فیلم In the Heat of the Night 1967

در مورد پایان‌بندی حس دوگانه‌ای دارم: از لحاظ تصویری خوب بود، اما بیش از حد تاریک نشان داده شده بود. به‌نظر می‌رسد سازندگان خواستند از نورپردازی منبع‌محور استفاده کنند که تا حدی ناموفق بود — واقع‌نما اما نه مطابقِ انتظار تماشاگران هالیوودی. با این حال نکات مثبت خیلی برجسته‌اند: بازی‌ها واقعاً در خور تحسین و شایستهٔ جوایز بودند، و تکامل شخصیت اصلی و بازیگران مکمل...

در مورد پایان‌بندی حس دوگانه‌ای دارم: از لحاظ تصویری خوب بود، اما بیش از حد تاریک نشان داده شده بود. به‌نظر می‌رسد سازندگان خواستند از نورپردازی منبع‌محور استفاده کنند که تا حدی ناموفق بود — واقع‌نما اما نه مطابقِ انتظار تماشاگران هالیوودی. با این حال نکات مثبت خیلی برجسته‌اند: بازی‌ها واقعاً در خور تحسین و شایستهٔ جوایز بودند، و تکامل شخصیت اصلی و بازیگران مکمل تا سطح شهر اطرافشان به‌طرزی ظریف اما ماندگار به تصویر کشیده شده است. فیلم حتی لحظات طنزِ ریزی دارد که برای شکستن تنش اضافه شده‌اند؛ این شوخی‌ها آن‌قدر ظریف‌اند که فضای کلی را نمی‌شکنند. از ابتدا تا انتها درخشان است. در خلاصهٔ داستان: وارن اوتس در نقش «وود» از خودروی گشت پیاده می‌شود در شهر آرام اسپارتا و جسد «کالبِرت» — کارفرمای جنجالی محلی — را پیدا می‌کند. اندکی بعد «تیبس» (سیدنی پوآتیه) را می‌بیند که منتظر قطارِ ساعت ۴:۰۵ است؛ مردی سیاه‌پوست و مقتولِ ثروتمندِ سفیدپوست در خیابان، بنابراین گمانه‌زنی‌ها سریع شکل می‌گیرند. اما وقتی رئیس پلیس «گیلِسپی» (راد استایگر) او را بازجویی می‌کند، درمی‌یابد که تیبس کارآگاه قتل قابلی است. با کمی ترغیب از سوی بیوه (لی گِرَنت)، گیلِسپی تصمیم می‌گیرد به تیبس اجازه دهد در پرونده مشارکت کند. این تصمیم باعث خشم و بهت برخی نژادپرستان محلی می‌شود، اما تیبس از کنجکاویِ خود پیروی کرده و حقایق ناخوشایندی دربارهٔ جامعه و ساکنان آن آشکار می‌کند. از ظاهری ساده، فیلم دربارهٔ تعصب نژادی است و شاید راه‌حل ساده‌ای هم ارائه دهد؛ یا شاید نشان می‌دهد بهترین درمان جهل، مواجهه با چیزهایی است که نفرت یا ناآشنایی نسبت به آن‌ها داریم و گذاشتنِ تجربه و رفتارها به‌مرور دیدگاه‌ها را تغییر می‌دهد. هر دو دیدگاه در قضاوتِ ما دربارهٔ برخورد پلیس با این مرد تیزهوش و کمی مغرور—که خودش را هم‌ردیفِ آن‌ها می‌پندارد—جایگاه دارند. پس از پنجاه‌وپنج سال، سخت است درکِ عمقِ این سینما که چگونه افکارِ نژادپرستانه را برای تماشاگران آمریکایی روشن می‌کرد؛ پوآتیه همواره بازیگر متین و سنجیده‌ای بود که پیامش را بدون تحمیل بیان می‌کرد. راد استایگر هم در نقشِ خود خوب ظاهر شده؛ او نقش را کم‌ابراز می‌کند، اما با پیشروی داستان تمایل به رشد و بلوغ در شخصیتش دیده می‌شود و بازی‌اش این روند را خوب منتقل می‌کند. زندگیِ شهر کوچک و ذهنیتِ محدودش، با هاله‌ای از نژادپرستی و بیگانه‌هراسی — تماشای آن قطعاً ارزش دارد.