فیلم Cliffhanger 1993

گابی واکر (سیلوستر استالونه) کوهنورد خبره‌ای است که پس از حادثه‌ای تراژیک که به کشته شدن دختری منجر می‌شود، از کوه‌ها دوری می‌گیرد تا خودش را جمع و جور کند. پس از مدتی مرخصی خودخواسته، او برای ترمیم رابطه با جسی (جینین ترنر) برمی‌گردد و در مرکز نجات مشغول به کار می‌شود. وقتی گروهی در کوه‌ها گرفتار می‌شوند، واکر برای آخرین بار به کمک فراخوانده...

گابی واکر (سیلوستر استالونه) کوهنورد خبره‌ای است که پس از حادثه‌ای تراژیک که به کشته شدن دختری منجر می‌شود، از کوه‌ها دوری می‌گیرد تا خودش را جمع و جور کند. پس از مدتی مرخصی خودخواسته، او برای ترمیم رابطه با جسی (جینین ترنر) برمی‌گردد و در مرکز نجات مشغول به کار می‌شود. وقتی گروهی در کوه‌ها گرفتار می‌شوند، واکر برای آخرین بار به کمک فراخوانده می‌شود، بی‌خبر از اینکه آن گروه در واقع دزدان مسلح و قاتلی هستند که به دنبال کمک از نوع دیگری‌اند. ماجرا پیچیده‌تر می‌شود وقتی مشخص می‌گردد آن هواپیما حامل اریک کوالن (جان لیتگو) و همدستانش بوده‌اند—گروهی که به تازگی سرقتی هوایی انجام داده و حالا در دل برف به دنبال سی میلیون دلار خود می‌گردند. رنی هارلین در مقام کارگردان فیلمی ساخته که نشان می‌دهد استالونه زمانی در گیشه هم وزن و بزرگِ قامتش تأثيرگذار بوده است. فیلم از صحنه افتتاحیه‌ای نفس‌گیر شروع می‌کند و تا پایان با موقعیت‌های پرتنش و تعلیق، بیننده را لحظه‌به‌لحظه در لبه صندلی نگه می‌دارد. فضای برفی و مناظر منطقه کورتینا دآمپتسو در دولومیت‌های ایتالیا با فیلمبرداری جذابِ الکس تامسون زنده می‌شود و موسیقی ارکسترال ترِور جونز هم با بهره‌گیری از موتیف‌هایی آشنا، حس و حال حماسی صحنه‌ها را تقویت می‌کند. فیلم پر از اکشن بدون پیچیدگی زیاد است و برای علاقه‌مندان به ژانر اکشن سرگرم‌کننده و رضایت‌بخش خواهد بود؛ سکانس‌های بدلکاری و جلوه‌های ویژه ملموس و پرزحمت هستند و اجراهای فیزیکی قابل‌توجهی ارائه می‌دهند. شخصیت‌های منفی اغراق‌شده و تندوتیزند، به‌ویژه جان لیتگو در نقش اریک کوالن، به‌خوبی تیپ شرورِ فیلم‌های اکشن را بازسازی می‌کنند و مایکل روکر نیز در نقش دوستِ واکر پشتیبانی محکمی فراهم می‌آورد. با این حال فیلم هم نقاط ضعفی دارد: فیلمنامه چند جای غیرمحتمل و کلیشه‌ای دارد و برخی بازی‌ها ضعیف‌تر از حد انتظارند—به‌ویژه جان لیتگو در مقاطعی ناامیدکننده ظاهر می‌شود و استالونه بیشتر حالت عبور از نقش را دارد تا ارائه نقش‌پردازی عمیق. دیالوگ‌ها غالباً کلیشه‌ای و اغراق‌آمیزند و لحظاتی از فیلم جلف و بیش از حد نمایشی به‌نظر می‌رسند؛ از نیمه فیلم به بعد تمرکز بیشتر بر آتش‌بازی، هلیکوپترها و ریزش بهمن‌ها می‌شود تا مباحث دراماتیک. در مجموع، فیلم با وجود ضعف‌های روایی و بازی‌های نابرابر، اثری است پرهیجان که برای تماشاگرانِ مشتاق اکشن و تعلیق تصویری لذت‌بخش فراهم می‌کند؛ فیلمی که ساده و مستقیم به وعده‌های ژانرش عمل می‌کند و اگر دنبال قصه‌ای پیچیده نباشید، سرگرمتان خواهد کرد.