فیلم The Last Hurrah 1958

اسپنسر تریسی کاملاً در عنصر خود ظاهر شده است؛ به‌عنوان شهردار دیرینه و ایرلندی‌تبار شهری که با زیرکی و مانورهای سیاسی جلو می‌رود و در شهر نامعلومی در نیوانگلند، مقابل صاحبان سرمایهٔ متمول و با نفوذ به‌سرکردگی صنعتی به‌نام «کس» (بازی‌شده توسط بیزيل راثبون) می‌ایستد. فیلم تا حدی بر کلیشه‌های ایرلندی–آمریکایی تکیه دارد: فساد در جای‌جای ماجرا دیده می‌شود؛ چند فریب شوخ‌طبعانه و فشارآوردن‌هایی که...

اسپنسر تریسی کاملاً در عنصر خود ظاهر شده است؛ به‌عنوان شهردار دیرینه و ایرلندی‌تبار شهری که با زیرکی و مانورهای سیاسی جلو می‌رود و در شهر نامعلومی در نیوانگلند، مقابل صاحبان سرمایهٔ متمول و با نفوذ به‌سرکردگی صنعتی به‌نام «کس» (بازی‌شده توسط بیزيل راثبون) می‌ایستد. فیلم تا حدی بر کلیشه‌های ایرلندی–آمریکایی تکیه دارد: فساد در جای‌جای ماجرا دیده می‌شود؛ چند فریب شوخ‌طبعانه و فشارآوردن‌هایی که به‌ظاهر برای خیر عمومی‌اند و هم‌زمان اندکی منفعت شخصی هم تأمین می‌کنند. بازیگران مکملی محکم، با هدایت جفری هانتر (در نقش برادرزاده‌اش، آدم)، و حضور درخشان جیمز گلیسون (در نقش «کیوک») و دونالد کریسپ در نقش کاردینال اجتناب‌ناپذیر، مجموعه‌ای از درام سیاسی خوش‌ساخت را می‌سازند که پر است از دیالوگ‌های موجز و طنازانه؛ بیشتر این شوخ‌طبعی‌ها هم از تریسی مطمئن و دلنشین برمی‌خیزد. پایان‌بندی را چندان دوست نداشتم؛ کمی ناامیدکننده است — گویی جان فورد کمی از نفس افتاده بود — اما در مجموع ریتم فیلم خوب است و طرفداران سیاست «ماشینی» معاصر آمریکا هنوز هم در آن نکات آشنایی خواهند یافت. شاید کمی طولانی به‌نظر برسد، اما همچنان وسیله‌ای جذاب برای نمایش سبک بازیگری گرم ستارهٔ فیلم است و دیدنش قطعاً ارزش دارد.