فیلم Serpico 1973

یک پلیس صادق — چه کسی باور می‌کند؟ «سرپیکو» را سیدنی لومت کارگردانی کرده و والدو سالت و نورمن وِکسِلِر فیلمنامه را بر اساس زندگی‌نامهٔ فرانک سرپیکو نوشتهٔ پیتر ماس اقتباس کرده‌اند. در این فیلم آل پاچینو در کنار جان راندولف، جک کیهو، بیف مک‌گوایر، برنارد بارو، ناتان جورج و تونی رابرتس بازی می‌کنند. موسیقی اثر از میکیس تئودوراکیس و جیاکومو پوچینی است و فیلم‌برداری را...

یک پلیس صادق — چه کسی باور می‌کند؟ «سرپیکو» را سیدنی لومت کارگردانی کرده و والدو سالت و نورمن وِکسِلِر فیلمنامه را بر اساس زندگی‌نامهٔ فرانک سرپیکو نوشتهٔ پیتر ماس اقتباس کرده‌اند. در این فیلم آل پاچینو در کنار جان راندولف، جک کیهو، بیف مک‌گوایر، برنارد بارو، ناتان جورج و تونی رابرتس بازی می‌کنند. موسیقی اثر از میکیس تئودوراکیس و جیاکومو پوچینی است و فیلم‌برداری را آرتور جی. اورنیتز بر عهده داشته است. روایت درخشان داستان با اجرای بازیگری درجه یک در فیلم تاثیرگذار لومت پیوند می‌خورد. فرانک سرپیکو (پاچینو) برای ما مردم عادی افسانه‌ای در خیابان‌هاست، اما در نیویورک‌پلیس منفورترین فرد؛ تا جایی که نزدیک بود به‌خاطر وجدان و باورهایش جانش را از دست بدهد. فیلم، فرانک را از زمان پیوستن به نیرو تا مواجهه با فساد رو به گسترش دنبال می‌کند. هم‌زمان با این روند، به زندگی شخصی و عشق‌های او بیرون از کار نیز پرداخته می‌شود؛ لومت و پاچینو مطمئن می‌شوند که فرانک به‌عنوان یک قدیس کامل تصویر نشود — او همان‌قدر که شجاع است، نقص‌هایی هم دارد. نیویورک به‌طرز ماهرانه‌ای به عنوان شهری خشن و آلوده به تصویر کشیده شده است؛ شلوغی و هیاهوی آن آزاردهنده است و لایه‌های پست و کثیفش که مجرمان و پلیس‌های فاسد در آن جولان می‌دهند، آدم را وادار می‌کند دلش بخواهد دوش بگیرد. فیلم هم یک مطالعهٔ شخصیت جذاب و هم یک افشاگرانهٔ برانگیزانندهٔ فکر است و در نهایت، با اوج‌گیری درام، تبدیل به تجربه‌ای احساسی و تاثیرگذار می‌شود. عالی. ۹/۱۰