فیلم The Living Daylights 1987

یک فیلم باندِ محکم با تیموتی دالتون در نقش 007 «The Living Daylights» اولین از دو فیلم جیمز باند با بازی تیموتی دالتون است. فیلمی محکم و دیدنی است که معمولاً وقتی بهترین‌های مجموعه را فهرست می‌کنند چندان به آن اشاره نمی‌شود. تقصیرِ فیلم به دالتون نیست؛ او باندی قابل‌اعتبار ارائه می‌دهد و در سال 1987 دقیقاً همان چیزی است که سریال نیاز داشت. هرچند دوران...

یک فیلم باندِ محکم با تیموتی دالتون در نقش 007 «The Living Daylights» اولین از دو فیلم جیمز باند با بازی تیموتی دالتون است. فیلمی محکم و دیدنی است که معمولاً وقتی بهترین‌های مجموعه را فهرست می‌کنند چندان به آن اشاره نمی‌شود. تقصیرِ فیلم به دالتون نیست؛ او باندی قابل‌اعتبار ارائه می‌دهد و در سال 1987 دقیقاً همان چیزی است که سریال نیاز داشت. هرچند دوران راجر مور (1973–1985) برایم سرگرم‌کننده‌ترین دوره مجموعه است، اما مور در 1987 دیگر برای ایفای نقش مناسب نبود و تماشاگران آن زمان هم ظاهراً به باندی جدی‌تر نیاز داشتند که دالتون به‌خوبی این خواسته را برآورده می‌کند. فیلم نقاط قوت زیادی دارد: افتتاحیهٔ چشم‌گیر با سقوط آزاد در صخرهٔ جبل‌الطارق و صحنهٔ جیپی که از کوه پایین می‌آید بسیار تأثیرگذار است. داستان به براتیسلاوا منتقل می‌شود (گرچه در وین فیلم‌برداری شده) و فضا آرام‌تر و پیچیده‌تر می‌گردد. اندکی بعد یک تعقیب زمستانی جذاب داریم که باند و معشوقه‌اش، مریام دآبو، با ماشینی مجهز به اسکی از آن عبور می‌کنند (آن هم در لوکیشن‌های اتریش). پایان پرتعلیق فیلم در افغانستان اتفاق می‌افتد (اما در مراکش و صحرای موهاوی فیلم‌برداری شده)؛ بخش نهایی تنش را بالا می‌برد وقتی باند و همراهش تلاش می‌کنند با یک هواپیمای باربری از کشور فرار کنند و فیلم با چند صحنهٔ تعلیقِ عالی و چند شوخی بامزه به اوج می‌رسد. ضعفِ فیلم در بخش زنان محسوس است. مریام دآبو نقشِ دلبر و معصومانه‌ای دارد و خوب بازی می‌کند، اما حضورش واقعاً به‌خوبی به کار گرفته نمی‌شود؛ سایر نقش‌های زن نیز بیشتر فلش‌های کوتاه‌اند و کسی واقعاً برجسته نمی‌شود. بازیگران مکمل شامل جو دان بیکر، یرون کرابه، جان ریس-دیویس و آندریاس ویشنیوسکی هستند که عمدتاً نقشِ آدم‌های شرور یا مشکوک را دارند. دیزموند لوئلین همچنان با ابزارهای خلاقانه‌اش به قهرمان کمک می‌کند، آرت مالک در نقش یک مبارز افغان چندان متقاعدکننده نیست و نقش‌های کوتاه لوئیس مکسول (مونی‌پنی) هم جای تأسف دارد که کم است. تصویربرداری به‌ویژه عکاسی هوایی در پردهٔ بزرگ سینما جلوهٔ ویژه‌ای پیدا می‌کند. در کل: «The Living Daylights» شاید از نقاط اوج مجموعه نباشد، اما فیلم باندی ارزشمندی است که همهٔ مؤلفه‌های آشنای سری را دارد؛ هرچند در بخش زنان سست عمل می‌کند. تیموتی دالتون حضور تازه‌ای به شخصیت می‌دهد و بهترین بخش‌ها صحنه‌های افتتاحیه و پایانی‌اند. زمان: ۲ ساعت و ۱۰ دقیقه. امتیاز یکی از نقدها: B- امتیاز نقد دیگر: 3.75/5 یادداشت‌های دیگر از منتقدان و تماشاگران: برخی دالتون را بازگشت به باندِ سرد و بی‌رحمِ دورهٔ کانری می‌دانند؛ تغییر لازم پس از سبک شوخ‌طبعِ مور که برای برخی تماشاگران دیگر جذاب نبود. فیلم تا حدی به کلیشه‌های قدیمی‌تر باند (عادات ویژهٔ شخصیت، چند معشوق و غیره) وفادار است و ماشین آستون مارتین آن برای طرفداران جذابیت دارد. برخی نیز «The Living Daylights» را آخرین نمونهٔ باندهای «سرگرم‌کننده» و خوش‌طبع می‌دانند که ترکیبی از مناظر دیدنی، اکشن، شوخ‌طبعی و صحنه‌های بامزه—مثلاً فرار با جعبهٔ ویولن مانند سورتمه—را ارائه می‌کند. یک دیدگاه شخصی هم این است که هرچند قبلاً این فیلم را کمتر می‌پسندیده‌اند، حالا از آن لذت می‌برند اما هنوز «Licence to Kill» را ترجیح می‌دهند.