فیلم Tomorrow Never Dies 1997

خلاصه‌ای قابل‌اطمینان اما فراموش‌شدنی از دوره برازنان پس از آنکه یک ناوشکن بریتانیایی به‌طور معمایی در آب‌های چین نابود می‌شود، جهان تا مرز جنگ جهانی پیش می‌رود. مأمور ۰۰۷ (پیرس برازنان) منشاء این آشوب فزاینده را به یک مالک رسانه‌ای قدرتمند که با دستکاری اطلاعات و اخبار اهداف شوم خود را دنبال می‌کند (جوناتان پراйс) پی می‌برد. تری هچر نقش همسر این صنعت‌گر را بازی می‌کند...

خلاصه‌ای قابل‌اطمینان اما فراموش‌شدنی از دوره برازنان پس از آنکه یک ناوشکن بریتانیایی به‌طور معمایی در آب‌های چین نابود می‌شود، جهان تا مرز جنگ جهانی پیش می‌رود. مأمور ۰۰۷ (پیرس برازنان) منشاء این آشوب فزاینده را به یک مالک رسانه‌ای قدرتمند که با دستکاری اطلاعات و اخبار اهداف شوم خود را دنبال می‌کند (جوناتان پراйс) پی می‌برد. تری هچر نقش همسر این صنعت‌گر را بازی می‌کند و میشل یئو به‌عنوان مأمور چینی که با باند همکاری می‌کند حضور دارد. «فردا هرگز نمی‌میرد» (۱۹۹۷) فیلم باندی قابل قبولی است که پر از صحنه‌های اکشن است؛ از بازار اسلحه تروریستی در مرز روسیه تا زد و خورد در یک چاپخانه در هامبورگ، بررسی زیرآبی یک کشتی در نزدیکی دریای چین جنوبی و تعقیب موتورهای دیوانه‌وار در سایگون که ۰۰۷ دستبندش به مأمور چینی بسته شده است. هچر هم در یکی از صحنه‌های ماندگار «وآو» مجموعه لحظه‌ای برجسته دارد، گرچه کوتاه. دو سوم اول فیلم گفت‌وگوها و کنش سرگرم‌کننده‌ای دارد که لذت‌بخش است. متأسفانه فیلم از پویایی رنگی قسمت‌های پیش از دوره برازنان برخوردار نیست و سراسر اثر سایه‌ای تیره و خاکستری دارد. صحنه‌ای در پارکینگ که باند با کنترول از دور بی‌ام‌و را از صندلی عقب هدایت می‌کند (واقعا؟!) به چشم‌چرخاندن بیننده می‌انجامد. همچنین رویارویی نهایی در کشتی مخفی کارور در آب‌های تیره، با وجود تلاش برای هیجان‌سازی، به‌طرزی عجیب کسل‌کننده است؛ به‌عبارت دیگر، اکشنِ بیش از حدِ بی‌حاصل. با این حال، فیلم قابل تماشاست؛ اما فراموش‌شدنی است و ضعیف‌ترین اثر از چهارگانه برازنان به‌شمار می‌رود. زمان فیلم: ۱ ساعت و ۵۸ دقیقه. امتیاز: B-/C+ پیرس برازنان اغلب انتخاب اولم برای نقش جیمز باند نبوده، اما فکر می‌کنم بخشی از مشکل به فیلمنامه‌های ضعیفی برمی‌گردد که به او داده شده‌اند. این قسمت حول مالک رسانه‌ای خودبزرگ‌بین «کارور» (جوناتان پراйс) می‌چرخد که با طراحی یک درگیری مرگ‌بار بین نیروی دریایی سلطنتی و ارتش چین بر سر یک نابودشده جهت‌داده‌شده، اوضاع را پیچیده می‌کند. در ادامه ۰۰۷ برای فهمیدن ماجرا وارد می‌شود تا قبل از اینکه جهان با آتشی بین‌المللی روبه‌رو شود، حقیقت روشن شود—آتشی که به نظر می‌رسد برای تضمین امتیازات رسانه‌ایِ کارور در چین طراحی شده است. چین هم از این تحول مشکوک شده و مأمور ارشد خود «وای لین» (میشل یئو) را می‌فرستد و آن‌ها باید با هم منابع‌شان را برای مقابله با دست‌نشانده تهدیدآمیز «استامپر» (گوتز اوتو) و «دکتر کافمن» (وینسنت