فیلم Tuck Everlasting 2002

خوب، اما می‌توانست بسیار بهتر باشد. از ایدهٔ «Tuck Everlasting» واقعاً مجذوبم. قرار نیست بگویم ایده‌ای انقلابی است، اما پیش‌فرضی است که می‌شد با آن خیلی بیشتر کار کرد. از لو دادن نکتهٔ اصلی صرف‌نظر می‌کنم، ولی قطعاً جذاب است. نیمهٔ اول فیلم عالی است، اما متأسفانه آن قدم اضافی که انتظار می‌رود را برنمی‌دارد. الکسس بلیدل در نقش وینی لذت‌بخش است (واقعاً چطور ممکن است شبیه...

خوب، اما می‌توانست بسیار بهتر باشد. از ایدهٔ «Tuck Everlasting» واقعاً مجذوبم. قرار نیست بگویم ایده‌ای انقلابی است، اما پیش‌فرضی است که می‌شد با آن خیلی بیشتر کار کرد. از لو دادن نکتهٔ اصلی صرف‌نظر می‌کنم، ولی قطعاً جذاب است. نیمهٔ اول فیلم عالی است، اما متأسفانه آن قدم اضافی که انتظار می‌رود را برنمی‌دارد. الکسس بلیدل در نقش وینی لذت‌بخش است (واقعاً چطور ممکن است شبیه رابین تانی نباشد؟!) و جاناتان جکسون هم در نقش جسی عملکرد خوبی دارد. بن کینگزلی، دست‌کم به‌نظر من، بهترین بازیگر نمایش است — ظاهر و شخصیت او را دوست دارم؛ او عمداً فقط با عنوان «مرد در کت زرد» معرفی می‌شود و در این نقش پتانسیل زیادی نهفته است. با وجود نکات مثبت فراوان فیلم، از تماشای آن احساس کم‌بود می‌کنم — از جمله موسیقی متن خوبش — که واقعاً حیف است.