‌اش برنده‌ی اسکار شد. این فیلم تماشای آسانی نیست، اما به طور واقعی تأثیرات مواد مخدر را در لحظات کوتاه شادی و تأثیرات ناگهانی ترک به تصویر می‌کشد و چگونگی ویران کردن زندگی شخصیت‌ها را نشان می‌دهد. به ویژه در اواخر فیلم، تماشای آن بسیار سنگین است، همان‌طور که انتظار می‌رفت، به ویژه در اوایل دهه ۲۰۰۰. چندین تکنیک سینماتوگرافی از جمله تصویر تقسیم شده، زمان‌گذری، نماهای طولانی و نمای نزدیک استفاده شده است و ویرایش بسیار دشواری انجام شده است به طوری که از چهار برابر بیشتر توالی‌ها نسبت به یک فیلم معمولی استفاده شده است به دلیل طبیعت پرشتاب مصرف مواد مخدر. با توجه به اینکه آرونوفسکی در آغاز حرفه‌اش بود، من شک دارم که او برای جوایز آکادمی بیشتری مانند ویرایش، سینماتوگرافی و موسیقی اصلی (که از تنظیمات کوارتت زهی گروه کرونوس استفاده شده است) نوشته شده توسط آهنگساز برنده‌ی جایزه پولیتزر دیوید لنگ، مورد توجه قرار گرفته باشد. حتی اکنون، ۲۰ سال پس از ساخت، این فیلم بسیار قابل مشاهده و یک اثر ضروری است که کارهای کارگردان را برای درک چگونگی انقلابی بودن آن در آن زمان نشان می‌دهد. این فیلم به اندازه‌ی «کیدز» در مورد اعتیاد به مواد مخدر مهم است (هرگز «ترین‌اسپاتینگ» را ندیده‌ام، بنابراین نمی‌توانم مقایسه کنم). برای من، نمره‌ای آسان ۹.۵ از ۱۰ / A + و یک اثر هنری با تکنیک‌های سنتی است که برای هر عاشق سینما باید دیده شود.