فیلم Buried 2010

فیلمی جالب و سرگرم‌کننده که حداکثر استفاده را از تنها یک بازیگر و یک تابوت می‌برد. با این حال هر از گاهی حس می‌کنید فریب خورده‌اید وقتی می‌بینید تابوت چگونه گاه بزرگ و گاه کوچک به‌نظر می‌رسد. من واقعاً این فیلم را دوست دارم! از فیلم‌هایی مثل این و «Entrapped: A Day of Terror» خوشم می‌آید که تماماً در یک لوکیشن تنگ و خفقان‌آور فیلم‌برداری شده‌اند....

فیلمی جالب و سرگرم‌کننده که حداکثر استفاده را از تنها یک بازیگر و یک تابوت می‌برد. با این حال هر از گاهی حس می‌کنید فریب خورده‌اید وقتی می‌بینید تابوت چگونه گاه بزرگ و گاه کوچک به‌نظر می‌رسد. من واقعاً این فیلم را دوست دارم! از فیلم‌هایی مثل این و «Entrapped: A Day of Terror» خوشم می‌آید که تماماً در یک لوکیشن تنگ و خفقان‌آور فیلم‌برداری شده‌اند. تنها یک فیلمنامه‌ی خوب می‌تواند فیلم را پُرآدرنالین و نه اعصاب‌خردکن نگه دارد، مخصوصاً وقتی صحنه محدود به چند متر مربع است. با وجود اینکه در این درام نسبتاً منسجم چند گره‌قصه‌ای وجود دارد، شاید رایان رینولدز یکی از بهترین اجراهای دوران کاری‌اش را اینجا ارائه داده باشد. او از خواب بیدار می‌شود و می‌فهمد درون یک جعبه‌ی چوبی بزرگ دفن شده و تنها یک قمقمه، چراغ قوه و تلفن همراه همراه اوست. او پیش از این در عراق برای یک شرکت حمل‌ونقل آمریکایی رانندگی می‌کرد که مورد حمله قرار گرفت و حالا هدف یک درخواست گروگان‌گیری ۵ میلیون دلاری است. در نود دقیقه‌ی بعد باید از تلفن و تدبیرش استفاده کند تا شماره‌هایی را پیدا کند که بتوانند محل گودال او را شناسایی کنند. این را در نظر داشته باشید که قبل از داشتن GPS روی گوشی‌هایمان است—پس وضعیت بسیار پرتنش و نفس‌گیر می‌شود وقتی خطر موقعیتش را درک می‌کند. همچنین یکی از آزاردهنده‌ترین تماس‌های تلفنی‌ای که شنیده‌ام میان او و مدیر پرسنلی‌اش برقرار می‌شود؛ تماس آن‌قدر بد بود که واقعاً به صفحه‌ی نمایش فریاد زدم: «دروغ بگو، به خاطر خدا!» این نقش به رینولدز فرصت می‌دهد تصویر پسر خوش‌تیپش را کنار بگذارد و از همان ابتدا حس جنون خفه‌کننده‌ای به شخصیت ببخشد—و به نظرم در این کار موفق است. فیلم نوعی باورپذیری شوم دارد و پایان‌بندی‌اش هم ساده و سرراست نیست. به‌نظرم دیدنش ارزش دارد. «Buried» عموماً موفق است؛ پایان‌بندی باعث شد برداشت نهایی من مثبت باشد. فیلم به‌خوبی تنش می‌سازد و بی‌تردید حسِ خفقان را منتقل می‌کند. ریتم فیلم هم با توجه به یک‌لوکیشنی بودنش به‌خوبی کنترل شده است (ستایش برای رایان رینولدز). تنها نقدم این است که شخصیت اصلی در ابتدا کمی ناخوشایند به نظر می‌رسد، در حالی که با توجه به ماهیت داستان باید نقطه‌ای برای همدلی با پل کانروی باشد. در بعضی لحظات او بیشتر خودخواه به نظر می‌رسید تا مضطرب. این مسئله باعث شد در پیش‌بینی پایان به‌اشتباه بیفتم؛ یکی از نظریه‌هایم این بود که داستان به سمتی شبیه «Butterfly on a Wheel» خواهد رفت. البته این‌طور نشد، اما غیرقابل‌پیش‌بینی بودن فیلم رضایت‌بخش بود. شاید در مورد ناپسند بودن شخصیت سختگیرانه قضاوت کرده‌ام یا زیادی تحلیل کرده‌ام؛ به هر حال بعد از تماشا هنوز برداشت مثبتی از فیلم دارم و دیدنش قطعاً ارزش دارد.