فیلم Never Say Never Again 1983

شان کانری پس از دوازده سال غیبت بار دیگر گروه را گرد هم می‌آورد وقتی جیمز باند (شان کانری) به عرصه عملیات بازمی‌گردد، سازمان SPECTRE دو کلاهک جنگی را می‌دزدد و 007 آن‌ها را تا پای ماکسیمیلیان لاگو (کلاوس ماریا برندائر)، عامل ثروتمند SPECTRE، دنبال می‌کند. برای انجام مأموریتش باید با فامی فتال فاطیما (باربارا کاررا) هم سروکار داشته باشد و در مسیرش از حومه لندن...

شان کانری پس از دوازده سال غیبت بار دیگر گروه را گرد هم می‌آورد وقتی جیمز باند (شان کانری) به عرصه عملیات بازمی‌گردد، سازمان SPECTRE دو کلاهک جنگی را می‌دزدد و 007 آن‌ها را تا پای ماکسیمیلیان لاگو (کلاوس ماریا برندائر)، عامل ثروتمند SPECTRE، دنبال می‌کند. برای انجام مأموریتش باید با فامی فتال فاطیما (باربارا کاررا) هم سروکار داشته باشد و در مسیرش از حومه لندن تا باهاما، ریویِرای فرانسه، شمال آفریقا و یک تأسیسات زیرزمینی در سواحل اتیوپی سفر می‌کند. کیم بیسینجر نقش دوست‌دختر لاگو را بازی می‌کند و برنی کیسی به‌عنوان مأمور لایتر از نکات برجسته فیلم است. با وجود بازگشت کانری، «هرگز نگویید هرگز» (1983) فیلمی «غیررسمی» از مجموعه جیمز باند است، چون توسط شرکت Eon تولید نشده است. به همین دلیل تم شناخته‌شده باند، سکانس آغازین لولهٔ تفنگ و چهره‌های آشنا از دفتر ام‌آی۶ در آن نیستند. با این همه، ماهیت فیلم کاملاً باندی است. فیلم در گیشه سود قابل قبولی داشت اما نتوانست مثل «اکتوپاسی» با راجر مور که چهار ماه پیش اکران شده بود، موفق باشد. این فیلم از نظر ساختار فیلم باندی قابل قبولی است اما در قیاس با پویایی «اکتوپاسی» که به‌حق یکی از پرماجرا و پُرحادثه‌ترین فیلم‌های ۰۰۷ است، رنگ می‌بازد. کانری سه سال از مور جوان‌تر بود اما در این فیلم مسن‌تر به‌نظر می‌رسد. فیلم به‌خوبی نسخهٔ اصلی که بازسازی می‌کند، یعنی «تاندربال» (1965)، نیست. از آن گذشته، چرا چنین فیلم برتری را بازسازی کردند؟ کانری ۱۸ سال پیش همین داستان را بسیار مؤثر اجرا کرده بود؛ بهتر بود برای آخرین بار حضورش در نقش 007 قصهٔ تازه‌ای به او می‌سپردند. از نکات جذاب فیلم می‌توان به کشمکش تمام‌عیار بین باند و یک تنه‌ٔ بزرگ در کلینیک؛ رویارویی با چند کوسه در آب‌های باهاما؛ یک تعقیب و گریز وحشیانهٔ موتورسیکلت/اتومبیل در نیس فرانسه؛ فرار از یک دژ قدیمی در شمال آفریقا؛ و یک شلیک‌ورزی مهیج در یک سایت باستان‌شناسی اشاره کرد. باربارا کاررا از نظر نقش زنانه بسیار برجسته است و کیم بیسینجر نیز دلنشین است، هرچند برای من جذابیتی نداشت. پرونلا جی در نقش پاتریشیا، یکی از کارکنان حرفه‌ای کلینیک انگلیسی، تأثیری چشمگیر دارد. ساسکیا کوهن تانوجی در نقش مأمور ام‌آی۶، نیکول، حضور دارد و لوسی هورنک نقش کوچکی به‌عنوان پرستار بامزه ایفا می‌کند. مدت زمان فیلم ۲ ساعت و ۱۴ دقیقه است و در انگلستان؛ ناسائو (باهاما)؛ ریویِرای فرانسه؛ آلمریا در آندالوسیا اسپانیا؛ مالت؛ و سیلور اسپرینگس فلوریدا فیلم‌برداری شده است. نمره: B- --- چه فکری می‌کردند؟ برای مدتی این فیلم بدترین اثر از سری 007 به‌نظر می‌رسید، هرچند بعدها فیلم‌های ضعیف‌تری هم آمده‌اند. فیلم بیش از حد کُند و کسالت‌بار است تا آن‌طور که می‌خواهد حال‌وهوای افسردهٔ هالیوودی را منتقل کند. دربارهٔ داستان؟ تلاش برای نشان دادن یک خط داستانی شما را از ادامه کار مأیوس می‌کند: طرح کلی تهدیدی عظیم برای جهان است و باند آمده تا روز را نجات دهد. مشکل نه در کانری، که در فیلمنامه و کارگردانی و یکنواختی است؛ ایدئولوژی کاملاً قابل پیش‌بینیِ هالیوودی همه‌جا حس می‌شود. این نسخه بازتابی است «بیشتر هالیوودی» از «تاندربال». به‌نظر می‌رسد برای زنان ساخته شده—نوعی فیلم دخترانهٔ 007 که قهرمانش همان «دختر ساده»ٔ کم‌رنگی است که همهٔ زنان با او همذات‌پنداری کنند. هیچ چیز به‌یادماندنی در این فیلم وجود ندارد؛ اگر آن را ببینید خودتان متوجه می‌شوید. چه فکری می‌کردند؟ --- ظاهراً شان کانری پولی معادل دستمزد الیزابت تیلور گرفته تا بار دیگر در نقش 007 حاضر شود، اما بعید است از محصول نهایی خیلی راضی بوده باشد. این فیلم در واقع بازتکرار نسبتاً مستقیمی از «تاندربال» (1965) است، با این تفاوت که نقش مأمور S.P.E.C.T.R.E، لاگو، را کلاوس ماریا برندائر بازی می‌کند. او نقشه‌ای به‌هم‌ریخته برای دزدیدن دو موشک هسته‌ای از نیروی هوایی سلطنتی و سپس باج‌خواهی از جهان طراحی می‌کند. برنامهٔ قدیمی «۰۰» کنار گذاشته شده بود، ولی «ام» (ادوارد فاکس) خطر را درک می‌کند و بهترین مردش را وارد ماجرا می‌نماید. تحقیقات او او را با «دومینو» (کیم بیسینجر) آشنا می‌کند و به‌زودی در باهاما دنبال بمب‌ها می‌گردد، دختر را می‌گیرد و شاید هم بخواهد از دشمن دیرینه‌اش «بلوفلد» (مکس فون سیدو) انتقام بگیرد. برندائر معمولاً در نقش‌های مگالومانیا خوب بوده—مثلاً نقش نرون او در «کُو وادیس» نمونه‌ای از آن است—و فون سیدو نیز هرگز در نقش آدم‌بد ناامید نمی‌کند، اما بقیهٔ فیلم به همان اندازه که دست‌وپاگیر است، آب‌کی هم هست و تلاش‌های بیسینجر و حتی بازی نسبتاً خشک باربارا کاررا (فاطیما بلاش) هیچ کمکی نمی‌کنند تا فیلم از سطح دیالوگ‌های بی‌مزه و اشاره‌های جنسی و کلیشه‌ای فراتر رود. فیلم به‌طول می‌انجامد تا حرکتش را آغاز کند و در تقریباً دو ساعت و ربع، نمی‌تواند علاقهٔ مخاطب را حفظ کند؛ دیالوگ‌ها سنگین حرکت می‌کنند و اکشن هم نه در خشکی و نه در دریا چشمگیر نیست. ارزش تماشا دارد فقط تا به ما یادآوری کند که بعضی از فیلم‌های دیگر باند چقدر خوب بودند؛ در غیر این صورت، فیلمی واقعاً ناامیدکننده است.