شیاولی) که صحنه‌ای مفرح به‌عنوان یک قاتل شکیل اما مرگبار دارد، ترکیب کنند. تری هچر نقش علاقه‌مندی عاشقانه‌ کوتاهی را دارد؛ بازیگری نه‌چندان برجسته که کمی جلوه می‌آورد اما چیز چندانی به فیلم اضافه نمی‌کند. جودی دنچ و جفری پالمر در چند صحنه ارتباط قدیمی‌شان را بازمی‌یابند و دزموند لوئلین هم چند صحنه اضافه دارد که تماشای آن خوشایند است. در کل، این قسمت بیشتر مانند یکی دیگر از قسمت‌های کارخانه‌ای و نسبتاً بی‌استایل مجموعه است که در مواجهه با ژانری رقابتی‌تر و خلاق‌تر کم می‌آورد. فیلمِ محکم دومِ برازنان که همچنان جذاب است. داستان برجسته‌ای نیست اما موضوع اخبار و دستکاری اطلاعات هنوز به‌موقع و مرتبط است. این فیلم باعث می‌شود قدردان جنبه‌های کُندتر و شخصیت‌محور دوره کریگ باشم که اینجا کمتر به چشم می‌آیند. با این همه، پرایس نقش منفی باند را جذاب بازی کرده است. امتیاز: ۳.۵/۵ برخی به این فیلم انتقاد دارند، اما صادقانه بگویم این یکی از فیلم‌های موردعلاقه من و قطعاً محبوب‌ترین برازنانِ ۰۰۷ است. شروع فیلم شاید چندان درخشان نباشد (به‌روال افتتاحیه‌های باند)، اما بعدش آهنگ تم توسط شریل کرو می‌آید که واقعاً عالی است—«فردا هرگز نمی‌میرد» مثل یک مقدمه جازی برای دوره کانری به نظر می‌رسد و احتمالاً از بهترین آهنگ‌های باند از زمان «جاسوسی که مرا دوست داشت» است. برازنان در این فیلم کمی سردخو‌تر نشان می‌دهد و سرنخ‌هایی از ۰۰۷ دوره کانری/دالتون/فلمینگ را می‌توان دید. او از اجرای کسانی که سزاوار مجازات‌اند، رویگردان نیست و با یک جمله تیز همراهش می‌کند. اما حقیقتاً میشل یئو در نقش وای لین است که فیلم را یک پله بالاتر می‌برد و آن را به بهترین فیلم دوره برازنان تبدیل می‌کند. او به‌عنوان یک هم‌رده چینی که صریحاً هم‌تراز با باند نشان داده می‌شود، حضور درخشانی دارد و این برای بیننده دلپذیر است. طرح داستان—دستکاری رسانه‌ها—احتمالاً در سال ۲۰۲۰ از ۱۹۹۷ هم مرتبط‌تر به‌نظر می‌رسد و اکنون کاملاً باورپذیر می‌نماید؛ داستانی شبیه به بحران‌های تاریخی که این‌بار می‌تواند به بحران هسته‌ای منجر شود. در مجموع، یکی از بهترین فیلم‌های ۰۰۷ است. یک فیلم معمولی از سری ۰۰۷. که با این حال از ده‌ها فیلم دیگر سری وضعیت بهتری دارد. متأسفانه این اثر خیلی «قالبی» است: یک مگول می‌خواهد نحوه کار رسانه‌های جهان را تحت کنترل درآورد، که تاحدی با وضع امروز شباهت دارد، اما همین موضوع باعث می‌شود شاید این فیلم از همه لحاظ «دِیتِد» ترین فیلم باند باشد، چون رسانه‌های امروز درهم‌وبرهم و شلوغ‌اند. برای فیلم، اما همه‌چیز بسیار کلیشه‌ای است: آدمکش‌های شرور می‌خواهند جیمز باند را بکشند و این بار قاتل کلیشه‌ای هم برای انتقام آمده است. اکشن خوب است. باند همچنان دوست‌داشتنی و تا حدودی "آدمِ خوب" است. کلیت فیلم جواب می‌دهد، اما کمی معمولی است و بعید است چیز زیادی از آن در ذهن بماند. یکی دیگر از فیلم‌های بسیار کم‌ارزش‌گرفته‌شده باند که در واقع میان طرفداران محبوب است.